Գիտակցության կոդը հայկական ուղղափառության մեջ

Բժշկության ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 11:
Լսել հիմա՝

Վերջերս «Թայմ» ամսագիրը (2014թ. փետրվարի 3) գրել է. «...Մենք գտնվում ենք գիտակցության հանդեպ համընդհանուր մոլուցքի կենտրոնում՝ որպես առողջության և երջանկության գաղտնիք, և ապացույցների աճող շարքը հուշում է, որ այն հստակ օգուտներ ունի»։

Գիտակցությունը ներկա պահի գիտակցումն է, որտեղ անցյալն ու ապագան նվազ կարևոր են։ Այն սթրեսն ու տագնապը հաղթահարելու միջոց է, հատկապես մի աշխարհում, որը տարված է անցյալը մեղադրելով և ապագայի համար աղետներ կանխատեսելով։

Մեծ պահքի մեր ուղևորության ընթացքում վերջին օրերին մենք ուսումնասիրում էինք մեդիտացիայի արժեքը։ Անկասկած, մեդիտացիան միտքը մաքրելու և գիտակցության վիճակին հասնելու կարևոր միջոց է։ Այսօր ես ցանկանում եմ ներկայացնել Աստծո գաղափարը՝ հայկական ուղղափառության տեսանկյունից։ Այս ըմբռնումը անհրաժեշտ կլինի բուժման ճանապարհը շարունակելիս։ Ինչպես ճամփորդության անսպասելի շրջադարձերը, սա ևս թարմացնող փոփոխություն կլինի։ Նախ, մի կողմ դրեք նախապաշարմունքները և կապ հաստատեք այստեղի ու հիմիկվա հետ։

Հայոց այբուբենը ստեղծվել է հոգևոր նպատակներով, նախ և առաջ՝ Հիսուս Քրիստոսի սիրո և հույսի նոր պատգամը մեկնաբանելու և հասկանալու համար։ Այբուբենը հայտնագործվել է 5-րդ դարում և բաղկացած էր 36 տառից՝ կազմելով 6×6 մատրիցա։ Այբուբենի 7-րդ տառը «Է»-ն է։ Այս տառը նաև բառ է. մասնավորապես, այն «լինել» բայի ներկա ժամանակն է։

«Լինել» բայի ներկա ժամանակը Աստծո անունն է։ Երբ Աստծուն հարցնում են՝ «Ո՞րն է Քո անունը», Նա պատասխանում է՝ «ԵՍ ԵՄ»։

«ԵՍ ԵՄ» նշանակում է «Աստված Է»։ Սա նկարագրական անուն է և միաժամանակ ուղեցույց դեպի գիտակցություն, քանի որ «Է»-ն կենտրոնանում է հենց ներկայի վրա։ Աստված ոչ թե այն է, ինչ եղել է, և ոչ էլ այն, ինչ կլինի, այլ Աստված ինքն է՝ «Է»։

Նշանակալից է նաև, որ «Է»-ն այբուբենի 7-րդ տառն է։ Յոթը տիեզերքի թիվն է։ Այն 3-ի՝ Երկնքի (ինչպես Երրորդության մեջ), և 4-ի՝ Երկրի (ինչպես չորս կողմերի) գումարն է։ 3+4=7, այսինքն՝ Երկինք + Երկիր = Ամբողջականություն, Տիեզերք, Կատարելություն։

Հայ եկեղեցու ընդհանուր պաշտամունքը սկսվում է «Խորհուրդ խորին…» շարականով, որի առաջին բառերն են՝ «Խորհուրդ խորին, անհաս, անսկիզբ…»։ Այս բառերով արտահայտվում է այն ըմբռնումը, որ Աստված անհասանելի է և վեհ՝ ավելին, քան հավերժական Ամենակարողի զորությունը նկարագրող ցանկացած բառ։

Երբ Հիսուսն իրեն անվանում է «Լույս», «Բարի հովիվ», «Ճանապարհ», «Ճշմարտություն» կամ «Կյանք», Նա խոսում է հավերժական ներկայով՝ լույսի, ճանապարհի, ճշմարտության, կյանքի և սիրո միջոցով կապվելով ժամանակի ու տարածության համընդհանուր սկզբին։ Ահա թե ինչու Նրա պատգամը հավերժական է և կարող է բացել «Ես եմ Հարությունը» լինելու հնարավորությունը։

Բուժման ճանապարհին այս վերջին օրերին մենք խոսում էինք մեդիտացիայի մասին՝ որպես ներքին ցավն ու հիվանդությունը թիրախավորելու և մեզ արտաքին լույսին բացելու միջոց։ Այսօր մենք կանգնած ենք գիտակցության կոչի առջև՝ կապվելու Հավերժական Ներկային՝ «Է»-ին։

Այսօրվա Ձեր ամենօրյա մեդիտացիայի ընթացքում ես Ձեզ առաջարկում եմ մի պարզ և խորիմաստ սաղմոս՝ Ձեր ուղին առաջնորդելու համար։ Անջատեք շեղող հանգամանքները, գտեք ֆիզիկական հանգստության վիճակ և խորհեք. «Հանդարտվե՛ք և իմացե՛ք, որ Ես եմ Աստված»։ (Սաղմոս 46:10)

Ի՞նչ է սա նշանակում Ձեզ համար։ Ի՞նչ է նշանակում Ձեր հիվանդության, Ձեր իրավիճակի և Ձեր բուժման համար։ Միացեք ինձ՝ Տեր Վազգենին, վաղը, երբ մենք շարունակենք Բուժման ճանապարհը։

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ստացեք Տեր Վազգենի հետ Մեծ պահքի ճանապարհորդությունը էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հասանելի է BluBrry-ում