Իր հիմքում Epostle-ը միշտ նվիրված է եղել հաջորդ սերնդին։ Մենք հասկանում ենք մի պարզ, բայց խորին ճշմարտություն. ցանկացած հասարակության ապագան կախված է երեխաների բարեկեցությունից։ Խոսքը ոչ միայն նրանց ֆիզիկական առողջության, այլև նրանց սրտի, մտքի և հուզական աշխարհի խնամքի մասին է։

Երբ մարդու հիմնարար կարիքները՝ լինեն դրանք սննդային, հուզական, մտավոր թե հոգևոր, մնում են անբավարար, անհատը տառապում է։ Իսկ երբ անհատներն են տառապում, տառապում է նաև հասարակությունը։ Ի վերջո, հասարակությունը ոչ այլ ինչ է, քան մեր անհատական կյանքերի հավաքական արտահայտությունը։ Այն, ինչ մենք խնամում ենք մեր ներսում, ի վերջո ձևավորում է մեր շրջապատող աշխարհը։

Այս ըմբռնումը վեր է սահմաններից, մշակույթներից և համոզմունքներից։ Թեև Epostle-ի գործունեությունը տարածվում է աշխարհի տարբեր համայնքներում, մեր աշխատանքը միշտ սկսվում է տանից՝ մեր սեփական սրտերից, մեր անմիջական համայնքներից և նրանցից, ովքեր առավել խոցելի են՝ երեխաներից, անօթևաններից և նրանցից, ովքեր ապրում են դժվարությունների ու տրավմաների ստվերում։

Այդ իսկ պատճառով Epostle-ը հատուկ ուշադրություն է դարձնում այն նախաձեռնություններին, որոնք հաճախ անտեսվում են կամ մնում չբարձրաձայնված։ Շատ մշակույթներում ընտանեկան բռնության կամ զարգացման խանգարումների պես ցավոտ իրողությունները մնում են տաբու, ինչի հետևանքով մարդկանց ամբողջական խմբեր մնում են անտեսված կամ չսպասարկված։ Սա է պատճառներից մեկը, որ Epostle-ը համագործակցում է այնպիսի նախագծերի հետ, ինչպիսին է Երևանի «Արև» Դաունի համախտանիշ ունեցող երեխաների կենտրոնը, որպեսզի լույս, արժանապատվություն և հոգատարություն բերի նրանց, ում կարիքները կարող են թաքնված մնալ լռության մեջ։

Epostle-ը գոյություն ունի լուսավորելու բոլոր այն անկյունները, որտեղ սիրո, կարեկցանքի և ծառայության կարիք կա։ Թեև այս առաքելությունը կարող է ակնհայտ թվալ, հենց այն պատճառով, որ այն հաճախ անտեսվում է, մենք առաջ ենք գալիս։ Սա է մեր մեծ տեսլականը. ոչ թե պարզապես արձագանքել տառապանքին, այլ մաս կազմել կայուն լուծումների, ներդրում կատարել մեր, մեր համայնքների և այս մոլորակի վրա կյանքի ապագայի մեջ։

Ամեն ինչ միշտ սկսվում է տանից

Այս փիլիսոփայության ամենաշոշափելի դրսևորումներից մեկն է Ամանորյա խաղալիքների ամենամյա հավաքը, որը հովանավորվում է «In His Shoes»-ի կողմից՝ Epostle-ի ծրագրերից մեկը։ Արդեն 19-րդ տարիներրորդ տարին է, ինչ այս նախաձեռնությունը նվիրված է ընտանեկան բռնությունից տուժած երեխաներին ուրախության պահեր պարգևելուն։

Երեխայի ձեռքին խաղալիք դնելը կարող է փոքր ժեստ թվալ զբաղված աշխարհում։ Այնուամենայնիվ, այդ պարզ արարքը կարող է բոցավառել մի խորին բան՝ ժպիտ, նկատված լինելու զգացում, երջանկության մի պահ, որը բառերը չեն կարող լիովին նկարագրել։ Վախի կամ անորոշության մեջ ապրող երեխայի համար այդ պահը կարող է դառնալ տևական հիշողություն՝ հիշեցում, որ սերը գոյություն ունի, և որ նա կարևոր է։

Երբեմն այն, ինչ փոքր է թվում, անչափելի կշիռ ունի։ Մտածված, սրտաբուխ նվիրատվության մեկ արարքը կարող է շրջադարձային դառնալ երեխայի կյանքում՝ ստեղծելով ալիքաձև ազդեցություն, որը մենք գուցե երբեք լիովին չտեսնենք։ Միգուցե մի օր այդ երեխան մեծանա և դառնա մի չափահաս, ով նույն բարությունը կցուցաբերի ուրիշների հանդեպ՝ շարունակելով կարեկցանքի շղթան։ Սա է Epostle-ի մտածելակերպն ու գործելակերպը։ Մեր աշխատանքը ոչ միայն այսօրվա բուժման մասին է, այլև վաղվա համար սերմեր ցանելու։

Այս տարվա խաղալիքների հավաքը

Այս Ամենամյա խաղալիքների հավաք, որը հովանավորվում է «In His Shoes»-ի և Epostle.net-ի կողմից, կրկին հաջողությամբ հավաքեց և բաշխեց խաղալիքներ ընտանեկան բռնությունից տուժած երեխաներին։ Մեր թիմի անդամները նվերները հասցրին Բըրբենքի ընտանեկան ծառայությունների գործակալության Ձմեռ պապի արհեստանոց, որտեղ դրանք ընդունվեցին երախտագիտությամբ և ուրախությամբ։

Մենք մեր սրտանց շնորհակալությունն ենք հայտնում բոլոր նրանց, ովքեր իրենց ժամանակը, եռանդը և առատաձեռնությունը ներդրեցին այս տարվա հավաքին։ Ձեր մասնակցությունը իրական փոփոխություն բերեց։

Այս նախաձեռնությունն անցկացվում է ի հիշատակ Իվետ Հակոբյանի, ով դաժանաբար սպանվեց ընտանեկան բռնության ողբերգական շղթայի վերջին գլխում։ Յուրաքանչյուր նվիրված խաղալիք ոչ միայն ուրախության նվեր է, այլև հիշատակի լուռ արարք և հայտարարություն այն մասին, որ սերն է ունենալու վերջին խոսքը։

Ինչպես Հիսուսն է հիշեցնում մեզ՝

«Երբ ճաշ կամ ընթրիք ես տալիս, մի՛ կանչիր քո բարեկամներին, ո՛չ քո եղբայրներին, ո՛չ քո ազգականներին և ո՛չ էլ հարուստ հարևաններին, որպեսզի նրանք էլ քեզ չկանչեն, և դու հատուցում չստանաս։ Այլ երբ խնջույք ես տալիս, կանչի՛ր աղքատներին, հաշմանդամներին, կաղերին ու կույրերին։ Եվ երանի՜ կլինի քեզ, որովհետև նրանք քեզ հատուցելու ոչինչ չունեն»։ (Ղուկաս 14)