Էջմիածնի Մայր տաճար. սիրո, վերածննդի և նորոգման փարոս

Հեղինակ՝ Գրեգորի Բեյլերյան

Հայաստանի սրտում՝ լեռների և երկնքի հավերժական թվացող համայնապատկերի գրկում, վեր է խոյանում Էջմիածնի Մայր տաճարը։ Սա պարզապես տաճար չէ, այլ աշխարհի ամենահին սրբավայրը՝ լի պատմություններով, երազանքներով ու հույսով։ Պատկերացրեք այն որպես պայծառ ոսկեզօծ լույս՝ սիրո և հավատքի խորհրդանիշ, որը դարեր շարունակ առաջնորդել է մարդկանց։

Էջմիածնի պատմությունը սկսվում է տեսիլքից՝ վախից ու ցավից վեր մի երազանքից, մի կոչից՝ կառուցելու մի վայր, որտեղ երկինքն ու երկիրը հանդիպում են։ «Էջմիածին» անունը նշանակում է «Միածինն իջավ»՝ վկայակոչելով այն պահը, երբ, ըստ ավանդության, Քրիստոսն ինքը ոսկե լույսի մեջ հայտնվեց Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչին՝ մատնացույց անելով այն վայրը, որտեղ պետք է կառուցվեր տաճարը։ Ասես հենց սերն ինքը իջավ երկիր՝ մարդկությանը առաջնորդելու։

Տաճարը մոր պես է՝ կյանքի և մխիթարության աղբյուր։ Ինչպես մայրն է նոր կյանք պարգևում աշխարհին, այնպես էլ Էջմիածինը հայ ժողովրդի համար դարձել է հոգևոր վերածննդի օրրան։ Խավարի, արշավանքների և կորուստների ժամանակներում այս սրբավայրը ամուր է մնացել՝ հիշեցնելով բոլոր այցելուներին, որ նրանք կարող են վերստին ոտքի կանգնել։ Փյունիկի պես՝ Էջմիածինը և այն խորհրդանշող ազգը վերագտել են իրենց՝ հավատքի, սիրո և համայնքի միջոցով ձեռք բերելով նոր ուժ ու նպատակ։

Երբ մտնում եք տաճար, թվում է, թե ժամանակը կանգ է առնում։ Սիրո ոսկեզօծ լույսը, որն անդրադառնում է հնամյա քարերից, լցնում է օդը։ Այս լույսը ոչ միայն տեսանելի է, այլև զգալի։ Այն շշնջում է ձեզ, որ որքան էլ կոտրված զգաք, միշտ կա նորից սկսելու հնարավորություն։

Վերածնունդը Էջմիածնի խոստումն է։ Այն սովորեցնում է մեզ, որ ինչպես բնությունն է ամեն գարուն նորոգվում, այնպես էլ մենք կարող ենք վերագտնել ինքներս մեզ։ Մենք կարող ենք թողնել վախը և ընդունել սիրո ոսկեզօծ լույսը, որը հիշեցնում է մեր մեջ եղող աստվածային կայծի մասին։ Սա միայն մեկ վայրի պատմություն չէ, սա Հայաստանի պատմությունն է՝ մի ազգի, որը դիմակայել է, ծաղկել և կիսվել իր շնորհներով աշխարհի հետ։

Էջմիածինը շենքից ավելին է։ Այն հույսի, տոկունության և սիրո անկոտրում ուժի կենդանի խորհրդանիշն է։ Այն մեզ հուշում է, որ անկախ նրանից, թե որտեղ ենք կամ ինչ մարտահրավերների ենք բախվում, մենք միշտ կարող ենք վերադառնալ մեր սեփական ոսկեզօծ լույսին՝ այն սիրուն, որը միավորում է մեզ բոլորիս։ Այն հիշեցում է, որ դժվարությունների խորքից մենք կարող ենք վերելք ապրել, ինչպես Էջմիածինը, որը դարեր շարունակ կանգուն է որպես հավատքի և նորոգման փարոս։

Ուստի, երբ մտածում եք Էջմիածնի մասին, պատկերացրեք նրա ոսկեզօծ լույսը, որը տարածվում է աշխարհով մեկ՝ հուզելով սրտերը և հիշեցնելով մեզ բոլորիս, որ սիրո, հավատքի և քաջության միջոցով մենք միշտ կարող ենք գտնել մեր ճանապարհը դեպի մեր իսկական էությունը։