Հրաշք երկնքում և մեր շուրջը
Դժվար է հավատալ, որ 20 տարի է անցել Երեխաների հիշատակի օրվա մեր առաջին ոգեկոչումից։ Այն ժամանակ նախագահ Քլինթոնը դեկտեմբերի երկրորդ կիրակին հռչակել էր որպես հիշատակի օր, և մեր եկեղեցական համայնքում թարմ կորուստ ունեինք՝ երիտասարդ Քաթիա Համբարյանը։
Երեխաների հիշատակի այդ առաջին արարողությունը մեզ համար հնարավորություն էր համախմբվելու, հիշելու սիրելի Քաթիային և համերաշխություն հայտնելու Համբարյանների ընտանիքին՝ նրանց կորստի պահին։ Ցավոք, տարիների ընթացքում ուրիշներ ևս ավելացան մեր սգացած երեխաների ցուցակին։ Ամեն տարի սգացող ծնողների դանդաղ և անվստահ քայլերը մոտենում էին մեզ։ Նրանք կիսվում էին անունով և, գուցե, լուսանկարով։ Վերջին 20 տարիների ընթացքում մեր ցուցակը հասել է 150 երեխայի։ Այդ ծնողներից յուրաքանչյուրին մենք խոստացել ենք, որ տարիների ընթացքում վառ կպահենք նրանց երեխայի անունը։ Մոմերով, լուսանկարներով և պատմություններով մենք այդ անունները պահում ենք մեր սրտերին մոտ։
Եվ այսպես, դեկտեմբերի 10-ին՝ դեկտեմբերի երկրորդ կիրակի օրը, մենք հավաքվեցինք Բըրբանքի Սուրբ Ղևոնդյանց մայր տաճարում՝ մեր աղոթքները մատուցելու, մեր մոմերը վառելու և մխիթարություն գտնելու համար։ Սա մեր 20-րդն էրրդ տարին։ Թեմակալ առաջնորդ Գերաշնորհ Տ. Հովնան արքեպիսկոպոս Տերտերյանի օրհնությամբ մենք համախմբվեցինք, աղոթեցինք, երգեցինք, պատմեցինք մեր երեխաների մասին, գրկեցինք միմյանց և կիսեցինք այս ողբերգական կորուստների անասելի ցավը։
Հրաշքները լինում են անսովոր և անսպասելի կերպով։ Հավանաբար, ոչ ոք ինձանից լավ չգիտի այդ մասին։ Այս տարի մենք մի քանիսն ունեցանք։ Դրանցից մեկը տեղի ունեցավ արարողությունից կես ժամ առաջ, երբ մայրիկներից մեկը զանգահարեց ինձ։ Նա ամեն տարի գալիս է, կանգնում մեր կողքին՝ համերաշխության և միասնության մեջ, բայց երբեք հրապարակավ չի խոսում։ Ցավը չափազանց մեծ է, նույնիսկ մեզ հետ անցկացրած ավելի քան մեկ տասնամյակից հետո։ Բայց այս տարի ամեն ինչ այլ էր լինելու։ Քաթիայի մայրը՝ Մարիան, կազմակերպում է այս ամենամյա հավաքները և կապ պահպանում տարբեր ընտանիքների հետ։ Մարիան ընդամենը մի քանի օր առաջ ինձ ասել էր, որ այդ կինը պատրաստ է խոսելու։ Նա անհամբերությամբ սպասում էր այս տարի գալուն և իր պատմությունը կիսելուն՝ հիշելով իր սիրելի որդուն։ Այդ ակնկալիքով էլ պատասխանեցի զանգին։ Ցավոք, այս տարի ևս դա տեղի չունեցավ։ Նա չկարողացավ գալ, բայց իր ողջույնները հղեց նոր ընտանիքներին, իսկ արարողությանը վերադարձող ընտանիքներին՝ իր սերն ու երախտագիտությունը։ Նա խնդրեց ինձ բոլորին փոխանցել, որ հաջորդ տարի անպայման կլինի։ Հրաշք։
Արդյո՞ք դա է հրաշքը։ Բառերիս ընտրությունը միտումնավոր է։ Երբ մտածում եք այն ցավի ու տառապանքի մասին, որն այս ընտանիքները կրել են իրենց կյանքի ամենամեծ կորստի պատճառով, միայն այդ ժամանակ կարող եք գնահատել այս բառը համատեքստում։ Երեկ երեկոյան ևս երկու հրաշք տեղի ունեցավ, երբ առաջին անգամ եկած երկու ընտանիքներ գտան սեր, ջերմություն և ճակատագրակիցների հոգատար գրկախառնությունը։ Նրանք խոսեցին, լաց եղան և մենակ մնացին մեր գլխավերևում փռված աստղերի ներքո։ Դա մխիթարության գիշեր էր։
Սուրբ Ծնունդը և տոնական շրջանը երեխա կորցրած ընտանիքների համար ամենադժվար ժամանակներից են։ Մինչ ուրիշները տոնում են, նրանց դատարկ գրկած ձեռքերը կյանքի խլված պարգևի հիշեցումն են։ Երեխաների հիշատակի արարողությունը նուրբ հիշեցում է այն մասին, որ նրանք մենակ չեն, և հիշեցում բոլորիս, որ սերը մեր ձեռքերում է։ Մեկնեք ձեր ձեռքը տառապող աշխարհին։
Լուսանկար՝ Արարողության ավարտին մոմերը դրվեցին փոքրիկ հրեշտակի շուրջ, որը լուռ նստած էր ամբողջ արարողության ընթացքում։
Թողնել պատասխան
Ցանկանո՞ւմ եք միանալ քննարկմանը։Ազատորեն կիսվեք Ձեր մտքերով։