Չորեքշաբթի, մարտի 4 – Մեծ պահքի ուղևորություն 2020, 40-ից 10-րդ օրը

Հիսուսը մեզ հորդորում է տեսնել, որ պղծությունը ոչ թե անպայման դրսից է ներս թափանցում, այլ՝ ներսից դուրս (Մատթեոս 15:11)։ Որո՞նք են այն բաները, որոնք դուրս են գալիս մեր էությունից և խաթարում ուրիշների հետ ներդաշնակ ապրելու մեր կյանքը։ Արդյո՞ք կան խոսքեր, զգացմունքներ, գուցե զայրույթի ու ատելության դրսևորումներ, որոնք կործանում են մեզ, հուսալքում ուրիշներին կամ նույնիսկ մեզ։ Այդ դրսևորումները կարող են քանդել հարաբերություններն ու վնասել մեր ամենամտերիմներին։ Հիսուսն ասում է. «Լսել եք, որ ասվել է... Ո՛չ մարդ սպանիր, և ով մարդ սպանի, դատաստանի պիտի ենթարկվի։ Իսկ Ես ասում եմ ձեզ, որ ամեն ոք, ով իր եղբոր վրա բարկանա, դատաստանի պիտի ենթարկվի. ով իր եղբորը «հիմար» ասի, ատյանի պիտի ենթարկվի, և ով «անմիտ» ասի, դժոխքի կրակի պիտի ենթարկվի» (Մատթեոս 5:21-22)։ Խոսքերը մեր զգացմունքների արտահայտությունն են։

Կիրակի, մարտի 1 – Մեծ պահք 2020, 40-օրյա շրջանի 7-րդ օրը

Մեծ պահքի յուրաքանչյուր կիրակի ունի իր յուրահատուկ և հատուկ անվանումը։ Առաջինը կոչվում է «Դրախտից արտաքսման կիրակի», որը հիշեցնում է մեզ մարդկության և Աստծո միջև առկա աններդաշնակության մասին։ Մեզ տրված է դրախտը՝ վայելելու համար, ինչպես նաև ազատության պարգևը՝ բարին կամ չարը ընտրելու հնարավորությամբ։ Մենք ստացել ենք բնության գեղեցկությունը, սակայն փոխարենը աղտոտում ենք մեր շրջակա միջավայրը, ընտրում ենք մեր կախվածությունները և խաղաղության փոխարեն նախընտրում ենք պատերազմը։ Եկեղեցի մտնելիս մենք անմիջապես նկատում ենք պահքի շրջանին բնորոշ միջավայրը՝ խորանի վրա քաշված վարագույրը, որը հիշեցնում է մեզ, որ մեր մեղքը, որի խորհրդանիշն է այդ վարագույրը, խոչընդոտում է մեզ տեսնել Աստծո լիությունը։ Մեղքը ծնվում է այն ժամանակ, երբ մենք որոշում ենք, որ մեր կամքը վեր է Աստծո կամքից։ Դրախտից արտաքսված լինելով՝ մենք ապրում ենք հույսով, քանի որ գիտենք, որ կա մի Փրկիչ, Ով ասում է. «Գնացե՛ք և սովորե՛ք, թե ի՛նչ է նշանակում. «Ողորմությո՛ւն եմ կամենում և ոչ թե զոհ»։ Որովհետև չեկա արդարներին կանչելու, այլ՝ մեղավորներին» (Մատթեոս 9:13)։

Շաբաթ, փետրվարի 29 – Մեծ պահք 2020, 40 օրերից 6-րդ օրը

Քաոսից կարգուկանոն ստեղծելը բացատրում է տիեզերքի սկիզբը, երբ Աստծո Հոգին շարժվում էր դրա միջով։ Իսկական գեղեցկությունը այդ կարգի արտացոլումն է։ Չորս տարին մեկ անգամ մեր օրացույցին ավելացվում է մեկ օր՝ մեր կյանքի ընթացքը տիեզերքի կարգին համապատասխանեցնելու համար։ Աստծո և մեր մերձավորների հետ ներդաշնակ քայլելը մեր նպատակն է։ Երբ Հիսուսը եկավ այս աշխարհ, հրեշտակների հռչակագիրը հստակ բացատրեց այս ներդաշնակությունը. «Խաղաղություն երկրի վրա, բարեհաճություն մարդկանց մեջ» (Ղուկաս 2)։ Միմյանց հանդեպ խաղաղությունն ու բարությունը մեր ձեռքերում են։ Պարբերաբար անհրաժեշտ են փոփոխություններ՝ Աստծո սիրո գեղեցկության հետ ներդաշնակ լինելու համար։