Հրազեն և ականջօղեր

Քահանայի ուղերձը Նախագոչից (Սուրբ Անդրեաս, Կուպերտինո)
Հունիս, 1993 թ.


Նահատակաց օրը մեր կազմակերպած արյան հանգանակության նշանակությունը խորն էր։ 1915 թվականին մենք՝ հայերս, հարկադրաբար արյուն թափեցինք։ Այսօր, որպես մեր նոր հայրենիքի հանդեպ երախտագիտության նշան, մենք կամովին մեր ներդրումն ենք բերում հասարակությանը։ Ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել բոլոր նրանց, ովքեր մասնակցեցին ամենամյա արյան հանգանակությանը։ Եվ հատուկ շնորհակալություն Կարինե Մանուկյանին, ով կազմակերպեց հանգստյան օրերի միջոցառումները։ Ձեր արյունը մեր ձեռքերում հզոր զենք է։ Թվում է, թե մենք անընդհատ մի բան ենք խնդրում։ Մի՞թե հիանալի չէ, որ մենք նաև տալու կարողություն ունենք։


Որպես Ձեր հովիվ՝ հաճախ եմ ստիպված լինում դիմել ոչ հայ համայնքին՝ տարբեր նախագծերի համար օգնություն և աջակցություն խնդրելով՝ լինի դա վերաբնակեցման, բնակարանային, սոցիալական և այլ հարցեր։ Մեր արյան հանգանակության և այլ համայնքային ծրագրերի միջոցով մենք կարողանում ենք ցույց տալ, որ հայ համայնքը մեկուսացված չէ։ Մենք հոգ ենք տանում այն համայնքների կարիքների մասին, որտեղ ապրում ենք, և պատրաստ ենք օգնել։


Ապրիլի 24-ին մենք հավաքվեցինք Սան Խոսեի «Պլազա» այգում, որտեղ Երկրի օրվա խորագրի ներքո ներկայացված գունագեղ ցուցադրությունը պատկերում էր Հայաստանում ծառերի ոչնչացումը։ Ցուցադրությունը դիտեցին քաղաքի հազարավոր բնակիչներ, ովքեր ծանոթացան Հայաստանում այսօր տիրող ծանր պայմաններին։ Նաև, որպես Երկրի օրվա մաս, մեր երիտասարդներից մի քանիսը հայկական պարեր ներկայացրին այլ էթնիկ խմբերի հետ միասին։


Նահատակաց օրվա ոգեկոչումը՝ արյան հանգանակությամբ և «Պլազա» այգում տեղի ունեցած միջոցառմամբ, ցույց տվեց, որ մենք անցյալով ապրող ժողովուրդ չենք, և որ չնայած մեր կրած բոլոր հալածանքներին ու տառապանքներին՝ այսօր մենք ապրում և շարունակում ենք զարգանալ։ Վստահ եմ, որ մեր նահատակների հիշատակը պատշաճ կերպով հարգվեց։ Կրկին շնորհակալություն բոլորիդ մասնակցության համար։


—
Ավելի թեթև թեմայի մասին. կցանկանայի Ձեզ ասել, որ դա արել եմ հոդվածի կամ քարոզի համար թեմա ունենալու նպատակով։ Բայց դա պատճառը չէ։ Ես դա արել եմ նույն պատճառով, ինչ պատճառով Ձեզանից ոմանք կրում են ապարանջան, վզնոց կամ կեղծամ, կամ նույն պատճառով, որ ներկում եք մազերը, հագնում դիզայներական հագուստ, ծխում, համբուրգեր ուտում, լավ մեքենա վարում և այլն։ Ես դա արել եմ իմ ընտրությամբ։


Ես պարզապես ծակեցի ականջս և օղ դրեցի ձախ ականջիս։ Պարզ է թվում, չէ՞։ Ես այնքան միամիտ չէի, որ չհասկանայի, թե այս փոքրիկ զարդը կարող է որոշ մարդկանց անհարմարություն պատճառել։ Բայց երբեք չէի պատկերացնի, որ նման փոքրիկ առարկայի շուրջ այդքան շատ կուլիսային քննարկումներ կլինեն։ Սա անհերքելիորեն ապացուցեց մեկ բան. մարդիկ, անշուշտ, շատ խնդիրներ չունեն, եթե մի փոքրիկ ականջօղը կարող է այդքան զբաղեցնել նրանց մտքերը։


Մենք բոլորս ունենք որոշակի կարծրատիպեր, որոնցով նայում ենք մարդկանց։ Քահանան էլ իր «բեռն» ունի։ Հիշում եմ՝ ինչպես զարմացավ ծխականներից մեկը, երբ իմացավ, որ ես գնացել եմ «Ջեթրո Թալ» խմբի համերգին։ Ի վերջո, քահանան չպետք է վայելի ռոք երաժշտությունը, այնպես չէ՞։ Իսկ երբ խոսքը վերաբերում է ականջօղերին, քահանան չպետք է այն կրի, չէ՞։


Ես երբեք չեմ թաքցրել այն փաստը, որ չեմ ձգտում համապատասխանել քահանաների մասին մեր ունեցած այս սխալ կարծրատիպերին։ Քահանան՝ որպես Աստծո ծառա, պետք է փառաբանի կյանքը՝ որպես Աստծո տված ամենամեծ պարգև։ Քահանան պետք է ապրի կյանքի հանդեպ եռանդով և ոգևորությամբ։ Նա պետք է լինի երաժշտություն լսող, երգեր երգող, պոեզիա արտասանող և ռոմանտիկ երազող։ Կյանքը տրված է ապրելու համար, ոչ թե խավարի անկյուններում թաքցնելու։ Կրոնի նպատակը այդ տոնակատարությանը վկայություն տալն է։


Կյանքում կա իսկական գեղեցկություն, որը պահանջում է մեզանից մասնակցել և տոնել այն։ Քրիստոս ասում է. «Ես եկա, որպեսզի կյանք ունենան և առատորեն ունենան» (Հովհաննես 10:10)։


Իհարկե, կյանքն ունի իր դժվարություններն ու խնդիրները, բայց մեր կրոնը հնարավորություն է տալիս վեր բարձրանալ այդ ցավերից։ Հիմար բան է, չէ՞։ Աղմուկ՝ ականջօղի շո՞ւրջ։ Մի՞թե մենք մեր կյանքում, մեր համայնքում, մեր աշխարհում իրական խնդիրներ չունենք։ Իհարկե ունենք։ Եվ եթե ինչ-որ մեկը ցանկանում է մի փոքր այլ կերպ երևալ, մի փոքր յուրօրինակ գործել, մի փոքր ավելի ուժգին ծիծաղել, ինչո՞ւ խոչընդոտել նրան։


Մնացեք առողջ և վայելեք կյանքի ամեն մի պահը։
- Տեր Վազգեն


————————————–
© 1993 Տեր Վազգեն Մովսեսյան։ Մեկնաբանություններն ուղարկեք dervaz@sain.org հասցեով։
————————————–