Խթաններ

Արմոդոքսին այսօր

Խթաններ

«Անառակ որդու» առակում (Ղուկաս 15) գալիս է մի պահ, երբ մոլորյալ որդին սթափվում է։ Նա ասում է. «Հայրիկիս որքա՜ն վարձկաններ հացի առատություն ունեն, իսկ ես սովից մեռնում եմ։ Վեր կենամ, գնամ հայրիկիս մոտ...»։

Կյանքը կարելի է համեմատել ատրակցիոնի՝ «ամերիկյան սարերի» հետ, որն ունի իր վերելքներն ու վայրէջքները։ Որոշ վերելքներ այնքան բարձր են, որ կարող են մեզ արագորեն ցած նետել։ Մեր անկումների խորքից դեպի վերելք տանող ճանապարհը կարող է դանդաղ լինել, բայց՝ հաստատուն։ Ուղեծրի վրա կան փոխարկիչներ, որոնք ստիպում են վագոնին շարժվել դեպի վեր կամ բնականոն կերպով սահել դեպի վայրէջք։ Գոյություն ունեն նաև անվերադարձ կետեր, հատկապես այն պահին, երբ մենք նստում ենք վագոնի մեջ, և աշխատակիցն արձակում է արգելակը՝ մեր ոլորաններով լի ճամփորդությունը սկսելու համար։

Կրոնի նպատակներից մեկը կյանքի նկատմամբ վերահսկողությունը վերականգնելն է, որպեսզի մենք ավելին լինենք, քան պարզապես ուղեծրով սահող վագոն։ Ի՞նչն է մեզ դրդում ասելու՝ «բավական է» անկումային պահերին։ Ի՞նչն է մեզ դրդում վերադառնալ դեպի անվտանգություն, դեպի տուն, դեպի Աստված։ Մենք բոլորս ունենք այդ գործարկիչները. իսկ որո՞նք են Ձերինը։

Մենք աղոթում ենք Շնորհալու 12-րդ ժամի աղոթքը. «Տե՛ր, որ կամեցար ամեն ինչ բարի, և Դու ես կամքի առաջնորդը, թույլ մի՛ տուր ինձ հետևել իմ սրտի հակումներին, այլ առաջնորդի՛ր ինձ՝ միշտ քայլելու Քո բարեհաճության համաձայն։ Ամեն»։