Հասունություն

Արմոդոքսի՝ այսօրվա համար. Հասունություն

Հիսուսի առաջին հրաշքը գրված է Սուրբ Հովհաննեսի Ավետարանում. «Երրորդ օրը Գալիլեայի Կանա քաղաքում հարսանիք կար, և Հիսուսի մայրը այնտեղ էր: Հիսուսն ու իր աշակերտները նույնպես հրավիրված էին հարսանիքին: Երբ գինին վերջացավ, Հիսուսի մայրը ասաց նրան. «Գինի չունեն»։ Հիսուսը պատասխանեց նրան. «Ի՞նչ կա ինձ ու քեզ հետ, կին, դեռ իմ ժամը չի հասել»։ Նրա մայրը սպասավորներին ասաց. «Ինչ որ ձեզ ասի, արե՛ք»։ Այնտեղ հրեական սովորության համաձայն՝ մաքրագործման համար դրված էին վեց քարե կարասներ, որոնցից յուրաքանչյուրը տեղավորում էր քսան կամ երեսուն գալոն: Հիսուսը նրանց ասաց. «Կարասները ջրով լցրե՛ք»։ Եվ նրանք լցրեցին մինչև եզրերը: Նա ասաց նրանց. «Հիմա քաղե՛ք և տարե՛ք սեղանապետին»։ Նրանք տարան: Երբ սեղանապետը համտեսեց ջուրը, որը գինի էր դարձել, և չգիտեր, թե որտեղից է այն (թեև սպասավորները, որոնք քաղել էին ջուրը, գիտեին), սեղանապետը կանչեց փեսային և ասաց նրան. «Ամեն մարդ սկզբում լավ գինին է մատուցում, իսկ երբ հյուրերը հարբում են, նոր՝ ավելի վատը: Իսկ դու լավ գինին պահել ես մինչև հիմա»։ Հիսուս սա կատարեց որպես իր նշաններից առաջինը Գալիլեայի Կանայում և հայտնեց իր փառքը, և նրա աշակերտները հավատացին նրան: (2:1-11)

Սա այն պատմություններից է, որը հիանալի նկարազարդման առիթ է տալիս կիրակնօրյա դպրոցի աշակերտներին՝ իրենց գունազարդման առաջադրանքների համար: Տեսարանը տպավորիչ է, և մատիտները օգնում են ընդգծել պարզ ջրի՝ կարմիր գինու վերածվելու պահը: Որպես քահանա՝ ես շատ եմ հանդիպել մարդկանց, ովքեր ինձ գինի են առաջարկել և, կարծելով, թե մեծ հանելուկ են բացահայտում, ժպտալով ասել են. «Խմե՛ք, չէ՞ որ Հիսուսը ջուրը գինու վերածեց»։ Նրանք դա այնպես են ասում, կարծես ես չէի օգտվի այդ հյուրասիրությունից, եթե Հիսուսը չկատարեր այդ փոքրիկ հրաշքը: Երբեմն էլ աչքով անելով՝ նրանք փորձում են ակնարկել, թե Հիսուսը հետաքրքրված էր խմիչքի հարբեցնող հատկություններով:

Սուրբ Պողոսը գրում է. «Երբ մանուկ էի, խոսում էի մանկան պես, մտածում էի մանկան պես, խորհում էի մանկան պես. երբ չափահաս դարձա, մանկական բաները մի կողմ դրեցի»։ (Ա Կորնթացիս 13:11) Ցավոք, երբ խոսքը վերաբերում է կրոնին և հավատքի հարցերին, մեր՝ Աստծո մասին պատկերացումները հաճախ գալիս են Հիսուսի այս հրապուրիչ և սենսացիոն հրաշքների մանկական հիշողություններից: Գալիլեայի Կանայի հարսանիքի ժամանակ Հիսուսի մասին պատմությունը Հայ Եկեղեցում ընթերցվում է Աստվածահայտնությունից հետո՝ մեր ուշադրությունը հրավիրելու Քրիստոսի կողմից արված ընծայի վրա: Հենց հարսանեկան խնջույքի սեղանապետն է առաջինը նկատում, որ Հիսուսի առաջարկած գինին ավելի լավն է, քան մատուցված ցանկացած այլ գինի:

Այսօր մեր կոչն է՝ հավատքի ավելի խորը և հասուն ըմբռնում ձեռք բերել: Այս պատմությունը բազմաթիվ կողմեր ունի, որոնք խոսում են մեզ հետ, երբ մենք «մի կողմ ենք դնում մանկական բաները»։ Իրականում, շատ պատմություններ շատ ավելի մեծ իմաստ են բացահայտում, երբ մենք կարողանում ենք սենսացիոնը ընդունել որպես բնականոն: Օրինակ, երբ Հիսուսը քայլում է ջրի վրայով, փոխանակ փնտրելու այն քարերը, որոնք գուցե պահում են նրան, ընդունե՛ք, որ Նա է ջուրը ստեղծողը, ջրի Տերը: Երբ մենք դա անում ենք, հասկանում ենք, որ Նրա ասած խոսքերը Կյանքի Հեղինակից են: Այդ ժամանակ «Սիրի՛ր մերձավորիդ», «Աղոթի՛ր թշնամիներիդ համար», «Մի՛ դատիր, որ չդատվես» խոսքերը հասկացվում են որպես Կյանքի Վերջնական Աղբյուրից եկող պատգամներ, որոնք ոչ միայն արժանի են մեր ուշադրությանը, այլև պահանջում են այն: Արմոդոքսին այն տեսակետն է, որ Արարիչն է խոսում, և ուստի երբ Նա ասում է. «Քաջալերվե՛ք, հաղթանակն իմն է, ես հաղթեցի աշխարհին» (Հովհաննես 16:33), դա վերջնական է և հաստատուն:

Աղոթենք. Տե՛ր մեր Աստված, Դու Գալիլեայի Կանայում ջուրը գինու վերածեցիր, աղաչում եմ Քեզ, փոխի՛ր իմ կյանքում կասկածը հավատի: Թո՛ւյլ տուր ինձ հաղորդակից լինել նոր գինու բարությանը և ընդունել Քո սերը, որպեսզի այն միշտ առաջնորդի և ուղղորդի ինձ: Ամեն: