Հայ խորթ զավակներ

Կա մի զրույց (եթե դա կարելի է այդպես անվանել), որի մեջ ես հաճախ եմ հայտնվում։ Այն սկսվում է այն բանից հետո, երբ ես մի քանի նախադասություն եմ արտասանում հայերենով, և ունկնդիրը չի կարողանում շեշտադրում նկատել։

«Որտեղի՞ց եք»։

«Ես այստեղից եմ՝ Լոս Անջելեսից»։

«Ո՛չ։ Դուք որտե՞ղ եք ծնվել»։

«Ես ծնվել եմ այստեղ՝ Ամերիկայում»։

«Բայց դուք այնքան լավ եք խոսում հայերեն»։ Հիմա, նկատի ունեցեք, որ սա ինձ ասում է մեկը, ով ծնվել է Մերձավոր Արևելքում, այսինքն՝ ոչ Հայաստանից։

Այնպես որ, կախված իմ տրամադրությունից, ես կարող եմ պատասխանել. «Դե, դուք էլ եք այդպես խոսում։ Դուք էլ»։

«Այո, բայց դուք Ամերիկայից եք»։

«Իսկ դուք՝ Բեյրութից»։

«Իսկ ի՞նչ կասեք ձեր ծնողների մասին։ Ձեր ծնողները որտեղի՞ց են»։

Այստեղից էլ սկսվում է զվարճալի մասը։ «Նրանք նույնպես Ամերիկայից են»։ Այժմ ես նկատում եմ, որ հարցնողը լիովին շփոթված և զարմացած է։ Ես կարող եմ ավելացնել. «Դուք հարցնո՞ւմ եք, թե որտեղից է մեր ընտանիքը Ցեղասպանությունից առաջ»։ Եվ երբ նրանք գլխով են անում, ես ասում եմ. «Նրանք Խարբերդից են»։ Իհարկե, սա հեշտ պատասխանն է, քանի որ մարդու հետաքրքրությունը շատ մակերեսային է, և ես իսկապես չեմ ցանկանում նրանց հետ մանրամասների մեջ մտնել։ Տատիկս, ով ամենամեծ ազդեցությունն է ունեցել իմ կյանքում, Սիվրի-Հիսարից էր, իսկ մյուս կողմի պապիկներս՝ Պալուից։

Ինչո՞ւ այս հարցումը։ Ես կասկածում եմ, որ դա կապված է խորը արմատացած հակաամերիկյան նախապաշարմունքների հետ։ Այո՛։ Ամերիկահայը ազգի խորթ զավակն է։ Նա իրական չէ։ Եվ այսպես, սկսվում են բոլոր հարցումները՝ համոզվելու համար, որ կա կապ ինչ-որ ավելի ամուր բանի հետ։ Հեգնական է, չէ՞։ Մարդկանց մեծ մասը լքում է Մերձավոր Արևելքը՝ փնտրելով ամուր հիմք, որտեղ կարող են մեծացնել իրենց ընտանիքը։ Նրանք ընտրում են Ամերիկան այդ կայունության համար՝ մի վայր, որտեղ կարող են բարգավաճել։ Բայց ինչ-ինչ պատճառներով Ամերիկան մեծ կշիռ չունի հայ լինելու նախածանցում։

Կենացը ամերիկահայի՝ հայ ազգի խորթ զավակի։ Մենք երբեք լիովին չենք ընդունվի, քանի դեռ հաջորդ սերնդի երեխաները չեն մեծանա և չեն նույնականանա որպես ամերիկահայեր։ Նրանք հարցնողների երեխաներն են։