Ունկնդրում – Մեծ պահք, օր 9
Պահքի բաղադրատոմս
Մեծ պահքի 9-րդ օր. Ունկնդրում
Իններորդ օրը Ձեր պահեցողության ընթացքում շրջադարձային է։ Այս պահին Ձեր օրգանիզմից արդեն դուրս են եկել բազմաթիվ տոքսիններ։ Համոզվեք, որ բավարար քանակությամբ ջուր օգտագործելով՝ սնուցում եք Ձեր օրգանները։
Օր 9-ը նաև հարմար ժամանակ է՝ սկսելու Ձեր Մեծ պահքի ուղևորության ընթացքի գնահատումը։ Մինչ այժմ մենք գույքագրում էինք սովորությունները, հույզերը, հարաբերությունները և այն ամենը, ինչ առնչվում է ուղևորությանը։ Այժմ ուշադրությունը սևեռե՛ք հենց ուղևորությանը՝ այն օրերին, որոնք անցկացրել ենք միասին։ Թեև ուղևորության դեռ սկզբնամասում ենք, սակայն գիտակցում ենք, որ սա մի ճամփորդություն է, որը հզոր կերպով կփոխի մեզ։ Գույքագրումը կստեղծի ուղևորության քարտեզ և կհիշեցնի Ձեզ մանրամասների, ճանապարհի ոլորանների ու շրջադարձերի մասին։
Մինչ խորհում ենք Մեծ պահքի ուղևորության մասին, տեսնում ենք, որ ֆիզիկական, հուզական և հարաբերությունների մեջ մեր ապրած փոփոխությունները բարի են։ Դրանք այնպիսի օրինաչափություններ ու սովորություններ են, որոնք կցանկանայինք պահպանել Մեծ պահքի 40-օրյա շրջանից հետո էլ։
Քանի որ գիտենք, որ թունելի վերջում լույս կա, հասկանում ենք, որ այս ուղևորությունն ունի նպատակ և վախճան։ Նպատակակետը հենց նպատակն է, սակայն մենք սկսում ենք հասկանալ, որ մեր նախահայրերի կողմից մեզ պատվիրված այս Մեծ պահքի ուղևորությունը ոչ թե 40-օրյա արշավ է, այլ ողջ կյանքի ընթացքում Մեկի հետ կապված լինելու գործընթաց՝ այն Վերջնականի հետ, որը մեզ բերում է երջանկություն, խաղաղություն և կյանքի իսկական իմաստ։
Սաղմոսերգուն հիշեցնում է մեզ. «Հանդարտվե՛ք և իմացե՛ք, որ Ես եմ Աստված»։ Այդ հանդարտության մեջ մեր լսողական կարողությունները սրվում են։ Այդ հանդարտության մեջ մենք ձայները լսում ենք ոչ միայն ականջներով, այլև սրտով։
Ի՞նչ է նշանակում լսել սրտով։ Այսօր Դուք գուցե դա միայն որպես հնարավորություն ընկալեք, բայց հենց այդ պատճառով էլ ես խնդրում եմ Ձեզ կատարել պահքի ընթացքում ինքնաքննություն։ Մտածե՛ք, թե որքան տարօրինակ կհնչեր «սրտով լսելը» տասը օր առաջ։ Բայց այսօր Դուք հասկանում եք, որ դա հնարավոր է։ Դուք հասկանում եք, որ հնարավոր է տեսնել սրտով և զգալ սրտով։ Դուք գիտեք, որ սիրտը պարզապես պոմպ կամ մեխանիկական սարք չէ, այլ մի բան, որն ունի ընդունելու և տալու կարողություն։ Սիրտը ընկալիչ է. այն արձագանքում է արտաքին ազդակներին և միևնույն ժամանակ հանդիսանում է աղբյուր, այսինքն՝ մի վայր, որտեղից բխում են մեր զգացմունքները։
Սրտով լսելը ենթադրում է ունկնդրում։ Սկսե՛ք ականջ կոչվող ընկալիչից։ Մենք լսո՞ւմ ենք։ Մենք բավարա՞ր ենք լսում։ Մենք չափից շա՞տ ենք լսում։ Արդյո՞ք կան բաներ, որոնք չպետք է լսենք։ Իսկ ի՞նչ կարելի է ասել լսելու ժամանակի մասին։ Կա՞ն արդյոք պահեր, երբ պետք է անջատվել և ոչինչ չլսել։ Եվ արդյո՞ք այդ անջատումը թույլ կտա հոգուն կամ սրտին լսել։
Ավետարաններում մենք կարդում ենք Հիսուսի՝ որպես հրաշալի հռետորի մասին։ Նա միշտ ունի ճիշտ խոսքերը։ Նա երբեք չի կորցնում խոսքը որևէ իրավիճակում։ Նա միշտ խոսում է ժամանակին և տեղին։ Նա մարդկանց միավորում է՝ խարիզմատիկ կերպով նրանց դեպի սիրո, հույսի և հավատի Իր պատգամը ձգելով։ Նա երբեք չի կորցնում խոսքը և նույնիսկ գտնում է այնպիսի խոսքեր, որոնք ոչ ոք չէր կարող պատկերացնել։
Հովհաննեսի Ավետարանում Նիկոդեմոսը Հիսուսին ասում է. «Վարդապե՛տ, գիտենք, որ Աստծուց ես եկել, որովհետև ոչ ոք չի կարող անել այն գործերը, որ Դու ես անում, եթե Աստված նրա հետ չէ»։ Ի՜նչ հաճելի խոսքեր։ Դուք կամ ես կամ կկարմրեինք, կամ կշնորհակալություն հայտնեինք Նիկոդեմոսին հաճոյախոսության համար։ Բայց Հիսուսը, փոխանակ ընդունելու հաճոյախոսությունը կամ շնորհակալություն հայտնելու, շրջում է այն։ Նա, կարծես թե ոչինչ չասող մի տեղից, հանում է պատասխանը. «Եթե մեկը վերստին չծնվի, չի կարող տեսնել Աստծո արքայությունը» (Հովհ. 3)։ Հիսուսը լսեց սրտով և պատասխանեց համապատասխանաբար։ Նիկոդեմոսի ասածը ոչ թե ականջի համար էր, այլ ուներ թաքնված իմաստ, որը Հիսուսը ընկալեց իր սրտով։
Հիսուսը երբեք չէր կորցնում խոսքը։ Իրականում, ժամանակի մարդիկ հիանում էին և խոստովանում, որ ոչ ոք երբեք այնպես չի խոսել, ինչպես Նա։ Եվ երբ մենք լսում ենք սրտով, մենք նույնպես կհիանանք, որ ոչ ոք չի կարող մեզ գերել այնպես, ինչպես Քրիստոսը։
Այնուամենայնիվ, երբ եկավ ժամանակը, որ Հիսուսը պետք է խոսեր, Նա չխոսեց։ Նա լռեց։ Իր դատավարության ժամանակ Հիսուսը լուռ էր։ Մատթեոս ավետարանիչը գրում է. «...նա ոչ մի պատասխան չտվեց, նույնիսկ մեկ մեղադրանքի» (27:14)։
Կան լսելու ժամանակներ, խոսելու ժամանակներ, ժամանակներ, երբ չպետք է խոսենք, և ժամանակներ, երբ չպետք է լսենք։ Կյանքում մեր կրած դժվարությունների մեծ մասը նրանից է, որ մենք կարևորում ենք այն բաները, որոնք նշանակություն չունեն։ Մեզ ցավեցնում են այն խոսքերը, որոնք չպետք է տեղ ունենան մեր կյանքում։ Վիրավորանքը կամ նվաստացումը կարող է կործանել մեզ, բայց միայն այն դեպքում, եթե մենք թույլ տանք դա։
Հիսուսը, կանգնած լինելով Իրեն մեղադրողների առաջ, շատ բաներ լսեց Իր ականջներով։ Բայց Նա լսում էր սրտով, և լսելու այդ ձևը թույլ տվեց Նրան հասկանալ Իր շրջապատի մարդկանց։ Նա նայեց Իր մեղադրողներին և տեսավ Իր զավակներին։ Նույն կերպ, երբ մենք լսում ենք սրտով, մենք սկսում ենք հասկանալ ուրիշներին։
Թեև մենք Աստված չենք և մեզ համար շատ դժվար է կանխել այս վիրավորանքները, սակայն ըմբռնումով մոտենալով՝ թույլ չենք տա, որ այդ բանավոր հայհոյանքներն ու վիրավորական անեծքները կործանեն մեզ կամ ոչնչացնեն։ Մենք հասկանում ենք, որ այդ հնչյունները գալիս են այնպիսի վայրերից, որտեղ ներդաշնակություն չկա։ Եվ այդպես վարվելով՝ մենք աղոթում ենք նրանց համար, ովքեր հալածում են մեզ, և նրանց համար, ովքեր դուրս են ներդաշնակությունից։ Մենք աղոթում ենք, որ նրանք գտնեն Աստծո լիությունը, այն սերը, որը Նա տալիս է մեզանից յուրաքանչյուրին, նույն այն սերը, որը մեր սրտում է։
Մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով,
Ո՛վ Քրիստոս, Ճշմարիտ Լույս, արժանացրո՛ւ հոգիս ուրախությամբ տեսնելու Քո փառքի լույսը այն օրը, երբ Դու կկանչես ինձ, և հանգչելու բարիքների հույսով արդարների օթևաններում՝ մինչև Քո փառահեղ գալուստի օրը։ Ողորմի՛ր Քո արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ (Հավատով խոստովանում եմ 21/24)
