Forgiveness 1

Բուժման Ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014 Օր 17

Լսել հիմա՝

Նոբելյան խաղաղության մրցանակակիր արքեպիսկոպոս Դեսմոնդ Տուտուն ասում է, որ առանց ներողամտության ապագա չկա։ Ձեզ հարկավոր է ընդամենը հակիրճ մտածել այս արտահայտության մասին՝ հասկանալու համար, թե որքան խորապես է այն ճշմարիտ։ Ներողամտությունը վերաբերում է անցյալին, և քանի դեռ անցյալը կարգավորված չէ, այսինքն՝ քանի դեռ այն խաղաղության մեջ չէ, ապագայում ներդաշնակություն և բուժում լինել չի կարող։

Դեռևս 2006 թվականին, երբ քայլում էի Ռուանդայի մայրաքաղաք Կիգալիի փողոցներով, ես ունեցա մի շատ հատուկ զարթոնք և հայտնություն։ Փողոցները լի էին մարդկանցով։ Մեկ տասնամյակից մի փոքր ավելի վաղ այդ նույն փողոցներն ու գեղեցիկ բնությունը պատված էին դիակներով՝ ցեղասպանության զոհերի մնացորդներով։ Ես ցեղասպանություն վերապրածների սերունդ եմ։ Իմ պապիկներն ու տատիկները փրկվել են Ցեղասպանությունից գրեթե հարյուր տարի առաջ։ Ի տարբերություն իմ նախնիների և հարյուր հազարավոր այլ հայերի, ովքեր փախան իրենց հայրենիքից՝ ապահով ապաստան գտնելու համար, Ռուանդայի ցեղասպանությունը վերապրածները ստիպված եղան ապրել նույն թաղամասերում և զանգվածային սպանություններ իրականացնողների անմիջական հարևանությամբ։ Այլ կերպ ասած՝ նրանք բուժման միջոց են գտել նույնիսկ ցեղասպանության պես բարբարոսական և աներևակայելի հանցագործությունից հետո։ Ռուանդայի դեպքում ներողամտության ուժը հսկայական է և անհերքելի, երբ այն տեսնում ես անմիջապես ժողովրդի մեջ։ Եվ ես ականատես եղա այդ բուժման ուժին հենց այդ փողոցում։

Ես խոսում եմ մեծ մասշտաբով, սակայն ներողամտության նույն ճշմարտությունն ու ուժը կիրառելի են նաև մեզ համար՝ անհատական մակարդակում։ Եթե մենք փնտրում ենք բուժում՝ ֆիզիկական, հուզական, հոգեբանական, ապա գործընթացում կա մի կենսական քայլ, որը նշանակում է հաշտվել մեր վիճակի հետ։ Սա չի նշանակում, որ Դուք հանձնվում եք, հրաժարվում եք պայքարից կամ ընդունում եք զոհի կարգավիճակի որևէ լեզու։ Ընդհակառակը, դա նշանակում է գտնել քաջություն՝ վեր կենալու և ներելու։ «Առանց ներողամտության ապագա չկա»։

Անցյալ կիրակի մեր Ճանապարհորդությունը մեզ առաջնորդեց մի հոր և որդու կողքով, ովքեր մեզ ներողամտության դաս տվեցին։ Իրականում, դասն այնքան ինտենսիվ էր, որ ես հայտարարեցի հանգստի և առջևում սպասվող ճանապարհին նախապատրաստվելու օր։ Ներողամտությունը թույլերի և երկչոտների համար չէ։ Մենք հայտնաբերում ենք, որ ներողամտությունը ևս մեկ հիմնաքար է, որից կախված է մեր բուժումը։

Ներողամտությունը գործողություն է, որը Դուք պետք է տաք և ստանաք։ Մենք բոլորս ունենք ներվելու կարիք, և միևնույն ժամանակ մենք պետք է ներենք։ Երկու դեպքում էլ մենք խնդիրներ ենք ունենում մեր էգոյի պատճառով։ Մենք ցանկանում ենք ներվել, բայց զգուշավոր ենք և հարցնում ենք՝ ո՞վ տվեց այդ մարդուն ինձ ներելու իրավունքը։ Մենք ցանկանում ենք ներել, բայց հիշում ենք ցավը և մնում ենք անցյալի գերին։ Ո՞ւմ անցյալի։ Դե, դա մի անցյալ է, որի վրա միայն մենք ունենք վերահսկողություն։

Գործընթացը հասկանալի դարձնելու համար արքեպիսկոպոս Տուտուն առաջարկում է**, որ բուժմանը տանող չորս կարևոր քայլ կա՝ սխալն ընդունելը, այն արտաբերելը, ներողություն խնդրելն ու ներելը և, վերջապես, հարաբերությունները վերականգնելը։ Մենք ստացանք Տուտուի չորս քայլերի գործնական օրինակը «Անառակ որդու» առակում։ Եթե հիշում եք (անցյալ կիրակվանից), որպեսզի երիտասարդը բուժվի, այսինքն՝ հաշտվի իր հոր հետ և առողջանա, նախ նա ընդունեց իր սխալը։ Նա հասավ զարթոնքի պահին և գիտակցեց իր իրավիճակը։ Հաջորդիվ նա արտաբերեց այն՝ կազմելով վերադարձի իր ծրագիրը։ Երրորդ՝ նա կատարեց տունդարձի ճանապարհը՝ խնդրելով և շնորհելով ներում, և վերջապես, հարաբերությունը վերականգնվեց, երբ նա մտավ հոր տուն։

Ներողամտությունը կարող է դժվար թվալ տալու և/կամ ստանալու համար, բայց ինչպես որ անում ենք Բուժման Ճանապարհին, մենք չենք պատրաստվում այս թեման լուծել մեկ գիշերվա ընթացքում։ Մենք ժամանակ ենք տրամադրում։ Ահա թե ինչու մենք Ճանապարհորդությունը տարածել ենք 40 օրվա վրա։ Ներողամտությունը կարելի է կառավարել՝ այն մասերի և բաղադրիչների բաժանելով։ Ներողամտությունը էական է մեր ընդհանուր առողջության համար։ Ներողամտությունը վերաբերում է մեզ և ուրիշներին, ուրիշներին և մեզ։ Վաղը մենք ավելի խորը կուսումնասիրենք ներողամտությունը։

Այսօրվա խորհրդածության թեման պարզ է. ի՞նչ ապագա ունեք Դուք առանց ներողամտության։ Խորհեք այս հարցի շուրջ այսօր, և ես անհամբերությամբ սպասում եմ Ձեզ վաղը, երբ մենք կշարունակենք Բուժման Ճանապարհը։

* Ռուանդայի ցեղասպանության զոհերի և հանցագործների միասին ապրելը նման է հայերի այն փոքր, բայց նշանակալի համայնքին, որն այսօր ապրում է Ստամբուլում։ Հայոց և Ռուանդայի ցեղասպանությունների միջև նմանությունները ցնցող են։ Երկուսի միջև տարբերությունը պարզ է՝ ռուանդացիների դեպքում հանցագործներն ընդունել են իրենց հանցանքը, իսկ հայերի դեպքում Թուրքիայի կառավարությունը դեռ չի ընդունել։ Որպես հայ քահանա՝ Ռուանդայի վերաբերյալ իմ մտորումները կարող եք գտնել http://dervaz.blogspot.com/ հասցեով։

** Արքեպիսկոպոս Դեսմոնդ Տուտուի նոր գիրքը՝ «Ներելու գիրքը» (The Book of Forgiving), «միաժամանակ և՛ չափանիշ է, և՛ գործիք, որն առաջարկում է Տուտուի իմաստուն խորհուրդները և ցույց տալիս ներողամտությունը զգալու ուղին։ Ի վերջո, ներելը միակ միջոցն է, որ մենք ունենք մեզ և մեր ցավող աշխարհը բուժելու համար»։ – Amazon.com

Պատրաստել է Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Լուսանկար՝ Նոր կյանք ©2006 Տեր Վազգեն Մովսեսյան
Ստացեք «Մեծ պահքի ճանապարհորդություն Տեր Վազգենի հետ» հաղորդումը էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հնչում է BluBrry-ում