Ներողամտություն 2 – Ռաուլ

Բժշկության ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 18:
Լսել հիմա՝

Շուտով Սինկո դե Մայոյի տոնակատարության համար ոչինչ չէր մնալու։ 2000 թվականի մայիսի 5-ին Ռաուլ Ագիրե անունով մի երիտասարդ մահացավ իր ավագ դպրոցի մոտ։ Ավազակախմբի հետ կապված վեճը հարթելու փորձի ժամանակ Ռաուլը հայտնվեց իրադարձությունների կիզակետում, և մեկ այլ տղայի համար նախատեսված դանակը սպանեց նրան։ Ռաուլը ավազակախմբի անդամ չէր։ Նա ուսանող էր։ Նա ընդամենը 17 տարեկան էր։

Այս ամենը տեղի ունեցավ Կալիֆոռնիայի Գլենդել քաղաքում գտնվող այն եկեղեցու դիմաց, որտեղ ես ծառայում եմ որպես հովիվ։ Մեր եկեղեցին 2000 թվականին դեռ բացված չէր, ուստի ես Ռաուլին ճանաչեցի լսածս պատմություններից, բայց առավելապես՝ նրա մոր՝ Լետիսիա Ագիրեի դրսևորած կարեկցանքի, սիրո և ներողամտության շնորհիվ։

Այդ օրը Ռաուլը դպրոցից տուն վերադառնալիս ուշացել էր։ Հեռախոսազանգ ստացվեց, և նա լուր ստացավ, որ իր որդին վիրավորվել է կռվի ժամանակ։ Ընդամենը երեք ժամ անց Ռաուլը մահացավ վիրահատարանում։

Տիկին Ագիրեն պատմում էր. «Այդ պահն իմ կյանքի ամենասարսափելի պահն էր... Ես զգում էի, որ կմեռնեմ, բայց ամենավատն այն է, որ ես չմեռա...»

Երբ 2003 թվականին մենք բացեցինք մեր հայկական եկեղեցին և երիտասարդական կենտրոնը, համայնքը շատ էր խոսում այս սպանության մասին։ Դատավարությունն ընթացքի մեջ էր։ Հայ և լատինամերիկյան համայնքների միջև առկա փոքր լարվածությունն ավելի ընդգծվեց դպրոցի որոշ աշակերտների կողմից։ Ռաուլին սպանող տղաները հայ էին։

Տիկին Ագիրեն օրեր շարունակ մասնակցում էր իր որդու մարդասպանների դատավարությանը։ Եվ հետո տեղի ունեցավ անսպասելին, գոնե ինձ համար՝ անսպասելի։ Այնքան անսպասելի, որ ես նրան հրավիրեցի մեր եկեղեցի՝ պատմելու այդ իրադարձության մասին հայ կանանց, տղամարդկանց, մայրերի, հայրերի և երեխաների լեցուն սրահում։ Նա խոսում էր իսպաներեն, մենք թարգմանում էինք անգլերեն և հայերեն, և բոլորը՝ այո՛, բոլորը, լսեցին այդ պատմությունը Սեր կոչվող լեզվով։

«Ես ցանկանում էի, որ արդարությունը հաղթանակի,- ասաց տիկին Ագիրեն։- Դատարանում ես տեսնում էի ավազակախմբի անդամների մայրերին, որոնք համբուրում էին խաչերը և աղոթում Աստծուն՝ ներելու իրենց որդիներին, և մտածում էի, թե որքան դժվար պետք է լինի դա Աստծո համար»։

Բայց երբ դատավարության վերջին օրը դատվող երեք ավազակախմբի անդամներից մեկը՝ Ռաֆայել Գևորգյանը, աղաչեց տիկին Ագիրեին ներել իրեն, նա ներեց նրան։

«Ես տեսա մի տղայի՝ գրեթե երեխայի, այնքան ծանր իրավիճակում, որ ներում էր խնդրում», - ասաց նա։ - «Ես հսկայական կարեկցանք և հսկայական քնքշություն զգացի»։

Ապաքինման ճանապարհին մենք ենթադրում ենք, որ կյանքի վերքերը կփակվեն ու կլավանան։ Մեր ցավերից ու վշտերից ոմանք այնքան խորն են, որ գուցե երբեք չանցնեն, բայց ապաքինումը մոռանալը չէ։ Ապաքինումը ամբողջանալն է։ Դա գերբնական հրաշք գտնելն է, այսինքն՝ սպասելիից վեր բարձրանալը և անհավանականին հասնելը։ Ներումը գերբնական է։ Ներումը սպասելիի սահմաններից դուրս գալն է, և հետևաբար՝ արդյունքը հրաշալի է։ Դա ապաքինում է և ամբողջացում։ Տիկին Ագիրեի արարքները գերբնական էին, այսինքն՝ նա վեր բարձրացավ ատելության սպասելի փաստարկներից և ճանաչեց սիրո ուժը։ Սրանից ավելի բարձր ապաքինում գոյություն չունի։

Մեր Ապաքինման ճանապարհին այսօր կանգ ենք առնում՝ խորհելու ներման միջոցով ապաքինվելու արվեստի ևս մեկ դասի շուրջ։ Մեր հիվանդությունները, տառապանքներն ու թյուրիմացությունները գալիս են բազմաթիվ ձևերով։ Ապաքինվելու համար մենք պետք է վեր բարձրանանք սպասելիից՝ հասնելու անհավանականին։ Դուք ապաքինում եք փնտրում։ Դուք ապաքինում եք խնդրել։ Հիմա ինքներդ ձեզ հարցրեք՝ ինչպե՞ս կարող եմ սա իրականացնել՝ վեր բարձրանալով սպասելիից։ Լինելով բնականից ավելին, այսինքն՝ գերբնակա՞ն։ Արդյո՞ք իմ կյանքում տեղ կա սիրո և ներման համար, և եթե ես ընտրեմ դրանք, արդյո՞ք կլինի ապաքինում։

Անհամբերությամբ սպասում եմ ձեզ հետ վաղը կրկին հանդիպելուն, երբ մենք շարունակենք մեր Ապաքինման ճանապարհը։

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ավելին Ռաուլ Ագիրեի մասին՝ http://7×77.org
Ստացեք «Մեծ պահքի ճանապարհը Հայր Վազգենի հետ» էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հասանելի է BluBrry-ում