Վախճանվել է տեր Վարդան քահանա Դուլգարյանը

Նա անհամբերությամբ սպասում էր իր կյանքի հարյուրամյակին, սակայն նրա կյանքն ընդհատվեց այդ նշաձողից մեկ տարի առաջ։ Այս երեկո Տեր Վարդան քահանա Դուլգարյանը հանձնեց իր հոգին Տիրոջը՝ անցնելով հավերժական հանգստի։

Տեր Վարդանը Մեծ եղեռնը վերապրածներից էր։ Նա ձեռնադրվել է կյանքի ուշ շրջանում և ծառայել Ֆրեզնոյի ու Լոս Անջելեսի շրջաններում՝ Արևմտյան թեմի կազմում։ Վերջին վեց տարիների ընթացքում նա հաճախ էր այցելում Գլենդելի մեր եկեղեցի և միշտ պատրաստակամ էր երգելու (ինչը նա իր տարիքում հիանալի էր անում), ինչպես նաև մատուցելու ծառայություններ և աղոթքներ։ Նա մի քանի անգամ քարոզ է խոսել՝ իր խոսքում միշտ ներառելով մանկության հուշերը՝ որպես Ցեղասպանությունը վերապրած անձի։

Այսօր երեկոյան՝ նրա վախճանից ընդամենը մի քանի ժամ առաջ, ես այցելեցի նրան։ Կարդացի Սուրբ Հովհաննեսի Ավետարանի 14-րդ գլուխը. «Մի՛ երկնչեք, հավատացե՛ք Աստծուն և ինձ հավատացե՛ք... Ես գնում եմ ձեզ համար տեղ պատրաստելու»։ Նրա աչքերից կարելի էր հասկանալ, որ եկել էր հեռանալու ժամանակը։

Նա իր հետևում թողնում է դստերը՝ Սոնյային, և նրա ամուսնուն՝ Ջորջին։ Նա մեծ հարգանք էր վայելում մեր համայնքում։ Այս երեկո ես զրուցեցի Գերաշնորհ Սրբազան Հովնան արքեպիսկոպոսի հետ։ Վերջին օծման արարողությունը տեղի կունենա մեր եկեղեցում, և նա կհուղարկավորվի Ֆրեզնոյում՝ իր երեցկնոջ կողքին։

Ծառայության մասին տեղեկություն. Սուրբ Պատարագ և հոգեհանգստյան կարգ տեղի կունենա չորեքշաբթի՝ 2009 թվականի մայիսի 6-ին, ժամը 17:00-ին, Գլենդելի Սուրբ Պետրոս հայոց եկեղեցու և երիտասարդաց կենտրոնում (հասցե՝ 632 W. Stocker St., Glendale, CA 91202)։ Արարողությունը կնախագահի Արևմտյան թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Հովնան արքեպիսկոպոս Տերտերյանը։

Մեր եկեղեցու ծխականների մեծ մասը Տեր Վարդանին ճանաչեց նրա կյանքի վերջին տարիներին։ Ես նրան ճանաչում եմ ավելի քան 40 տարի, սակայն վերջին 6 տարիներին նա դարձել էր իսկական «անհատականություն»՝ միշտ պատրաստ կիսվելու պատմություններով և կյանքի մասին խորհրդածություններով։ Նրա խոսքերը միշտ համեմված էին կատակներով, անեկդոտներով և փիլիսոփայական խորը մտքերով։ Նա երգում էր մեր երգչախմբում՝ մաքուր և ներդաշնակ ձայնով։ Երբ Գլենդելում դժվարություններ էին լինում, ես պարզապես խնդրում էի նրան, և նա պատրաստ էր փոխարինել ինձ սրբազան արարողությունների կամ օրհնությունների ժամանակ։ Նա ավելի շատ եռանդ ուներ, քան իր տարիքի կեսն ունեցող մարդիկ։ Նա սիրում էր գրել և հեղինակել է անթիվ գրքեր, հոդվածներ ու էսսեներ. վերջին տարիներին դրանցից շատերը մեր եկեղեցում անցկացրած իր կյանքի արտացոլումներն էին։

Վերջին տարին նրա համար դժվար էր, և նրա ակտիվությունը նվազել էր։ Այսօր նրա մարմինը հանգստանում է երկար ու տքնաջան ճանապարհից՝ Ցեղասպանությունից մինչև Եգիպտոս և Ամերիկա՝ ի ծառայություն իր ժողովրդի։

Թող Աստված լուսավորի Իր ծառա Տեր Վարդանի հոգին։