Պ*Ա*Ր*Զ*Ե*Ց*Ր*Ո*Ւ

Մի՞թե քրիստոնեության ողջ պատգամը հիմնված չէ այն ենթադրության վրա, որ Աստված մարդացավ՝ հասկանալու և զգալու Իր արարչագործության ցավը։ Այլ կերպ ասած՝ մտնելու նրա կոշիկների մեջ։ Կամ ավելի պարզ՝ Նա պարզեցրեց Իր կարգավիճակը։ Ճի՞շտ է։ Տիեզերքի Արարչից Նա դարձավ Հիսուս։

Ուրեմն ինչո՞ւ ենք մենք բարդացնում ամեն ինչ կրոնով։ Ինչո՞ւ պարզապես չենք հետևում այդ օրինակին և ամեն ինչ պարզ չենք պահում։ Փոխարենը՝ ես փորձում եմ նստել և լսել քարոզներ ու Աստվածաշնչի ուսումնասիրություններ, որոնք իրականության հետ ոչ մի կապ չունեն։ Նրանք պատմում են ինձ առասպելների, հնագույն հերոսների, օրենքների ու կանոնների մասին, այն ուժերի մասին, որոնք պայքարում են իմ ուշադրության և, ի վերջո, իմ հոգու համար։ Այնուհետև նրանք ամեն ինչ հանգեցնում են վերջնական հանգուցալուծման՝ դրախտի և դժոխքի միջև ընտրության։

Ի՞նչ պատահեց այն Աստծուն, Ով այնքան էր հոգ տանում Իր արարչագործության մասին, որ տվեց Իր Միածին Որդուն, որպեսզի մենք փրկվենք։ Ի՞նչ պատահեց էական պատգամին՝ սիրել Աստծուն, սիրել միմյանց։

Ամեն ինչ իսկապես պարզ է՝ սեր։ Այսքանը։ Դրանից հետո ԱՄԵՆ ԻՆՉ իր տեղն է ընկնում։ Սիրուց մենք ստանում ենք խաղաղություն, գտնում ենք Աստծուն, հարգում ենք միմյանց, հասկանում ենք, թե ինչու է տալն ավելի օրհնյալ, քան ստանալը, և ունենում ենք մտքի, մարմնի ու հոգու ներդաշնակություն, իսկ հետևաբար՝ նաև անհատական, համայնքային ու համաշխարհային ներդաշնակություն։