Վերջին ծխախոտը

Road to Healing – Lenten Journey 2014
Day 15:
Play Now: 

«Family Feud» հանրահայտ հեռուստախաղը սկսվել է 1970-ականների կեսերին՝ Ռիչարդ Դոուսոնի վարմամբ։ Ես շատ լավ եմ հիշում այդ հաղորդումը, գուցե այն պատճառով, որ հնարավորություն եմ ունեցել մասնակցելու որպես խաղացող՝ մի դրվագ, որը կցանկանայի մոռանալ, ինչը շատ բան է ասում մեր արդյունքների մասին... Հաղորդումը սկսվում էր երկու ընտանիքների ներկայացմամբ, ապա հաղորդավարը հանդիսատեսի ծափահարությունների ներքո հայտարարում էր. «...Իսկ այժմ՝ Family Feud-ի հաղորդավար Ռիչարդ Դոուսոնը»։

Հատկապես հիշում եմ մի դրվագ, երբ Դոուսոնը դուրս եկավ իր անվան հայտարարության և հանդիսատեսի ծափահարությունների ներքո՝ ծխախոտը ձեռքին։ Նա բարձրացավ բեմի կենտրոն՝ ամբոխի ոգևորված բացականչությունների ներքո, ծխախոտը պահելով բութ և ցուցամատի արանքում։ Նա երկար ծուխ քաշեց, ապա նետեց այն հատակին և տրորեց կոշիկի տակ։

Նա հայտարարեց ամբոխին. «Սա իմ վերջին ծխախոտն էր»։ Հանդիսատեսն ավելի բարձր ծափահարեց։ Եվ հետո, առանց վարանելու, նա հավելեց. «...մինչև շոուի ավարտը»։

Չգիտեմ՝ ինչու եմ հիշում այդ կոնկրետ տեսարանը, քանի որ շատ տարիներ անց միայն, երբ իմ հոգևոր ծառայության ընթացքում բախվեցի մարդկանց տարբեր կախվածությունների, հասկացա, որ նիկոտինն այնքան հզոր է, որ նա չկարողացավ կես ժամից ավելի հրաժարվել դրանից։

Բայց ես այս պատմությունը պատմում եմ ոչ թե նիկոտինի կամ կախվածությունների մասին։ Խոսքը անկեղծության և «Բուժման ճանապարհին» փոքր քայլեր կատարելու մասին է։

Գուցե գայթակղիչ լինի երկարաժամկետ լուծումներ փնտրելը, սակայն հիշեք, որ ցանկացած լավ և արժեքավոր բան հեշտությամբ չի տրվում։ Եթե մենք փորձում ենք բուժել մեր հիվանդության ախտանիշները, կան բազմաթիվ դեղամիջոցներ և վիրակապեր, որոնք կարող ենք օգտագործել ցավը մեղմելու կամ վերքը փակելու համար։ Բայց բուժումը գործընթաց է։ Մենք արդեն որոշակի պատկերացում ունենք այդ գործընթացի մասին։

Այսօրվա օրը կօգտագործենք հանգստի համար։ Մինչ այժմ հետաքրքիր ճանապարհ ենք անցել, հատկապես հաշվի առնելով երեկ հոր և որդու հետ մեր հանդիպման ժամանակ ստացած վերջին բացահայտումը։ Ժամանակ է հարկավոր՝ մարսելու այն ամենը, ինչ սովորեցինք։ Այսօր այն օրն է, երբ մենք դեն ենք նետում «ծխախոտը» (մեր խնդիրը), որը ցավ է պատճառում մեզ, և գիտակցում ենք, որ դա կարող է լինել ընդմիշտ, կարող է լինել մեկ շաբաթով կամ կես ժամով։ Մի՛ անհանգստացեք։ Ճանապարհը մեր առջև է և ոչ մի տեղ չի գնում։ Միայն մենք ենք շարժվում։ Եկեք ամեն օր սպասենք նոր բացահայտումների։

Ժամանակ տրամադրեք՝ ներծծելու, շնչելու և հանգստանալու համար։ Ես Հայր Վազգենն եմ, անհամբերությամբ սպասում եմ վաղը ձեզ հետ մեր ճանապարհորդության հաջորդ քայլին, երբ շարունակենք «Բուժման ճանապարհը»։

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Լուսանկարը՝ Սպասում. Անդորր փոթորիկից առաջ (c) 2004 Հայր Վազգեն Մովսեսյան
Ստացեք «Մեծ պահքի ճանապարհորդությունը Հայր Վազգենի հետ» էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հասանելի է BluBrry-ում