Աղոթք և պահք

Բժշկության ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 27:
Լսել հիմա՝

Նրանք կարծում էին, թե կարող են դա անել։ Հիսուսը նրանց պատվիրել էր բժշկել հիվանդներին, ուստի երբ մի մարդ

իր որդուն բերեց աշակերտների մոտ՝ բժշկվելու, դա ընդամենը ընթացակարգերին հետևելու հարց էր։ Սակայն այս անգամ ինչ-որ բան այն չէր։ Նրանք չկարողացան բժշկել տղային։

Պատմությունը շարունակվում է Մատթեոսի Ավետարանում (17-րդ գլուխ)։ Մարդը իր որդուն բերեց Հիսուսի մոտ՝ բժշկվելու, դժգոհելով, որ աշակերտները չկարողացան չարը հեռացնել իր որդուց։ Հիսուսը բժշկում է տղային՝ նրա մարմնից դուրս հանելով հիվանդությունն ու ցավը։ Աշակերտները փորձել էին, բայց ձախողվել։ Նրանք ուզում էին իմանալ, թե ինչո՞ւ չկարողացան հիվանդությունը դուրս հանել տղայի միջից։

Հիսուսը բացատրում է. «Ձեր թերահավատության պատճառով. քանզի ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, եթե մանանեխի հատիկի չափ հավատ ունենաք, այս լեռանը կասեք՝ «այստեղից այնտեղ տեղափոխվի՛ր», և այն կտեղափոխվի. և ոչինչ անհնարին չի լինի ձեզ համար։ Բայց այս տեսակը դուրս չի գալիս, եթե ոչ աղոթքով և պահքով»։

Հենց հավատքի այս երկու պայմանների՝ հավատքի գործուն կատալիզատորների՝ աղոթքի և պահքի վրա ենք մենք այսօր կենտրոնանում։

Մենք մեր մեջ ունենք լեռներ տեղաշարժելու համար անհրաժեշտ փոփոխություններ կատարելու ուժը, այսինքն՝ թվացյալ անհնարինը իրապես հնարավոր դարձնելու կարողությունը։ Հիվանդությունների բժշկումը, մեր ապրելակերպի բարեփոխումը, մեր ընթացքի ու ուղղության փոփոխումը, մեր հարաբերություններում առկա բացերը լրացնելը և ներդաշնակ ապրելը լիովին հասանելի են։ Մանանեխի հատիկը շատ փոքր չափ ու համամասնություն ունի։ Երբ հավատքը կա, այն կա։ Հավատքի որակի վերահսկողությունը, այսպես ասած, կարգավորվում է աղոթքով և պահքով։

Ղուկասի Ավետարանի (18-րդ գլուխ) «Անիրավ դատավորի» առակը մի բավականին տարօրինակ պատմություն է անզոր մի կնոջ մասին, որը հասնում է քաղաքականապես հզոր և անողոք դատավորի անկմանը՝ իր հաստատակամության շնորհիվ։ Պատմությունն այնքան անսովոր է, որ հեղինակը նշում է կատարում՝ ընթերցողի կողմից թյուրիմացությունից խուսափելու համար. «Հիսուսն այս առակը պատմեց նրանց այն մասին, որ պետք է միշտ աղոթել և չհուսահատվել»։

Հավատքը Ձերն է։ Դուք այն ունեք։ Դուք այս ճանապարհին եք, չէ՞։ Աղոթքի և պահքի անհրաժեշտությունը կարգապահության հարց է։ Դրանք այն անհրաժեշտ գործիքներն են, որոնցով հավատքը մնում է կենդանի, այսինքն՝ հավատքը չի մնում անգործուն և անպետք, այլ մնում է կենդանի ու գործուն։ Հեշտ է այն պատկերացնել պոտենցիալ և կինետիկ էներգիայի գիտական տերմիններով։ Մեր հավատքը կուտակված է (պոտենցիալ) և սպասում է մեր կյանքի լեռները տեղաշարժելուն։ Երբ մենք աղոթում և պահք ենք պահում, էներգիան մղվում է գործողության, որպեսզի այն դրսևորվի մեր կյանքի գործերում։

Աղոթքը Աստծո և Ձեր անձի հետ ունեցած զրույցն է։ Պահքը մարմնի մաքրագործումն ու կարգապահությունն է, որպեսզի միտքն ու հոգին իրենց տեղը գտնեն ամբողջի մեջ։ Թվացյալ անհնարինը դառնում է հնարավոր, քանի որ հավատքն այժմ ակտիվացել է Ձեր կյանքում։

Մենք աղոթում ենք այսօր,
Տե՛ր, բացիր սիրտս Քո սիրո առաջ։ Բացիր միտքս Քո իմաստության առաջ։ Բացիր մարմինս Քո բժշկության առաջ։ Ես ընդունում եմ հավատքը, որ տնկված է իմ հոգում։ Մղի՛ր այն դեպի իմ հոգու խորքերը, որպեսզի այն անցնի իմ մարմնի յուրաքանչյուր մասին և դառնա իմ կյանքի գործը, որպեսզի բերի իմ հիվանդությունների լիակատար ապաքինում, խաղաղություն և ներդաշնակություն իմ հոգուն և աշխարհին։ Ամեն։

Սա Տեր Վազգենն է, որը հրավիրում է Ձեզ վաղը կրկին միանալ ինձ, երբ մենք շարունակենք մեր ճանապարհը դեպի բուժում:

Լուսանկարը՝ Հոգի (c) 2011 Հայր Վազգեն Մովսեսյան
Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը https://epostle.net կայքի համար