Որպեսզի Հայաստանը լսի. Մեկ առաքելություն, կարեկցանքով լի մի քանի սրտեր և 1800 հրաշք
Մենք գիտեինք, որ սա հուզական ուղևորություն է լինելու, երբ արքեպիսկոպոս Հովնան Տերտերյանը զանգահարեց և հարցրեց, թե արդյոք մենք կուղեկցենք Քավուկջյաններին Հայաստան՝ Starkey Hearing Foundation-ի առաքելության շրջանակներում։ Սա հին վայրեր այցելելու ճամփորդություն չէր, այլ մասնակցություն մի առաքելության, որը պարզապես կոչվում էր «Որպեսզի Հայաստանը լսի»։ Եվ այսպես, երեցկին Սյուզանը և ես մեկնեցինք հայրենիք՝ հրաշքի ակնկալիքով։ Շուտով մենք պետք է բացահայտեինք 1800 հրաշք՝ ընթացքի մեջ։
Սա «Սթարքի» լսողության հիմնադրամի հետ իմ առաջին առնչությունը չէր։ Անցյալ հուլիսին, պարոն և տիկին Արմեն և Հայկուհի Քավուկչյանների հրավերով, ես մասնակցեցի «Սթարքի»-ի ամենամյա բարեգործական գալա-երեկոյին, որտեղ Սթիվեն Թայլերը (Aerosmith), Դեյմոնդ Ջոնը (Shark Tank), Ջոն Ֆոգերտին (CCR) և շատ այլ հայտնիներ զվարճանքի ու սպորտի աշխարհից իրենց տաղանդն ու անունը տրամադրեցին «Որպեսզի աշխարհը լսի» գաղափարին։ Այդ գիշեր ավելի քան 7 միլիոն դոլար հանգանակվեց՝ տարբեր երկրներում լսողության հնարավորություն ընձեռելու համար։ Այն նաև հատուկ երեկո էր, քանի որ առաջին անգամ Հայաստանը ներկայացվեց գալա-երեկոյի մասնակիցներին։ Րոպեների ընթացքում հազարավոր դոլարներ հավաքվեցին հայաստանյան առաքելության համար՝ լսողություն պարգևելու նրանց, ովքեր ամենաքիչն էին կարողանում իրենց թույլ տալ դա, և ովքեր, հնարավոր է, երբեք առիթ չէին ունենա օգտվելու այս տեխնոլոգիայից։ Այսպիսով, հիմքերը դրված էին։ Մենք ուղևորվում էինք Հայաստան։
Այս Starkey Hearing Foundation հիմնադրվել է Բիլ Օսթինի կողմից, ով հավատում է, որ լսողությունը միջոց՝ արտացոլելու հոգատարությունը և բարելավելու անհատների, նրանց ընտանիքների ու համայնքների կյանքը։ Ավելի քան 50 տարի Օսթինը կարիքավոր մարդկանց պարգևում է լսողության շնորհը՝ պարզ սկզբունքով. «Մենակ մենք շատ բան չենք կարող անել։ Միասին մենք կարող ենք փոխել աշխարհը»։ Հազարավոր կամավորների և աջակիցների օգնությամբ Բիլը և նրա կինը՝ Թանի Օսթինը, լսողության շնորհն են պարգևում կարիքավորներին՝ հզորացնելով նրանց՝ իրենց ներուժն իրագործելու համար։
Starkey-ն Հայաստան եկավ Արմեն և Հայկուհի Քավուկջյանների ջանքերով՝ տեղական բժշկական մատակարարներ (Comfort Care Medical Products), ովքեր դիմեցին Օսթիններին՝ Starkey-ի թիմին Արարատի երկիր բերելու առաջարկով։ Քավուկջյանների երազանքն իրականանում էր հայկական հողի վրա մեր ոտնահետքերով։ Հայկական առաքելության 1-ին փուլը տեղի ունեցավ այս տարվա սկզբին, երբ Starkey-ի թիմն այցելեց Երևան՝ լսողական սարքերի չափումներ կատարելու համար։ Եվ հիմա մենք այստեղ էինք 2-րդ փուլի համար՝ Օսթինների, Քավուկջյանների, Starkey-ի թիմի և բազմաթիվ կամավորների հետ։ Երեք օրվա ընթացքում 1800 մարդ պետք է միացներ իրենց սարքերը՝ լսելու հնարավորություն ստանալու համար։
Երևանի «Համալիրը»՝ Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրը, առաքելության այս փուլի անցկացման վայրն էր։ Մարտահրավերը հարյուրավոր մարդկանց ընդունելն էր, նրանց լսողության ստուգում, կրթություն, լսողական սարքերի տեղադրում ապահովելը, այնուհետև՝ սարքերի խնամքի վերաբերյալ շարունակական հրահանգներ տրամադրելը։ Գյումրիից, Վանաձորից և այլ քաղաքներից ժամանած ավտոբուսները հարյուրավոր մարդկանց բերեցին հեռավոր շրջաններից, մինչդեռ երևանցիները անմիջապես եկան համալիր։Համալիրի մի ծայրում հիվանդները գրանցվեցին։ Նրանց դիմավորեցին բարեհամբույր կամավորները, որոնք ուղղորդում էին նրանց՝ ըստ նրանց կարիքների։ Ստուգումներից և կրթական գործընթացից հետո հրաշքները սկսեցին կատարվել։ Հիվանդները մեկ առ մեկ մոտեցան աուդիոլոգներին և տեխնիկներին։ Մեկ առ մեկ նրանց ականջները բացվեցին դեպի հնչյունների աշխարհ։ Աուդիոլոգները եկել էին տարբեր երկրներից։ Չիմանալով հայերեն՝ նրանց օգնում էին կամավորները, որոնք թարգմանում էին «Կարո՞ղ եք լսել սա» կամ «Լսո՞ւմ եք այն» հիմնական հարցերը։ Եվ հանկարծ… տեղի ունեցավ փոխակերպում։ Հանկարծ հնչեցին ձայներ։ Երկար ժամանակ չպահանջվեց, որպեսզի հուսահատության դեմքերը փոխարինվեն ժպիտներով։ Շատերի համար սա կյանքի նոր հնարավորություն էր։ Շուտով սկսվեց շփումը. «Կարո՞ղ եք լսել սա»-ն դարձավ «Լսո՞ւմ ես» և «Լավ է?”
Շատերի համար լսողության կորուստը աստիճանական գործընթաց էր, որը տեղի էր ունեցել տարիների ընթացքում։ Սակայն ոմանց համար լսողությունը ողջ կյանքի ընթացքում ընդամենը աղոտ շշուկներ է եղել։ Այդպիսին էր գյուղերից եկած մի փոքրիկ տղայի դեպքը։ Նրա լսողության կորուստն այնքան խորն էր, որ նա երբեք պատշաճ կերպով չէր լսել։ 11 տարեկանում նա դպրոց չէր հաճախել լսողության խնդիրներ ունեցողների համար նախատեսված ծրագրերի բացակայության պատճառով։ Այն պահին, երբ նրա լսողական սարքը տեղադրվեց և միացվեց, նրա դեմքը լուսավորվեց հուզմունքից։ Նա կարողանում էր լսել։ Ուրախության արցունքները գլորվեցին նրա այտերով, ինչպես և մեր բոլորի. մենք ականատեսն էինք այս հրաշքի։ ԵՎ... եթե սա լիներ եզակի հրաշք, ապա դա, անշուշտ, բավարար պատճառ կլիներ Հայաստան գալու համար, բայց, ցավոք, այս տղայի պատմությունը եզակի չէր։ Մեկը մյուսի հետևից մենք ականատես եղանք ձայնի հրաշքին թե՛ երիտասարդների, թե՛ տարեցների մոտ։ Երեխաները լսում էին իրենց ծնողների ձայնը, մինչ ծնողները »՝ առաջին անգամ լսելով իրենց երեխաների ծիծաղը։ Մեր շուրջը լիքն էր ուրախության արցունքներով և երախտագիտության գրկախառնություններով ամենուրեք։
Մտքիս է գալիս Մարկոսի ավետարանի 7-րդ գլխում նկարագրված սուրբգրային դրվագը։ Հիսուսի մոտ բերեցին մի խուլ մարդու, որի լսողության սահմանափակ լինելու հետ մեկտեղ նաև «լեզուն կապված էր»։ Երբ Հիսուսը բժշկեց նրա լսողությունը, Սուրբ Գիրքը պատմում է մեզ, որ «և նրա լեզուն արձակվեց…»։ Լսողությունը ձեռք բերելը նրա կյանքում մեծ փոփոխության միայն սկիզբն էր։ Այժմ նրա համար շատ ավելին էր հասանելի լինելու։ Նույն կերպ, այստեղ՝ Երևանում, լսողական սարքերը, անշուշտ, բացեցին հիվանդների ականջները, բայց ավելին՝ այժմ նրանց կյանքը բացվեց հաղորդակցության, փոխգործակցության, կրթության, ավելի լավ կյանքի հնարավորությունների համար և, ի վերջո, նրանք դարձան իրենց համայնքներում փոփոխությունների գործակալներ։
Սա, անշուշտ, հոգևոր ճանապարհորդություն էր։ Նորին Գերաշնորհ Տ. Հովնան արքեպիսկոպոս Տերտերյանը և Առաջնորդարանը առաքելության հովանավորներն էին, և ես երախտապարտ եմ այն հնարավորության համար, որ նա տվեց երեցկին Սյուզանին և ինձ՝ մասնակից լինելու այս հրաշագործությանը։ Առաջնորդարանի «Ագապե» շրջանակը՝ տիկին Ալիս Չաքրյանի նախագահությամբ, այս ծրագրի ֆինանսական աջակիցն էր։ Մեր կողմից մենք բերեցինք մեր Գլենդելի Աստվածաշնչյան ուսումնասիրության խմբի և «Իր կոշիկների մեջ» առաքելության աղոթքներն ու ֆինանսական օգնությունը։Առաքելությունից հետո Starkey-ի թիմին ողջունեցին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում, որտեղ Տ. Նաթան արքեպիսկոպոս Հովհաննիսյանը ողջունեց և գնահատեց խմբի աշխատանքը։ Նա փոխանցեց Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդի օրհնությունները, ով այդ պահին Մայր Աթոռից բացակայում էր՝ գտնվելով Գերմանիայում։
Գործունեության երեք օրվա ընթացքում ավելի քան 1800 մարդ ստացավ լսողական սարքեր։ Երևանի հեռուստատեսությունը տեղական մակարդակով լուսաբանեց միջոցառումը, և 3-րդ օրը շատ տեղացիներ եկան առանց գրանցվելու։ Այն, ինչ կարող էր դժվարին իրավիճակ լինել, արագորեն լուծվեց, երբ Բիլ և Թանի Օսթինները վստահեցրին մեզ, որ բոլորը կստանան լսողական սարքեր՝ եթե ոչ այդ օրը, ապա հաջորդ անգամ, երբ Starkey-ն կայցելի Հայաստան 2018-ի սկզբին։ Ավելին, յուրաքանչյուր անձ, ով ստացավ լսողական սարք, նաև ստացավ սարքի խնամքի և պահպանման վերաբերյալ հրահանգներ՝ մարտկոցների առատ պաշարի հետ միասին։
Հայաստանի կառավարության պաշտոնյաները շրջայց կատարեցին աշխատանքային տարածքներում՝ հանդիպելով «Սթարքի» (Starkey) հիմնադրամի կազմակերպիչների և բժիշկների հետ։ ՀՀ Ազգային ժողովի նախագահ դոկտոր Արա Բաբլոյանը ևս այցելուների թվում էր. նա անկեղծորեն տպավորված էր աշխատանքների ծավալով ու ընդգրկմամբ՝ նշելով բաշխման գործընթացի սահուն և արդյունավետ ընթացքը։ Առաքելության վերջին օրը Հայաստանի խորհրդարանը մեծարեց «Սթարքի» հիմնադրամի գործունեությունը՝ պատվոգրեր հանձնելով Բիլ Օսթինին, ինչպես նաև Քավուկչյանների ողջ ընտանիքին՝ այս չափազանց կարևոր մարդասիրական առաքելության և կատարած աշխատանքի համար։ Առաքելությունը շարունակվում է և կշարունակվի առաջիկա ամիսներին՝ փուլերի հետագա ուսումնասիրությանը զուգընթաց։ Այս ամենն իրականություն դարձնելու համար պահանջվեցին հարյուրավոր մարդկանց աղոթքներն ու անխոնջ ջանքերը։ Ծրագրի հաջողության գործում անգնահատելի էր «Արաբկիր» մանկական հիմնադրամի միջազգային ծրագրերի համակարգող Լիաննա Սահակյանի դերը։
Քավուկչյանները Երևանի «Մեգերյան կարպետ»-ում կազմակերպեցին «Սթարքի»-ի երախտագիտության ընթրիքը։ Այստեղ «Սթարքի»-ի թիմը հնարավորություն ունեցավ վայելելու հայկական բացառիկ ուտեստներ, երաժշտություն, պար և մշակույթ։ «Սթարքի»-ի մրցանակաբաշխության ժամանակ պարգևներ հանձնվեցին Արևմտյան թեմին և Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնին։ Ես պատիվ ունեցա ստանալու այդ մրցանակները Եկեղեցու անունից, սակայն վերջին մի քանի օրվա ընթացքում մեր տեսածից հետո ակնհայտ էր, որ դրանք անհրաժեշտ չէին։ Հրաշքները քրիստոնեական կյանքի մի մասն են։ Մենք ականատես եղանք իսկական հրաշքների, երբ մարդիկ սկսեցին լսել, ծիծաղել, լաց լինել և հասկանալ սիրո զորությունը։ Մենք մեր մրցանակը ստացել էինք մեր աչքի առաջ կատարված հրաշքներով։ Թող այս մրցանակները ոգեշնչեն մյուսներին՝ իրենց ռեսուրսներով օգնության ձեռք մեկնել կարիքավորներին։ Թող մեզանից յուրաքանչյուրը քաջալերվի մասնակից լինելու այն հրաշագործությանը, որը շրջապատում է մեզ և այնքան անհրաժեշտ է մերօրյա աշխարհում։ 
Այս առաքելությանը նվիրատվություն կատարելու համար կապ հաստատեք aram@comfortcare.com
Թողնել պատասխան
Ցանկանո՞ւմ եք միանալ քննարկմանը։Ազատորեն կիսվեք Ձեր մտքերով։