Թարգմանիչներն այսօրվա համար. անուշ մի հյուրասիրություն

նշում է Սուրբ Թարգմանչաց տոնը, լույս է տեսնում նոր գիրք (տե՛ս աջ կողմի հոդվածը)

նկարազարդված իմ քրոջ՝ Անուշ Ավեջիկի կողմից։ «Երբ ես գնում եմ եկեղեցի» գիրքը մեր հավատքը թարգմանում է մեր եկեղեցական համայնքի ամենափոքր անդամների համար։

Գուցե պատահականություն է, որ այս գիրքը մեր ձեռքերում հայտնվեց հենց այս հանգստյան օրերին։ Գուցե դա պատահականությունից մի փոքր ավելին է։ (Իհարկե, Դուք գիտեք պատահականության հարցում իմ դիրքորոշումը…)։ Բայց ինչ էլ լինի, ճշմարտությունն այն է, որ մեր Հայ Եկեղեցին տառապում է արդիականության խնդրով, որն ավելի է սրվում լեզվի և արտահայտչամիջոցների պատճառով։ Ես նախկինում ընդարձակորեն գրել և մեկնաբանել եմ այս հարցերը։ Այսօր ես ցանկանում եմ կենտրոնանալ մի լուծման վրա, որը գտնում ենք այս նոր հրատարակության միջոցով, այն է՝ արվեստի և գույների օգտագործումը հավատքը պարզեցնելու և փոխանցելու համար։

Եկեղեցու թարգմանիչները՝ Մեսրոպ Մաշտոցը, Դավիթ Անհաղթը, Եղիշեն և ուրիշներ, այն մարդիկ էին, ովքեր բարդը դարձրին պարզ։ Նրանք օգտագործեցին լեզվի, տառերի, պատկերների և մտքի հիմնական արվեստները՝ Սիրո, Հավատքի և Հույսի պատգամը վերացականից դեպի շոշափելի տանելու համար։ Նրանք Քրիստոսին դարձրին հասանելի։ Իրականում, այս նոր գիրքը՝ «Երբ ես գնում եմ եկեղեցի»-ն, հենց դա է անում։ Անուշը գրավել է և, հետևաբար, հմայում է իր ընթերցողներին այնպիսի ձևերով ու գույներով, որոնք պատարագի ամենաբարդ արտահայտությունները պարզեցնում են հոգևոր ընկալման համար։ Ավելին, գիրքը ոգեշնչող է, քանի որ այն հիշեցնում է մեզ կյանքի և մեր շրջապատի ձևերի պարզության մասին։ Այն ոգեշնչում է մեզ անել նույնը՝ օգտագործել մեր տաղանդները Աստծո Սերը հասանելի դարձնելու համար։ Շնորհավորում եմ Անուշին և բոլորիս։

-Հայր Վազգեն