Քամուց քշվածը

Արմոդոքսի՝ այսօրվա համար. քանի՞սը

1960-ականների սկզբին Բոբ Դիլանը գրեց և երգեց մի գեղեցիկ երգ, որը դարձավ մի դարաշրջանի և մի սերնդի օրհներգը։ «Քամու մեջ» երգում Դիլանը մի շարք հարցեր է տալիս, որոնք սկսվում են հետևյալով. «Քանի՞ ճանապարհ պետք է անցնի մարդը, մինչև նրան մարդ կոչեք»։

«Պատասխանը քամու մեջ է»՝ սա է յուրաքանչյուր հարցի պատասխանը։ Սա ժողովրդական երգ է, որտեղ բանաստեղծական տողերը համահունչ են խոկումներով լի մեղեդուն։ Մեզ այսօր հատկապես հուզում է մի հարց. «Քանի՞ անգամ պետք է թնդանոթի գունդը թռչի, մինչև դրանք հավերժ արգելվեն»։

Վերջին օրերին Մերձավոր Արևելքը կրկին վերածվել է ռազմական գործողությունների թեժ կետի։ ՀԱՄԱՍ-ը հարձակվում է Իսրայելի վրա, Իսրայելը հնչեցնում է պատասխան հարվածի ահազանգը։ Համաշխարհային տերությունները դասավորվում են՝ ընտրելով կողմեր։ Մեր հիշողության մեջ դեռ թարմ է այն վախկոտ բարբարոսությունը, որի ականատեսը եղանք Լեռնային Ղարաբաղում և Ադրբեջանի կողմից տարածքների զավթումը։ Ուկրաինայի պատերազմը շարունակում է մնալ աշխարհի ուշադրության կենտրոնում, իսկ ավելի քիչ հայտնի թեժ կետերը, մասնավորապես՝ Սուդանի Դարֆուրը և Կոնգոն, նույն վերաբերմունքին են արժանանում, ինչ Հայաստանը՝ հետաքրքրություն առաջացնելով հիմնականում իրենց ժողովուրդների համար։

Ցավալի է, բայց մենք կարող ենք միայն երազել, որ նրանք միմյանց վրա թնդանոթի գնդեր նետեին։ Պատերազմի արվեստն այնքան է զարգացել, որ քաղաքների, երկրների կործանումը և մեր աշխարհին սպառնացող վտանգը պատասխանն ավելի իմաստալից են դարձնում. պատասխանը քամու մեջ է՝ քամի, որը կրում է ավերակներ, մահվան հոտ և միջուկային հետևանքներ։

Բիզնեսի ոլորտում մանրածախ առևտրի հսկա Amazon-ը այս շաբաթ երկօրյա վաճառք է կազմակերպում՝ փորձելով առաջ անցնել այլ մանրածախ առևտրականներից մինչև հաջորդ ամիս կայանալիք «Սև ուրբաթը»։ Ապրանքների տեսականին՝ էլեկտրոնիկայից մինչև տնային պարագաներ, վաճառվում է կրճատված գներով։ Ես հիշում եմ 1960-ականների բազմաթիվ ձայներից մեկին՝ Ջոն Լենոնին, ով ժամանակին նկատել էր. «Եթե բոլորը խաղաղություն պահանջեին, այլ ոչ թե հերթական հեռուստացույցը, ապա խաղաղություն կլիներ»։

Մի՞թե խաղաղության պատասխանը կարող է այդքան պարզ լինել։ Մի՞թե մենք պարզապես պետք է ցանկանանք այն և, հետևաբար, պահանջենք։ Մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է Amazon-ը միլիոնավոր դոլարներ վաստակում՝ երկրորդ, երրորդ կամ չորրորդ հեռուստացույցները վաճառելով այն մարդկանց, ովքեր դա պահանջում են։ Ինչո՞ւ մենք խաղաղությունը չենք դիտարկում որպես մի բան, որը ցանկանում ենք և, հետևաբար, պահանջում ենք։ Մենք աշխարհաքաղաքական կառավարման և ճակատագրի որոշման իրավունքը հանձնել ենք քաղաքական գործիչներին և այսպես կոչված առաջնորդներին, ովքեր, մեղմ ասած, դավաճանել են մեր վստահությունը։

Այս «Արմոդոքսի» դասերում ես Ձեզ եմ ներկայացրել Հիսուս Քրիստոսի պատգամը, որին Հայ Եկեղեցին հետևում է դարեր շարունակ։ Այն պարզ է։ Աստված յուրաքանչյուրիս օժտել է մեր պատմությունը կերտելու կարողությամբ։ Մեր աչքերը մեր առջևում են, ոչ թե հետևում։ Նայեք առաջ և թոթափեք զոհի հոգեբանությունը և այն այլ նպատակները, որոնք Ձեզ պահում են լճացած ջրերում։ Հիսուսի խոսքերով՝ «Նախ փնտրեք Աստծո արքայությունը և Նրա արդարությունը»։ (Մատթեոս 6:33) Պատասխանը մեզ հետ է։

Այսօր Ձեզ եմ ներկայացնում «Քամու մեջ» երգի խոսքերը.

Քանի՞ ճանապարհ պետք է անցնի մարդը, մինչև նրան մարդ կոչեք:
Քանի՞ ծով պետք է հատի սպիտակ աղավնին, մինչև ավազի վրա քնի:
Այո, և քանի՞ անգամ պետք է թնդանոթի գնդերը թռչեն, մինչև հավերժ արգելվեն:

Պատասխանը, բարեկամս, քամու մեջ է, պատասխանը քամու մեջ է։

Այո, և քանի՞ տարի պետք է լեռը գոյություն ունենա, մինչև այն ողողվի դեպի ծով:
Եվ քանի՞ տարի կարող են որոշ մարդիկ գոյատևել, մինչև նրանց թույլ տրվի ազատ լինել:
Այո, և քանի՞ անգամ կարող է մարդը շրջել գլուխը և ձևացնել, թե պարզապես չի տեսնում:

Պատասխանը, բարեկամս, քամու մեջ է, պատասխանը քամու մեջ է։

Այո, և քանի՞ անգամ պետք է մարդը նայի վեր, մինչև կարողանա տեսնել երկինքը:
Եվ քանի՞ ականջ պետք է ունենա մեկ մարդ, մինչև կարողանա լսել մարդկանց լացը:
Այո, և քանի՞ մահ կպահանջվի, մինչև նա իմանա, որ չափազանց շատ մարդիկ են մահացել:

Պատասխանը, բարեկամս, քամու մեջ է, պատասխանը քամու մեջ է:
-Բոբ Դիլան