Հայացք վերևից – Մեծ պահքի 20-րդ օր

Պահքի բաղադրատոմս

Բաղադրատոմս 20՝ Տաք և թթու ապուր

Օր 20 – Հայացք վերևից

Դուք հասել եք նպատակին։ Դուք գտնվում եք Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության կեսին։ Քսան օրը հետևում է, քսան օրը՝ առջևում։ Իմաստով՝ Դուք գագաթին եք, նայում եք լեռան գագաթից և տեսնում ամեն ինչ Ձեր ոտքերի տակ։ Դուք նկատում եք այն ուղին, որն անցել եք վերջին քսան օրվա ընթացքում։ Ձեր սննդակարգը սահմանափակված է, բայց աղոթքի կյանքը՝ ազատագրված և ավելի կենտրոնացած, քան մինչ սկսելը։ Ձեզ մարտահրավեր է նետված ընդունելու քրիստոնեությունը Քրիստոսի պայմաններով, այսինքն՝ Դուք գործի եք դնում Քրիստոսի սիրո, հոգատարության, պատվի և խոնարհության ուսմունքները։ Եվ դա միայն այն ժամանակ, երբ հետ եք նայում։ Այժմ հայացք նետեք առաջ՝ հաջորդ քսան օրվա ուղուն։ Դուք արագ գիտակցում եք, որ այդ ուղու վերջում այն պարզապես միանում է ավելի երկար ճանապարհի՝ կյանքի ճանապարհորդությանը։

Այս դիտակետից՝ վերևից, գագաթից նայելիս, Դուք տեսնում եք Ձեր անցյալն ու ապագան և գիտակցում, որ գտնվում եք ամենագեղեցիկ ու ամենավճռորոշ վայրում՝ ներկայում։ Միակ ճշմարտությունը, որ ոչ միայն կապում է Ձեզ անցյալի ու ապագայի հետ, այլև թույլ է տալիս հասկանալ այս արշավը որպես կյանքի մեծ ճանապարհորդության մի քայլ, այն ներդաշնակությունն է, որը Դուք զգում եք Ձեր շրջապատի բոլոր մարդկանց ու իրերի հետ։ Սա Աստծո հետ միավորված լինելու արտահայտությունն է։ Իրականում, Աստված հավերժական ներկան է։ Նա «Ես եմ»-ն է։ Ոչ թե «Ես էի» կամ «Ես լինելու եմ», այլ «Ես եմ», և Աստծո հետ մեր կապը մեր կապն է ժամանակի սկզբի հետ և մեր ուղեցույցը դեպի հավերժություն տանող ճանապարհին։

Մեծ պահքի այս երրորդ շաբաթ օրը եկեղեցին մեր ուշադրությունը հրավիրում է մի խումբ մարդկանց վրա, ովքեր կանգնած են ամբողջ հոգևորության գագաթին։ Սրբերից ոմանք, որոնց հիշատակում ենք անուն առ անուն, Սուրբ Հովհաննես Օձնեցին, Սուրբ Հովհաննես Որոտնեցին և Սուրբ Գրիգոր Տաթևացին են։ Երբ Մեծ պահքի ընթացքում հիշում ենք եկեղեցու այս հսկաներին, մենք տեսնում ենք նրանց թողած օրինակը՝ կապվելու ավելի բարձր կյանքի հետ։ Սրբության բարձրացվելով՝ մենք հասկանում ենք, որ նրանք մարդ են, ինչպես Դուք և ես, կյանքի տված բոլոր տկարություններով, դժվարություններով և մարտահրավերներով՝ լինեն դրանք հոգևոր, հուզական թե ֆիզիկական։ Այնուամենայնիվ, այս մարդիկ բարձրացան իրենց կոչմանը։ Նրանք հետևեցին Աստծո ուղուն և կանգնեցին գագաթին՝ նայելով լիարժեք ու առատ կյանքին։ Նայելով այն գեղեցկությանը, որն Աստված ստեղծել է իրենց շուրջը, և իրենց հոգիները նվիրաբերելով աշխարհին։ Ի վերջո, մի՞թե դա չէ մեր նպատակը։ Մենք ձգտում ենք ներդաշնակ լինել մեր շրջապատի բոլոր մարդկանց հետ, ամրապնդել մեր հարաբերությունները մարդկանց և բուն կյանքի հետ։ Այդ ներդաշնակության մեջ մենք կարող ենք գագաթից նայել մի աշխարհի, որն այնքան գեղեցիկ է, որ մենք այժմ առաջարկում ենք մեզ, մեր հոգիները՝ հավաքականին, կյանքի խառնուրդին։

Այսօրվա պատգամը թերևս ամենախորն է։ Մենք կանգնած ենք գագաթին, երբ գնահատում ենք այն ամենը, ինչ Աստված տվել է մեզ։ Գոհաբանության գործողության և ոգու մեջ մենք գիտակցում ենք, որ իսկապես ունենք կյանքի գեղեցիկ դիտակետ։ Մենք գագաթին ենք և կարող ենք նայել ամենուր։ Մենք սկսում ենք զգալ մեր սրտերով, քանի որ մեր սրտերն այժմ զգայուն են շրջապատի հրաշքների, հնչյունների, տեսարանների, բույրերի, համերի, գեղեցկության հպման նկատմամբ։ Այսօր մենք հաշտվում ենք այս ճանապարհորդության և առջևում սպասվող ճանապարհի արժեքի հետ։ Առջևում սպասվող ուղի՞ն։ Այն վայրէջք է։ Մենք հաղթահարելու ենք այն։ Մենք հաղթահարելու ենք ոչ միայն հաջորդ քսան օրը, այլև հաղթահարելու ենք կյանքը։

Որքան էլ կյանքը դժվարանա, մենք այժմ ունենք գործիքները, վստահությունը, կարգապահությունը և մենք հաղթահարելու ենք։ Սա Մեծ պահքի շրջանից մեզ եկող ամենագեղեցիկ դասերից մեկն է՝ որ Աստված իսկապես տվել է մեզ բոլոր անհրաժեշտ գործիքները՝ պայքարելու մարտերում, և տալիս է մեզ բոլոր անհրաժեշտ ուժը՝ մեր դժվարությունները հաղթահարելու համար։ Մեր գործը Նրան ապավինելն ու վստահելն է։ Մենք վստահ ենք, որ այս ուղին պարզ է, քանի որ այն կյանքի ուղին է։

Եզրափակում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով,
Ամենողորմ Տեր, ողորմիր Քո բոլոր հավատացյալներին, իմ մերձավորներին և օտարներին։ Նրանց, ում ճանաչում եմ, և նրանց, ում չեմ ճանաչում, կենդանիներին և մեռյալներին։ Ներիր իմ բոլոր թշնամիներին և ինձ ատողներին այն մեղքերը, որ գործել են իմ դեմ։ Հեռացրու նրանց իմ հանդեպ տածած չարությունից, որպեսզի արժանի լինեն Քո ողորմությանը։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ Ամեն։ (Հավատով խոստովանիմ 23/24)