Վախից դեպի հավատք. Եկեղեցու անկյունաքարը

Պատմություններ Մարմնի մասին՝ այն ժամանակ և այժմ…

Ըստ Սուրբ Գրքի՝ Քրիստոսի դատարկ գերեզմանի առաջին վկաները «փախան գերեզմանից, որովհետև դողում էին և ապշած էին. և ոչ մեկին ոչինչ չասացին, որովհետև վախենում էին» (Մարկոս 16)։ Երկյուղը Հարությունից հետո Եկեղեցու առաջին դրսևորումն էր, և հենց այդ երկյուղն էր, որ վերածվեց հավատքի՝ քրիստոնեական Եկեղեցու հավատքի։

Նոր տոնելով Զատիկը՝ Հիսուս Քրիստոսի Հարությունը, մենք գտնվում ենք մի ժամանակաշրջանում (Զատկից մինչև Հոգեգալուստ), որը նվիրված է Եկեղեցու ծննդին և աճին։ Եկեղեցին քրիստոնեության համար աքսեսուար կամ երկրորդական բան չէ։ Ի հակադրություն քրիստոնեության մասին տարածված պատկերացումների՝ հենց Եկեղեցին՝ Քրիստոսի Մարմինը, մեզ փոխանցեց Հիսուսի մասին պատմությունները։ Այսինքն՝ այն ամենը, ինչ գիտենք Հիսուս Քրիստոսի մասին, ստացել ենք Եկեղեցու միջոցով։ Գուցե լսել եք Աստվածաշունչ կարդալու և այդպիսով Հիսուսին հասկանալու տարածված բանաձևի մասին, բայց իրականում Հիսուս մեզ տվեց Իր Մարմինը՝ Եկեղեցին։ Այո՛, «Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ տվեց իր Միածին Որդուն» (Հովհաննես 3:16), և իր հերթին Հիսուսն այնքան սիրեց մեզ, որ տվեց, հիմնեց Իր Եկեղեցին, որպեսզի մենք որբ չմնանք (Հովհաննես 14-17)։

Ըստ Հիսուսի՝ Եկեղեցին հիմնված և կառուցված է Քրիստոսի աստվածության հռչակման վրա։ Սուրբ Մատթեոսի Ավետարանի 16-րդ գլխում Հիսուսը հարցնում է Իր աշակերտներին. «Մարդիկ ո՞վ են ասում, որ Ես՝ Մարդու Որդիս, եմ»։

Նրանք պատասխանեցին. «Ոմանք ասում են՝ Հովհաննես Մկրտիչ, ոմանք՝ Եղիա, ուրիշներն էլ՝ Երեմիա կամ մարգարեներից մեկը»։ Նա ասաց նրանց. «Իսկ դուք ո՞վ եք ասում, որ Ես եմ»։ Սիմոն Պետրոսը պատասխանեց և ասաց. «Դու ես Քրիստոսը՝ կենդանի Աստծու Որդին»։

Հիսուսը պատասխանեց և ասաց նրան. «Երանի՜ քեզ, Սիմոն, որդի Հովնանի, որովհետև մարմինն ու արյունը չէ, որ հայտնեցին քեզ սա, այլ Իմ Հայրը, որ երկնքում է։ Եվ Ես էլ ասում եմ քեզ, որ դու Պետրոսն ես, և այս ժայռի վրա Ես կկառուցեմ Իմ եկեղեցին, և դժոխքի դռները այն չեն հաղթահարի»։

Այդ «ժայռը» Պետրոսի հռչակած խոսքն է, որ Հիսուս Քրիստոսը կենդանի Աստծու Որդին է։ Այս հռչակման վրա է կառուցված Եկեղեցին։ Եվ ինչպես տեսնում ենք, առաքելական ժամանակաշրջանում՝ Հարությունից օրեր անց, Աստվածաշունչ չկար, բայց Եկեղեցի, անշուշտ, կար։ Այն «նախնական» Եկեղեցի էր, որ կառուցված էր այն ավետարանական պատգամի վրա, որ Հիսուսը հարություն է առել։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին այդ սկզբնական Եկեղեցու շարունակությունն է։ Այն երկյուղը, որ աշակերտները զգացին դատարկ գերեզմանի մոտ, Քրիստոսի միջոցով վերածվեց հավատքի։ Երկյուղից հավատքի նույն այդ վերափոխումն է, որի ականատեսն է եղել Հայ Եկեղեցին, երբ իր ժողովուրդը վերապրեց և ծաղկեց՝ հակառակ բոլոր դժվարությունների։

Երբ նայում ենք Հարությունից հետո ձևավորված վաղ շրջանի Եկեղեցուն, հիշում ենք քրիստոնեական հավատքի լիարժեք տոնակատարության համար Եկեղեցու անհրաժեշտության մասին, և որ այդ Եկեղեցու անկյունաքարը Հիսուս Քրիստոսի՝ կենդանի Աստծու Որդի լինելու մասին հռչակումն է։

Մենք աղոթում ենք, Ո՛վ Տեր Հիսուս Քրիստոս, Կենդանի Աստծո Որդի, մինչ մենք տոնում ենք Ձեր փառահեղ Հարությունը Զատկի այս օրերին, թող արժանի լինենք լինելու Ձեր Սուրբ Եկեղեցու՝ Ձեր սրբազան մարմնի անդամները, լինելու Ձեր ձեռքերը, ոտքերը և բերանը այստեղ՝ Երկրի վրա։ Ցրե՛ք այն վախն ու մթությունը, որ կլանում է մեր կյանքը՝ օգնելով մեզ գտնել այն Հավատը, որը դարերի ընթացքում գտել են ուրիշները, որպեսզի մենք կարողանանք ավելի լավ ծառայել մարդկությանը և այդ կերպ ծառայել Ձեզ ու Ձեր Սուրբ Մարմնին։ Ամեն։

Շապիկի լուսանկարը՝ Լունաբել Բեյլերյան, 2023 թ.