Մեկ ունկնդրով պակաս

Armodoxy-ն այսօր. Մեկ ունկնդիր պակաս

Լուրը անսպասելի եկավ։ Որքան էլ պատրաստվեք կամ որքան էլ պատրաստ լինեք, երիտասարդի մահվան լուրը միշտ ցնցող է։ Այդպես եղավ նաև երեկ, երբ իմացանք մեր սիրելի ընկերուհու՝ Քրիսի մահվան մասին։

Ուղիղ մեկ շաբաթ առաջ մենք այցելեցինք նրան հիվանդանոցում։ Քաղցկեղի ախտորոշումը, որը նա ստացել էր մեկ տարի առաջ, այժմ դարձել էր այն մահվան դատավճիռը, որից բոլորս վախենում էինք, բայց երբեք չէինք ուզում ընդունել։ Քաղցկեղի նման սարսափելի երևույթի դեմ մեր պաշտպանական մեխանիզմները գործի են դրվում։ Մենք քաղցկեղին տարբեր անուններ ենք տալիս, ինչպիսիք են «C տառը» կամ «այդ սարսափելի հիվանդությունը», որպեսզի խուսափենք բառն արտաբերելուց։ Բայց ո՞ւմ ենք խաբում։ Քաղցկեղը խիղճ չունի։ Քաղցկեղին չի հետաքրքրում՝ դուք ընդունում եք այն, թե ոչ։ Մենք հարմար տեղեր ենք գտնում թաքնվելու համար, հատկապես երբ վտանգը մեծ է, հիմնականում այն պատճառով, որ չենք ցանկանում կորցնել հույսը։

Հիվանդասենյակում մենք աղոթեցինք։ Կարդացինք Հիսուսի խոսքերը Հովհաննեսի Ավետարանից և ավարտեցինք Նրա հռչակմամբ. «Քանի դեռ աշխարհում եմ, աշխարհի լույսն եմ» (9:5)։ Մենք զրուցեցինք, և ես հաղորդեցի Սուրբ Խորհուրդը։ Սենյակից դուրս գալուց առաջ ես օծեցի նրա ճակատը և համբուրեցի այն։ Ես գիտեի, որ այդ սենյակում մի զորություն կար՝ մի զորություն, որը կբժշկեր այս գեղեցիկ տիկնոջը։

Քրիսը շատերի համար էր ընկեր։ Նա երբեք վատ խոսք չէր ասում, միշտ նուրբ հաճոյախոսություններով էր արտահայտում իր ներքին գեղեցկությունը։ Նա տորթեր ձևավորող էր և իր արհեստը կատարում էր այնպիսի նրբագեղությամբ, որն արտացոլում էր կյանքի հանդեպ իր սերը։ Մեր ընտանիքում մենք բախտ ենք ունեցել համտեսելու նրա ստեղծագործություններից մի քանիսը հատուկ առիթներով։ Նա նվիրյալ քրիստոնյա էր, երբեք չէր պարծենում, երբեք ցուցադրաբար չէր արտահայտում իր հավատքը, բայց ես գիտեմ մի քանի մարդու, որոնց նա օգնել է առանց որևէ ակնկալիքի։ Նրա օգնությունը հիմնված էր այն պատվիրանի վրա, որն իր Տերը դրել էր նրա սրտում։ Նա հավատում էր ուրիշների տեղում լինելու սկզբունքին, նա զգում էր նրանց ցավը, դառնում նրանց կյանքի և մեր ծառայության մի մասը։

Հիվանդանոցում աղոթելուց հետո մենք կարճ զրուցեցինք։ Վստահ էի, որ նրան հիվանդանոցից դուրս կտեսնեմ, բայց գիտեմ, որ նույնիսկ լավագույն ծրագրերը սահմանափակված են ֆիզիկական սահմաններով։ Իմ ավելի քան քառասուն տարվա ծառայության ընթացքում հազվադեպ եմ տեսել Քրիստոսի հանդեպ այնպիսի անկեղծ հավատ և վստահություն, ինչպիսին Քրիսը ցուցաբերեց իր կյանքի ընթացքում և հատկապես այդ օրը՝ իր մահվան դատավճռի դիմաց։

Սուրբ Հրեշտակների տոնին հաջորդող այս շաբաթվա ընթացքում և երեկվա իմ քննադատությանը համահունչ՝ ես իրատես կլինեմ և չեմ նշի, թե երկինքը նոր հրեշտակ ունի, այլ Աստծուն շնորհակալություն կհայտնեմ այն հրեշտակի համար, որն այցելեց մեզ այստեղ՝ իր կյանքի ընթացքում, որպեսզի կիսվի մեզ հետ սիրո, կյանքի, հույսի և Աստծո հանդեպ լիակատար անվերապահ վստահության պատգամով։ Մենք ունենք մեկ ունկնդիր պակաս Armodoxy-ի համար այսօր։ Թող Աստված հանգստացնի նրա հոգին։

Մենք աղոթում ենք Հայ Եկեղեցու հոգեհանգստյան աղոթքը. «Քրիստոս Որդի Աստծո, գթած և գթասիրտ, Քո արարչական սիրով ողորմիր Քո բոլոր արարածների հոգիներին, հատկապես Քո նորոգ հանգուցյալ ծառայի՝ Քրիստինեի հոգուն։ Հանգիստ և ողորմություն շնորհիր նրա հոգուն, իսկ մեզ՝ մեղավորներիս, շնորհիր մեր հանցանքների թողություն։ Ամեն»։