Հրեշտակները Վալենտինի օրվանից առաջ. Երկու ընկեր

Արմոդոքսիան այսօր. Ոգի և մարմին

Սուրբ Վալենտինի օրը հրեշտակները թռչում և ճախրում են մեր շուրջը, հիմնականում՝ փոքրիկ, թմբլիկ քերովբեների տեսքով։ Կուպիդոնը նետը ձգած՝ նշան է բռնում սիրահարների սրտերին։ Ինչ վերաբերում է հրեշտակների մյուս տեսակին՝ սերովբեներին, ապա նրանք թռչում են իրենց վեց թևերով՝ ի ծառայություն Աստծո։

We have developed quite an imagery of angels. Ironically, angels are spiritual beings, that is, they do not have physical attributes. Go ahead, look it up. Angels are spiritual beings. They are the messengers of God. We ascribe physical traits to them for convenience so that we can form an idea of what a spiritual being may look like.

Հենց մարդն է, որ հրեշտակներից վեր, օժտված է և՛ ոգով, և՛ մարմնով։ Հաճախ կրոնական շատ պատմություններում, հատկապես Աստվածաշնչում, ընդգծվում է ոգու և մարմնի պայքարը։ Այսօր մենք կդիտարկենք այն զորությունը, որը գտնվում է ոգին և մարմինը միավորելու մեջ։

Over these two days preceding Great Lent, the Armenian Church commemorates two saints, who were contemporaries, brothers in Christ, and responsible for the continuity of the Armenian Church and therefore the nation. One is St. Leon the Priest (Ghevont Yerets), and the other is St. Vartan Zoravar (the Warrior).

5-րդ դարում Ավարայրի ճակատամարտը տեղի ունեցավ սպարապետ Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորած քրիստոնյա բանակի և պարսկական բանակի միջև։ Սա առաջին դեպքն էր պատմության մեջ, երբ ճակատամարտ էր մղվում քրիստոնեության պաշտպանության համար։ Այն հանգեցրեց 484 թվականին պայմանագրի ստորագրմանը, որը հաստատեց Հայաստանի՝ քրիստոնեություն դավանելու իրավունքը։ Սա հայոց պատմության մեջ ամենակարևոր և նշանակալի իրադարձությունն է, և հենց այդ պատճառով սուրբ Վարդանը ճանաչված է ոչ միայն Եկեղեցու, այլև ժողովրդի կողմից որպես ազգային հերոս։

His friend and priest, St. Leon, is often forgotten, though his impact on the Battle and thus the victory, is recognized by all historians, as essential. The Church recognizes the two over the course of this week and emphasizes the importance of spiritual practices combined with physical prowess to overcome the worst of difficulties. More specifically, for us, we pray to God, but in the end, it is on our physical strength that we count on to stand or walk, to reach out or voice ourselves. In our daily struggles, the example of St. Leon and St. Vartan teach us how to balance the spirit and the flesh to achieve our goals. This then, becomes a prelude to the Lenten Season.

Վաղը մենք ավելի մանրամասն կանդրադառնանք սուրբ Վարդանին։

Մեր կյանքում աստվածային ներկայության վերջին դրսևորումներից մեկը 1968 թվականին էր, երբ Նյու Յորքում օծվեց թեմի առաջնորդանիստ տաճարը՝ սուրբ Վարդանի անունով։ Քառասուներկու տարի անց, երբ պետք է օծվեր Լոս Անջելեսի տաճարը, մի բարերար առաջարկեց այն օծել իր հոր անունով, որը Ղևոնդ էր, և այդպես էլ եղավ 2010 թվականին։ Ոմանք սա կարող են պատահականություն անվանել։ Մյուսները, ինչպես ես, ուզում են հավատալ, որ դա Աստծո հատուկ պատգամաբերն է, որը մեզ՝ Ամերիկայի Հայ եկեղեցուն, հայտնում է, որ մենք ծովից ծով պաշտպանված ենք սուրբ Ղևոնդի և սուրբ Վարդանի կողմից, ինչպես դարեր շարունակ։

Let us pray, “Lord, our God, through the intercession, memory and prayers St. Leon and St. Vartan, who lived and died for Jesus and the Fatherland and whom we commemorate today, grant us the gift of peace and of your great mercy. Amen.”