Բացատրող փետուրներ

Armodoxy for Today: Feathers that Explain

We continue on our theme of finding God in the little things, with this short observation from Soviet dissident, Alexander Solzhenitsyn. In 1970 he won the Nobel Prize in Literature, having raised global awareness of political repression in the Gulag prison systems of the Soviet Union. Today, there is no Soviet Union, but there is tyranny, and political unrest in the human quest for freedom.

Alexander Solzhenitsyn wrote this beautiful short prose poem dedicated to a duckling.

Մի փոքրիկ դեղին բադիկ, որը ծիծաղելիորեն թափահարում է իր սպիտակ փորիկը խոնավ խոտերի մեջ և հազիվ է կարողանում կանգնել իր բարակ, տկար ոտքերի վրա, վազում է իմ առջև և կռկռում. «Ո՞ւր է մայրիկս։ Ո՞ւր է ընտանիքս»։

…սա մոլորվել է։ Արի՛, փոքրիկ, թույլ տուր վերցնեմ քեզ ափիս մեջ։

Ի՞նչն է այն կենդանի պահում։ Այն ոչինչ չի կշռում. նրա փոքրիկ սև աչուկները ուլունքների պես են, ոտքերը՝ ճնճղուկի ոտքերի պես, ամենաչնչին սեղմումից այն կդադարի գոյություն ունենալուց։ Այնուամենայնիվ, այն տաք է կյանքով։ Նրա փոքրիկ կտուցը բաց վարդագույն է և մի փոքր բացված՝ խնամված եղունգի պես։ Ոտքերն արդեն թաղանթավոր են, փետուրների մեջ դեղին գույն կա, իսկ աղվափետուր թևերը սկսում են դուրս ցցվել։ Նրա անհատականությունն արդեն իսկ առանձնացնում է նրան…

And we men will soon be flying to Venus; if we pooled our efforts, we could plough up the whole world in twenty minutes. Yet, with all our atomic might, we shall never-never! — be able to make this feeble speck of a yellow duckling in a test tube; even if we were given the feathers and bones, we could never put such a creature together.*

Like the life in our breath, the cells of a trees, the splash of an ocean wave or in the feather of the duckling Solzhenitsyn describes here, everything is of God.

We pray, Lord, open my eyes and my heart so I may notice, feel, touch and appreciate the beauty you articulate in Your creation. Amen.

*Քաղվածք Ալեքսանդր Սոլժենիցինի «Պատմվածքներ և արձակ բանաստեղծություններ» ժողովածուից։ Farrar, Strauss and Giroux, 1971թ. Bantam 1972թ.