Մեկ օր Meta Lab-ում

Ոգեշնչում ստեղծագործական ընթացքում. սուրճի ծեսերից մինչև AR-ի բեկումնային նվաճումներ՝ ինչպե՞ս է նորարարությունը սնուցում Epostle-ի տեսլականը։

Հայր Վազգեն Մովսեսյանի և իմ՝ Գրեգորի Բեյլերյանի հանդիպումների ժամանակ մի յուրահատուկ ռիթմ է ձևավորվում։ Մեր հավաքները երբեք սովորական զրույցներ չեն եղել, դրանք ծեսեր են։ Այնպիսի պահեր, երբ գաղափարները գիշերային երկնքում հրթիռների պես են բռնկվում, երբ զրույցը դառնում է ստեղծագործական շարժիչ, և երբ ոգեշնչումը հոսում է այնքան ազատ, որքան այն սուրճը, որը մենք միշտ կիսում ենք։ Երբեմն դա նրա լեգենդար հայկական սուրճն է՝ բավականաչափ ուժեղ՝ ժամանակի ընթացքը փոխելու համար, երբեմն էլ՝ տեղական բովարանի արհեստագործական բաժակը։ Ամեն դեպքում, սուրճը դարձել է մեր լուռ ուղեկիցը՝ մեր համագործակցության հիմքում ընկած ջերմության և նպատակասլացության խորհրդանիշը։

Ուստի, երբ մենք մտանք Լոս Անջելեսի Մելրոուզ պողոտայում գտնվող Meta-ի գլխավոր խանութ, չկարողացանք զսպել ծիծաղը։ Այնտեղ՝ փայլուն սարքերի և ֆուտուրիստական դիզայնի մաքուր գծերի արանքում, կար սուրճի լիարժեք բար, գուրման դոնաթներ, հարմարավետ նստատեղեր՝ ամեն ինչ։ Ով էլ որ մտածած լինի սա, հաստատ մեր ալիքի վրա է եղել։ Meta-ի թիմի հետ մեր շրջայցից հետո այն դարձավ կատարյալ վայր՝ նստելու, ըմպելու և մեր մտքերը հնարավորությունների հորիզոնում ընդարձակելու համար։

Մենք այնտեղ էինք՝ փորձարկելու Meta-ի ամենանոր ստեղծագործությունը, որը թողարկվել էր ընդամենը մեկ ամիս առաջ՝ Meta Ray-Ban Display ակնոցները և դրանց ուղեկցող նյարդային թևնոցը։ Որպես տեխնոլոգիաների երկարամյա սիրահարներ և Epostle-ի տեսլականի հեղինակներ՝ այս պահերը մեզ շատ բան են ասում։ Նորարարությունը, երբ առաջնորդվում է նպատակով, միշտ եղել է մեր մեծագույն գործիքներից մեկը։ Իսկ Epostle-ի գործունեությունը կրթության, հանրային կապերի և ժառանգության պահպանման ոլորտում ի սկզբանե սերտորեն միահյուսված է եղել զարգացող տեխնոլոգիաների հետ։

Այսօրվա այցը բացառություն չէր։ Սա հայացք էր դեպի ապագա, մի տեսլական որոնում՝ հասկանալու, թե ինչպես կարող է Epostle-ը զարգանալ և նոր ձևերով ծառայել։

Մենք արդեն ընկղմված ենք վիրտուալ իրականության փորձառությունների մեջ Meta-ի Quest 3 համակարգի և Apple-ի Vision Pro-ի միջոցով։ Բայց սա այլ էր։ Սա հավելյալ իրականության մեջ սպասվողի եզրագիծն էր՝ մի բան, որն ավելի թեթև է, ավելի ինտուիտիվ և ավելի անխափան կերպով ինտեգրված առօրյա կյանքին։ Եվ այն պահից, երբ Meta Lab-ի թիմը մեզ հագցրեց նյարդային թևնոցները և ակնոցները դրեց մեր ձեռքերը, մենք կարող էինք զգալ. մենք մտնում էինք նոր գլխի առաջին պահերի մեջ։

Փորձառությունը ապշեցուցիչ էր։ Կողք կողքի կանգնած՝ Meta-ի թիմի ջերմ ոգևորությամբ առաջնորդվող մենք դիտում էինք, թե ինչպես է նոր աշխարհը լուռ հայտնվում մեր առջև։ Հաղորդագրություններ, որոնք հայտնվում էին անմիջապես ոսպնյակի մեջ։ Շրջադարձային ուղղություններ, որոնք լողում էին մեր առջև՝ նուրբ համաստեղությունների պես։ Առանց ձեռքերի լուսանկարում, որը գործարկվում էր պարզ ժեստով։ Եվ հետո այն պահը, որն իսկապես ապշեցրեց մեզ՝ կենդանի թարգմանություն, որը կատարվում էր իրական ժամանակում՝ խոսակցությանը զուգընթաց։

Բառերը մարմնավորվում էին մեր աչքերի առաջ՝ հստակ, ակնթարթային և խորապես մարդկային։ Մենք նայեցինք միմյանց և անմիջապես հասկացանք, թե ինչ կարող է սա նշանակել։ Ոչ թե մի օր, այլ հենց հիմա։

Գաղափարները հորդում էին ավելի արագ, քան մենք կարողանում էինք դրանք ձևակերպել։ Յուրաքանչյուր գործառույթ նոր հնարավորություններ էր հուշում կապի, պատմվածքների, ուսուցման և աշխարհով մեկ սփռված համայնքներին հասնելու համար։

Եվ այնուամենայնիվ, իր ողջ փայլով հանդերձ, տեխնոլոգիան դեռ իր մանկության շրջանում է։ Այն ամենի մեծ մասը, ինչի մասին մենք հարցնում էինք, «չափազանց նոր» է, դեռ փակ դռների հետևում է և պատրաստ չէ թողարկման։ Այնտեղ կանգնած՝ մենք զգում էինք սահմանագծին լինելու անսխալ զգացումը՝ վկաները լինելով մի բանի, որը և՛ հզոր է, և՛ դյուրաբեկ իր սկզբնական փուլում։

Բայց այդ հուզմունքի հետ գալիս է այն պահի գիտակցումը, որում մենք ապրում ենք։ Վերջին քսան տարիները անցել են մի տեմպով, որը մարդկային միտքը երբեք նախատեսված չի եղել ընկալելու համար։ Այսօր մենք տեսնում ենք հետևանքները՝ անջատվածություն, կասկած, ինքնության շփոթություն և այն համատարած զգացումը, որ մեր ոտքերի տակ գտնվող հողը շարժվում է ավելի արագ, քան մենք կարող ենք կայունացնել։ Երիտասարդ սերունդները, որոնք երբեք չեն իմացել աշխարհ առանց մշտական թվային խթանների, այս մարտահրավերներին բախվում են նույնիսկ ավելի խորը ձևերով։

Սակայն սա տեխնոլոգիան մերժելու պատճառ չէ։ Սա հրավեր է, կոչ՝ հիշելու, թե ինչ է նշանակում լինել մարդ։

Այստեղ է, որ Epostle-ը գործի է անցնում։

Մեր առաքելությունը միշտ եղել է մարդկանց վերամիավորել գոյության արմատական աղբյուրին՝ այն լույսին, որից բխում է ամբողջ հոգևոր պատկերացումը։ Հայաստանի վանական մշակույթը պահպանեց այս իմաստությունը՝ քրիստոնեական սկզբնական պատգամը, դարերի զոհաբերությունների միջոցով՝ այն անաղարտ հասցնելով մ.թ. 301 թվականից մինչև այսօր։ Epostle-ը գոյություն ունի այս գանձը աշխարհի հետ կիսելու համար՝ իր հստակությամբ և իր սկզբնական ձևով։

Եվ այսպես, երբ մենք ուսումնասիրում ենք նոր տեխնոլոգիաներ, մենք դա անում ենք ոչ թե աղմկոտ աշխարհին ավելի շատ աղմուկ ավելացնելու համար,

այլ կամուրջ կառուցելու համար։ Հայկական ավանդույթի մեջ այս կամուրջը խորհրդանշվում է սրբազան «Է» տառով՝

հավերժական ձայնավորը, որը դրված է յուրաքանչյուր խորանի վրա՝ նշանավորելով ներկայությունը, բաց սրտությունը և մեր մեջ եղող աստվածային կայծը։

Տեխնոլոգիան ինքնին չեզոք է։ Այն չի դատում։ Այն ուժեղացնում է այն մարդու մտադրությունը, ով օգտագործում է այն։

Մեր կոչումն է այս գործիքները լցնել «Է»-ի էությամբ՝ օգտագործելով դրանք բարձրացնելու, վերամիավորելու և մարդկությանը իր ներհատուկ լույսը հիշեցնելու համար։ Մարդկանց մոտեցնել ոչ թե շեղմանը, այլ խորությանը։

Ոչ թե մասնատմանը, այլ միասնությանը։

Երբ այդ օրը դուրս եկանք Meta-ի գլխավոր խանութից, Հայր Վազգենը և ես հստակ զգացինք. այս ապագան, որ շտապում է դեպի մեզ, կարող է անհավանական բարիքի ուժ լինել։ Եթե այն պահվի սրտով, այն կդառնա խաղաղության, փոխըմբռնման և մայրցամաքներն ընդգրկող համայնքի փոխանցողը։

Այդ կեսօրին, ամենաանսպասելի վայրում սուրճ խմելիս, մենք տեսանք մի աշխարհ, որտեղ տեխնոլոգիան դառնում է հոգևորության ուղեկիցը, այլ ոչ թե մրցակիցը։ Մի աշխարհ, որտեղ Epostle-ը շարունակում է իր առաքելությունը որպես կամուրջ՝ մարդկությանը առաջնորդելով ոչ թե դեպի վախ և անջատվածություն, այլ դեպի իր բարձրագույն ներուժը։

Եվ սա միայն սկիզբն է։