Հազար բառ արժեցող կենդանի պատկերներ

Արմոդոքսի՝ այսօրվա համար. Սուրբ Սարգսի 1000 բառի արժեք ունեցող պատկերները

Անցած հանգստյան օրերին Հայ եկեղեցում մենք նշեցինք Սուրբ Սարգսի հիշատակը։ Եկեղեցական օրացույցում տարվա ընթացքում հիշատակվում են բազմաթիվ սրբեր, որոնցից Սուրբ Սարգիսը ամենահարգվածներից է։ Նա չորրորդ դարի գործիչ էր, որը ծառայել է որպես զինվոր հռոմեական բանակում այն ժամանակ, երբ քրիստոնեությունը տարածվում էր կայսրությունում։

Երեկ ես ձեզ հետ կիսվեցի Սուրբ Սարգսի պատմությամբ՝ որպես օրվա «Արմոդոքսի» (Armodoxy) ուղերձ։ Փոխարենը պատմությունը ներկայացնելու Սուրբ Սարգիս զինվորի՝ զրահով և զենքերով պատկերով, ես տեղադրեցի մի զույգի լուսանկար, որը նայում է «երազանքների» հայելուն՝ պատկերացնելով իրենց նրբագեղ հագուստով՝ թանկարժեք մեքենայի առջև կանգնած։

Ժամանակ առ ժամանակ ես սիրում եմ բացատրություն տալ, հատկապես նրանց, ովքեր նոր են ծանոթանում «Արմոդոքսի»-ին, և որպես հիշեցում նրանց, ովքեր գուցե կարծում են, թե մենք սխալվել ենք՝ ընտրելով նկարազարդումը։ Այն ուղերձը, որը մենք անվանում ենք «Արմոդոքսի», հանդես է գալիս պատմությունների և պատկերների տեսքով, որոնք մատնանշում են հնագույն ավանդույթների արտահայտումը մերօրյա կյանքում։ Սուրբ Սարգիսը, ինչպես և մեր հիշատակած ցանկացած սուրբ, պատմական կերպար է։ Նրանց կենսագրությունները կարելի է գտնել գրքերում, առցանց էջերում, վիրտուալ հարցումներում և գրեթե յուրաքանչյուր եկեղեցու շաբաթաթերթում։ Մեր առջև դրված մարտահրավերը եղել և մնում է այն, թե ինչպես պատմական կերպարին դուրս բերել պատմության գրքերի էջերից այնպես, որ նրա կյանքը դառնա այսօրվա ապրելակերպի օրինակ։

Ինչպես նշեցի երեկ, քրիստոնյաներն ամեն օր հալածվում են իրենց հավատքի համար։ Մենք գուցե չենք տեսնում կայսրերի սրերը կամ թագավորների բացահայտ հրամանները, սակայն մեզ հարվածող զենքերը նույնքան մահացու են։ Մենք տրվում ենք նյութապաշտության գայթակղությանը՝ հավատալով, որ մեր ունեցվածքն է սահմանում մեզ, և անտարբեր դառնում ուրիշների տառապանքների հանդեպ։ Արհամարհելով սիրելու մասին Քրիստոսի կոչը՝ մենք ստորագրում ենք մեր իսկ մահվան դատավճիռը։

Սրբերը Քրիստոսի համար ապրած կյանքի արտահայտությունն են։ «Արմոդոքսի»-ն այդ արտահայտության արդիականության վկայությունն է մերօրյա կյանքում։

Մենք ավարտում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու չորրորդ ժամի աղոթքով, որտեղ նա նույն ոգով հիշատակում է Քրիստոսի կողքին խաչված ավազակին՝ որպես մեկին, ով այսօր էլ հուզում է մեզ. Որդի Աստծո, Աստված ճշմարիտ, որ Հոր գրկից իջար և մեր փրկության համար Սուրբ Կույս Մարիամից մարմին առար, խաչվեցիր, թաղվեցիր, մեռելներից հարություն առար և Հոր մոտ համբարձվեցիր, մեղանչեցի երկնքի դեմ և Քո առաջ. հիշիր ինձ, ինչպես ավազակին, երբ գաս Քո արքայությամբ։ Ամեն։