Ցեղասպանական ատելության աստիճանը

Արմոդոքսիան այսօր. Ցեղասպանական ատելության աստիճանը

Ռուանդայում իմ առաջին շաբաթվա ավարտին ես մի շատ անսովոր բան հայտնագործեցի։ Ենթադրում եմ, որ նոր ու տարբեր երկրում գտնվելը լիովին կլանել էր ուշադրությունս, և ես դա չէի նկատել, կամ գուցե այն պատճառով, որ դա մի բան է, որի մասին իրականում չես մտածում։ Սակայն ցեղասպանությունը վերապրածների հետ մի քանի օր հանդիպելուց հետո ես հասկացա, որ այնտեղ ոչ ոք չկար, ով մոխրագույն մազեր ունենար։

2006 թվականն էր, և ինձ հրավիրել էին USC-ի վեց մանկավարժներից բաղկացած խմբի հետ այցելելու մի երկիր, որը 12 տարի առաջ ցեղասպանություն էր վերապրել։ Այն մարդիկ, որոնց ես հանդիպում էի փողոցներում և հավաքույթներում, 1994 թվականի ցեղասպանության ժամանակ երեխաներ էին։ Բայց դա ճիշտ չէր թվում։ Պետք է լինեին մի քանի տարեց մարդիկ։ Պետք է մնացած լինեին մոխրագույն մազերով մարդիկ։ Եթե կային, ես նրանց չէի տեսնում։

Ես հարցուփորձ արեցի, և մեր հյուրընկալողներից մեկը մեզ մեքենայով տարավ քաղաքից դուրս։ Մենք հասանք այրիների և որբերի ճամբար, և այնտեղ, ահա նրանք՝ մոխրագույն մազերով մարդիկ։ Սրանք այն մարդիկ էին, որոնց, փոխանակ սպանդի ենթարկելու, թույլ էին տվել ապրել։ Մոտ 200 կանայք հավաքվել էին բացօթյա դահլիճում՝ մեր խմբի հետ հանդիպելու համար։

Մեր խմբին սրտալիորեն ներկայացնելուց հետո հերթը նրանցն էր։ Մեր հյուրընկալողը մեզ ներկայացրեց ցեղասպանությունը վերապրածների այս խումբը։ Նրանք այն կանայք էին, որոնց ամուսիններին գիշերով տարել և սպանել էին։ Եվ ավելորդ է նշել, որ օգտվելով տղամարդկանց բացակայությունից՝ այս կանայք դաժանաբար բռնաբարվել և չարաշահվել էին։ Որքան էլ ցավալի ու տանջալից էր լսել նրանց պատմությունները, հարցը մնում էր. ինչո՞ւ էին այս կանանց թույլ տվել ապրել։ Ինչո՞ւ էին նրանց խնայել նահատակությունից, որպեսզի նրանց մազերը կարողանային ծերանալ նրանց հետ։ Ինչո՞ւ էին այս մոխրագույն մազերով կանայք այդքան առանձնահատուկ։

Ներածությունը շարունակելու և ցեղասպանության ավերածությունների մասին մեզ հասկացնելու համար մեր հյուրընկալողը հարցրեց կանանց. «Ձեզանից քանի՞սն ունի ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ»։ Նրանցից բոլորը, այո՛, բոլորը բարձրացրին իրենց ձեռքերը։

Թող սա հասնի ձեր գիտակցությանը։ Այս ճամբարի 200 կանանց թույլ էին տվել ապրել, որպեսզի նրանք հետագայում վարակեն իրենց զուգընկերներին՝ մահ ապահովելով ցեղասպանությունից փրկվածների համար։

Ցեղասպանությունը սովորական հանցագործություն չէ։ Դա պատերազմ չէ։ Դա ազգային, էթնիկ, ռասայական կամ կրոնական խմբի կանխամտածված, հաստատված և համակարգված ոչնչացումն ու բնաջնջումն է՝ խումբը որպես այդպիսին ոչնչացնելու մտադրությամբ։ Պատկերացրեք մարդկանց խմբի հանդեպ ատելության այն աստիճանը, երբ միջոցներ են ձեռնարկվում, այս դեպքում՝ նրանց ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ով վարակելով, որպեսզի եթե պատահաբար ինչ-որ մեկը ողջ մնա, նա նույնպես կործանվի։

Իմ տատիկներն ու պապիկները երեխաներ էին, երբ փախան Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած Ցեղասպանությունից։ Միայն այն ժամանակ, երբ նրանք մոխրագույն մազեր ունեցան, ես ճանաչեցի նրանց։ Մենք միշտ երախտապարտ ենք, որ Մերձավոր Արևելքի, Եվրոպայի և Ամերիկայի երկրները բացեցին իրենց դռները նրանց առաջ։ Բարեբախտաբար, կային մարդիկ, ովքեր հոգ էին տանում։ Դա մի բան է, որը ես չեմ կարող մոռանալ և բարոյապես պարտավորված եմ բարձրաձայնել ցեղասպանության սարսափելի հանցագործության մասին։ Սա քաղաքական հարց չէ, սա մարդասիրական հարց է։

Այսօր մենք կրկնում ենք մեր աղոթքը. Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, Դուք, որ բացեցիք կույր մարդու աչքերը, բացե՛ք մեր աչքերը, որոնք կուրացած են ատելությունից։ Դուք, որ լսողություն պարգևեցիք խուլ մարդուն, բացե՛ք մեր ականջները, որոնք այլևս չեն լսում երեխաների լացը։ Դուք, որ արձակեցիք համրի լեզուն, բացե՛ք մեր բերանները, որպեսզի մենք կարողանանք բարձրաձայնել արդարության համար։ Դուք, որ վերականգնեցիք անդամալույծ մարդու ոտքերի ուժը, տվե՛ք մեզ տոկունություն՝ քայլելու և օգնություն հասցնելու։ Դուք, որ բացեցիք ատողների սրտերը, բացե՛ք մեր սրտերը՝ կարիքավորներին օգնելու համար։ Ամեն։