Իրազեկություն

Road to Healing – Lenten Journey 2014
Day 2:
Play Now: 

Ավետարանիչ Հովհաննեսը պատմում է Երուսաղեմի մի հրաշագործ ավազանի մասին, ուր գնում էին տառապանքներ ունեցող մարդիկ՝ հույս ունենալով գտնել իրենց հիվանդությունների դարմանը։ Նրանք հիվանդներ էին, կույրեր, կաղեր և անդամալույծներ։ Նրանք գալիս էին այս ավազանի մոտ՝ բուժվելու ցանկությամբ։ Մի օր, երբ Հիսուսն անցնում էր կողքով, Նա նկատում է մի անդամալույծի՝ մի մարդու, որը հիվանդ էր ավելի քան 38 տարի։ Նա պարզապես պառկած էր այնտեղ՝ հրաշքի սպասելով։

Հիսուսը մոտենում է մարդուն և հարցնում. «Ուզո՞ւմ ես առողջանալ»։ Հիմա մի պահ մտածեք այս տեսարանի մասին։ Հիսուսը, որ հայտնի է բուժելով և մարդկանց հրաշքով առողջացնելով, մոտենում է մի մարդու, ով ակնհայտորեն բուժման կարիք ունի։ Նա ոչ միայն անշարժ է, այլև նրա հիվանդությունը քրոնիկ է։ Նա 38 տարի է՝ այս վիճակում է։ Եթե երբևէ եղել է «ակնհայտ» պահ, ապա սա հենց դա է։ Իհարկե, նա ուզում էր բուժվել։ Դա այնքան ակնհայտ է, և այնուամենայնիվ, Հիսուսը, նախքան նրան լիովին առողջացնելը, կանգ է առնում և հարցնում. «Ուզո՞ւմ ես առողջանալ»։

Գիտակցումը ապաքինման ճանապարհի առաջին քայլն է։ Այս պատմությունից նկատեք, որ խնդիրը ոչ թե մարդու՝ իր հիվանդության մասին տեղյակ լինելն է, այլ նրա՝ բուժվելու ցանկության գիտակցումը, որը կասկածի տակ է դրվում։

Երբ մենք առաջին անգամ բախվում ենք ցավին, իսկ հետո հաղթահարվում դրանով՝ լինի դա ֆիզիկական, թե հոգեկան ցավ, մենք պատրաստ ենք ամեն ինչ անել՝ դրանից ազատվելու համար։ Մեր ընդունած ցավազրկողները լինում են տարբեր ձևերի ու չափաբաժինների։ Պարզ ասպիրինից մինչև ծանր թմրամիջոցներ, բռնության, սեռականության, փողի, սննդի, ժամանցի, մանիպուլյացիայի և իշխանության դրսևորումներ. մենք գտնում ենք ցավից փախչելու ուղիներ՝ միայն հասկանալու համար, որ բուժել ենք միայն ախտանիշները, այլ ոչ թե մեր հիվանդության պատճառը։ Ցավալի է, որ այդ ցավազրկողները հեշտությամբ կարող են դառնալ կենսակերպ, և մենք հայտնվում ենք հարմարավետության գոտիներում։ Այսինքն՝ մենք գիտենք, որ ամեն ինչ կարգին չէ, բայց մեզ հարմարավետ ենք զգում։ Հեշտ է մնալ այս վիճակում՝ տրվելով մեր սովորություններին և խուսափելով մեր հիվանդության իրական պատճառներից։

Հիսուսը մարդուն չհարցրեց. «Դու հենակ ուզո՞ւմ ես»։ Փոխարենը՝ Նա տալիս է այն հարցը, որը մենք պետք է տանք ինքներս մեզ։ Դուք ուզո՞ւմ եք բուժվել։ Պատրա՞ստ եք ամբողջանալ։ Այս հարցի պատասխանը մեզ տալիս է ոչ թե ախտանիշների, այլ մեր խնդիրների պատճառի յուրահատուկ գիտակցումը։

Ապաքինման ճանապարհի այս երկրորդ օրը մեր աղոթքը անկեղծության համար է, որ Աստված բացի մեր սիրտը, որպեսզի մենք կարողանանք առանց վախի պատասխանել «Ուզո՞ւմ ես բուժվել» հարցին։ Ապաքինման ճանապարհը՝ լինի դա ֆիզիկական հիվանդությունից, կոտրված հարաբերություններից, թե ինքնագնահատականի խնդիրներից, հեշտ չէ։ Սա մարտահրավեր է։ Այս հարցին ԱՅՈ պատասխանելը որոշում է ճանապարհորդության մնացած մասի ընթացքը։

Այո, ես ուզում եմ բուժվել։ Սրանք այսօրվա խորհրդածության խոսքերն են։ Կրկնեք այս խոսքերը ձեր սրտի լռության մեջ։ Եթե կարող եք, կիսվեք այս խոսքերով սիրելիի հետ։ Ապաքինման և բուժման ճանապարհը սկսված է։

Անհամբերությամբ սպասում եմ վաղը ձեզ հետ այս ճանապարհորդությունը շարունակելուն, երբ մենք մեկ քայլ էլ ավելի կմոտենանք մեր մարտահրավերների գիտակցմանը։ Մինչ այդ, ես՝ Հայր Վազգենս, աղոթում եմ ձեզ հետ՝ «Այո, ես ուզում եմ բուժվել» ասելու ուժ ունենալու համար։

Հղում՝ Սուրբ Հովհաննեսի Ավետարան, գլուխ 5

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ստացե՛ք Տեր Վազգենի հետ Մեծ պահքի ճամփորդությունը էլփոստով
Դիտե՛ք iTunes-ում
Այժմ հնչում է BluBrry-ում