Armodoxy-ն այսօր. Ում համար նրանք թարգմանեցին

Սուրբ Թարգմանչաց տոնի շաբաթավերջին, ոգեշնչված նրանց հոգով, մենք՝ Epostle-ում, բացեցինք նոր տարածք՝ կիրակնօրյա դպրոցի առաջին վիրտուալ դասարանը։ Այս բացումը տեղի ունեցավ Լոս Անջելեսի Սուրբ Հակոբ հայկական եկեղեցում՝ եկեղեցու անդամների, ծնողների և, իհարկե, դպրոցի աշակերտների ներկայությամբ։

Երբ Epostle-ն առաջին անգամ մուտք գործեց մետավերս 2023 թվականին, մենք կիսվեցինք այդ փորձառությամբ մեր համայնքի անդամների հետ։ Մենք հրավիրեցինք ֆոկուս-խմբերի՝ նրանց արձագանքը գնահատելու համար։ Նրանց փորձառությունը, խմբից խումբ, գրեթե նույնն էր՝ չնչին տարբերություններով։ Օրինաչափությունները հետևյալն էին. առաջին հայացքից խմբի անդամները հիացած էին այն տեխնոլոգիայով, որը թույլ է տալիս ստեղծել այս վիրտուալ աշխարհները։ Մի քանի րոպե անց՝ մոտ տասը րոպե հետո, նրանք ժպիտով գլխով էին անում, ինչը նշանակում էր դրական արձագանք ամբողջ գաղափարին։ Իսկ հետո... դե, ոչինչ ավելին։ Մեզ համար՝ մշակողների կողմից, սա հետաքրքիր էր։ Ինչո՞ւ նրանց հիացմունքը չէր վերածվում հետաքրքրասիրության և հետազոտման։ Ինչո՞ւ նրանք ավելի շատ ժամանակ չէին անցկացնում այս աշխարհներում։ Պատճառներից մեկը կարող էր լինել այն, որ առկա էր ուսուցման փուլ, և մարդկանց մեծ մասը հրահանգներ և ուղեցույցներ էր փնտրում մետավերսում կողմնորոշվելու համար։ Այլ կերպ ասած՝ նրանց գրավում էր մետավերսի նորույթը, բայց դա այն վայրը չէր, որտեղ նրանք պարբերաբար կներգրավվեին։ Ժողովրդական լեզվով ասած՝ «Լավ վայր է այցելելու համար, բայց...»։

Այնուամենայնիվ, մենք բոլոր ֆոկուս-խմբերում նկատեցինք մի այլ բան՝ երիտասարդ երեխաները։ Նրանց հրահանգներ պետք չէին։ Նրանք նստում էին համակարգիչների, հեռախոսների առջև կամ կրում էին VR ակնոցներ և անմիջապես ընկղմվում միջավայրի մեջ։ Եվ այսպես, մենք բացահայտեցինք մեր հիմնական լսարանը՝ 16 տարեկանից ցածր երիտասարդները։

Մեր առաքելությունն Ավետարանի տարածումն է՝ հատկապես տեխնոլոգիական գործիքների միջոցով, որտեղից էլ ծագել է epostle անվանումը՝ որպես էլեկտրոնային առաքյալ: Մենք ձեռնամուխ եղանք կիրակնօրյա դպրոցի վիրտուալ դասարանի ստեղծմանը, և մեկնարկի պահին մեր աշխատանքն արդարացրեց իրեն: Մինչ մենք ծնողներին ցուցադրում էինք տարածքը, աշակերտներն արդեն ներս էին մտել՝ ցատկոտելով, վազվզելով և ուսումնասիրելով վիրտուալ դասարանը, որն անվանել ենք Սևանա լիճ. սա հայ քրիստոնեության հնագույն ավանդույթների ուսումնական կենտրոն է նոր սերնդի համար:

Մատթեոսի Ավետարանում կարդում ենք, որ փոքրիկ երեխաները մոտենում էին Հիսուսին, սակայն աշակերտները սաստում էին նրանց: Նրանք մտածում էին՝ ինչո՞ւ պետք է Հիսուսը՝ այս Սուրբ Այրը, իր ժամանակը վատնի երեխաների վրա: Հենց Հիսուսն էլ հստակեցնում է իրավիճակը՝ ասելով. «Թո՛ւյլ տվեք մանուկներին, որ գան ինձ մոտ և մի՛ արգելեք նրանց, որովհետև երկնքի արքայությունը նրանց նմաններինն է» (Մատթեոս 19):

Երեխաներն Աստծո հանդեպ բնածին սեր ունեն։ Ինչպես որ համակարգիչներով, պլանշետներով և հեռախոսներով խաղալը նրանց համար բնական է, այնպես էլ Երկնքի Արքայությունը պատկանում է մաքրասրտերին։ Ինչպես նրանք համարձակորեն և առանց կաշկանդվելու մուտք գործեցին մետավերսի միջավայր, այնպես էլ նրանք մուտք են գործում Աստծո Սիրո մեջ։ Հարցը, որի շուրջ մենք պետք է մտորենք, և սա էական է, այն է, թե ինչ ենք մենք նրանց սովորեցնում։ Հայ եկեղեցու ուսմունքը պարզապես Աստծո Սերը փոխանցելն է, ինչպես որ այն անցել է դարերի միջով՝ թե՛ ճգնաժամի ու աղետի, թե՛ ուրախության ժամանակներում։ Եվ հետո, ինչը նույնքան կարևոր է, մենք պետք է ժամանակ գտնենք լսելու նրանց՝ երեխաներին։ Հիսուսը հենց այդպես էլ պատվիրում է։ Վիրտուալ կիրակնօրյա դպրոցի փորձառությունը հենց այս երիտասարդ ձայները, նրանց մտքերը, արտահայտությունները և, իհարկե, նրանց երազանքները լսելու մասին է։

Այսօրվա աղոթքը գրել է Արքեպիսկոպոս Հովնան Տերտերյանը՝ աշակերտի անունից. Տե՛ր, իմ Աստված, իմ քայլերը դեպի դպրոց են տանում։ Պաշտպանիր ինձ ամեն տեսակ վտանգներից և վատ մտքերից, որպեսզի ես ապահով և խաղաղ հասնեմ իմ նպատակակետին։ Ես անդադար աղոթում եմ Քեզ, քանզի Դու ես Ճանապարհը, Ճշմարտությունը և Կյանքը։ Ամեն։