Արմոդոքսիայի ճանապարհը հակասական է. այն հասկանալու համար բավականին պարզ է, բայց իրականացնելու համար՝ դժվար, և ամենից առաջ պահանջում է բաց մտքի առկայություն: Պատմությունները, կլիշեները, արտահայտությունները և ընդհանուր զրույցները լի են այնպիսի դարձվածքներով, որոնք հազվադեպ են կասկածի ենթարկվում կամ ուսումնասիրվում: Փոխարենը՝ մենք կրկնում ենք դրանք որպես անզուսպ խոսակցության մաս: Բաց միտքն անհրաժեշտ է կյանքի, մեր ապրելակերպի և Աստվածայինի հետ մեր փոխհարաբերությունների վերաբերյալ մեր աղավաղված պատկերացումները ցրելու համար: Օրինակ, երբ ասում ենք՝ «նա բացեց փակագծերը», նկատի ունենք, որ նա գաղտնիք է բացահայտել, այլ ոչ թե այն, որ նա անզգույշ է եղել լոբու տեսակների հետ: «Եղանակի տակ» արտահայտությունը ոչ մի կապ չունի անձրևի կամ ձյան հետ, այլ պարզապես նշանակում է, որ մարդը վատառողջ է: Կան հազարավոր նման արտահայտություններ, որոնք մուտք են գործել մեր առօրյա խոսակցությունների մեջ:
Այս արտահայտություններից ոմանք այնքան հաճախ են կրկնվել, որ խոչընդոտում են մեր դատողությանը, այնքան, որ մենք դրանք ընկալում ենք որպես ճշմարտություններ կամ աքսիոմաներ: Օրինակ, «կրակին կրակով պատասխանել» արտահայտությունը նշանակում է պայքարել հակառակորդի դեմ՝ օգտագործելով նույն մեթոդները կամ զենքերը, որոնք օգտագործում է հակառակորդը: Սակայն, եթե մի պահ մտածենք, արագ կհասկանանք, որ կրակին կրակով պատասխանելը միայն ավելի է մեծացնում հրդեհը: Եվ այսպիսով, եթե մենք օգտագործում ենք նույն մարտավարությունը, որը հակառակորդն է կիրառում մեր դեմ, ապա «ավելի մեծ հրդեհը» պատերազմի համար անհրաժեշտ վառելանյութ է դառնում:
Արմոդոքսիան գալիս է Հայաստանից՝ մի երկրից և ժողովրդից, որը կրակին պատասխանել է ջրով: Շատ անգամներ ջրի պաշարը բավարար չի եղել, բայց մենք հասկանում ենք, որ կրակի դեմ պայքարելու լավագույն միջոցը ոչ թե ավելի շատ կրակն է, այլ ջուրը: Սա օրինակ է մի երկրի և ժողովրդի համար, որոնք հարձակման են ենթարկվել և սպանվել բարբարոսների կողմից: Նրանք ականատես են եղել իրենց երկրի և ժողովրդի բռնաբարությանն ու թալանին, և այնուամենայնիվ, նրանք գոյատևել են և համարձակվում են խոսել խաղաղության մասին... տևական խաղաղության:
Երբ նայում եմ այսօրվա աշխարհի պայմաններին, հասկանում եմ, որ այլընտրանք չունեմ, քան խոսել Արմոդոքսիայի մասին՝ որպես կյանքի անհրաժեշտ ուղու, հատկապես այսօր:
Հիսուսն ասում է. «Լսել եք, որ ասվել է՝ «Աչքն՝ աչքի դիմաց, ատամը՝ ատամի դիմաց»: Իսկ ես ասում եմ ձեզ՝ չարին մի՛ հակառակվեք. ընդհակառակը, եթե մեկը քեզ ապտակի աջ այտիդ, մյուսն էլ դարձրո՛ւ նրան: Եվ եթե մեկը կամենա դատվել քեզ հետ ու վերցնել քո վերնազգեստը, նրան տո՛ւր նաև քո պատմուճանը: Եվ եթե մեկը ստիպի քեզ մեկ մղոն գնալ, նրա հետ երկո՛ւ մղոն գնա» (Մատթեոս 5:38-41)
Սա շատ ավելի դժվար լուծում է, քան կրակին կրակով պատասխանելը, բայց ինչպես ասել է վերապատվելի Մարտին Լյութեր Քինգ կրտսերը. «Եթե մենք կիրառենք աչքն ընդ աչքի և ատամն ընդ ատամի սկզբունքը, մենք կդառնանք կույր և անատամ ազգ»:
Աշխարհը կրակի հետ է խաղում, իսկ մենք միայն բորբոքում և սնուցում ենք այդ կրակը աննախադեպ արագությամբ: Արմոդոքսիան պահանջում է, որ մենք ունենանք բաց միտք և բանականության զգացում՝ նպատակը միջոցներից տարբերելու համար: Հասկանալու համար, որ նպատակը խաղաղությունն է և պետք է լինի խաղաղություն:
Եկեք ստանանք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի օրհնությունը՝ աղոթելով Նրա խոսքերով,
Երանի՜ խաղաղարարներին, որովհետև նրանք Աստծու որդիներ պիտի կոչվեն։ (Մատթեոս 5)
Հիսուսի խոսքերը երբեք չպետք է սահմանափակվեն միայն եկեղեցական լսարանով, և դրանք չպետք է սահմանափակվեն ժամանակի կամ տարածության որևէ սահմանով։ Այլ կերպ ասած՝ Հիսուսի խոսքերը արդիական են բոլոր ժամանակներում և բոլորի համար։ Սա, ըստ էության, Նրա աստվածության ևս մեկ վկայությունն է, սակայն դա մեկ այլ օրվա քննարկման թեմա է։ Այսօր մենք կկենտրոնանանք եկեղեցում տոնակատարության թեմայի վրա։
Սուրբ Պատարագը՝ Հայ եկեղեցու պաշտամունքի կենտրոնական արարողությունը, տոնակատարություն է։ Այն երբեք չի «կատարվում», այլ «տոնվում» է, իսկ արարողությունը վարողին անվանում են «պատարագիչ»։
Ցավոք, հայ իրականության մեջ կյանքի պայմանները շատ քիչ առիթներ էին տալիս տոնակատարության, հատկապես վերջին մի քանի դարերի ընթացքում։ Հայ ժողովրդի փորձառությունը լի է եղել աղետներով և պատերազմներով, որոնք հանգեցրել են սրտի ցավի։ Հայերը ապաստան են փնտրել և գտել իրենց եկեղեցում։ Եկեղեցին դարձել է այն վայրը, որտեղ աղքատները, հաշմանդամները, վշտահարներն ու սգացողները մխիթարություն են գտել։ Հասկանալի է, որ «տոնական» բառը հազիվ թե նկարագրեր այն զգացումները, որոնք նրանք կրում էին իրենց մեջ։
Ավելին, եկեղեցու մթնոլորտը հաճախ լցված է ակնածանքի և երկյուղածության զգացումով, երբ հավատացյալները հավաքվում են՝ երկրպագելու և իրենց հավատքի մասին խորհելու։ Սա կարելի է զգալ աղոթքի լուռ պահերի և ծեսերի հանդիսավորության միջոցով։ Ցավոք, ակնածանքը կամ սրբազնությունը հաճախ մեկնաբանվում են որպես տխրություն՝ դրական հույզերից զուրկ վիճակ։
Մենք Հիսուսի պատգամն անվանում ենք Ավետարան, որը բառացիորեն նշանակում է «Բարի լուր»։ Բարի լուրը պետք է դիմավորել ուրախությամբ և տոնախմբությամբ, ուստի մեր համայնքային պաշտամունքը տոնակատարության արտահայտություն է։ Սուրբ Պատարագի խոսքերը՝ շարականներն ու աղոթքները, բոլորն էլ մատնանշում են տոնակատարությունը։ Բարի լուրը Աստծո սերն է յուրաքանչյուրիս հանդեպ՝ հարուստ թե աղքատ, բարձրահասակ թե ցածրահասակ, սևամորթ թե սպիտակամորթ, տղամարդ թե կին, ծեր թե երիտասարդ, և լրացրեք բոլոր բացերը, որոնք կցանկանաք։ Դրանք բոլորն էլ վերաբերելի են։ Աստծո սերը արտահայտվում է Հիսուս Քրիստոսի զոհաբերությամբ։ Տոնե՛ք երգով, պարով և ոգևորությամբ։
Մենք ավարտում ենք այն տոնակատարությամբ, որը նկարագրում է մեր Տերը, երբ ասում է. Երանի՜ հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը: Երանի՜ սգավորներին, որովհետև նրանք պիտի մխիթարվեն: Երանի՜ հեզերին, որովհետև նրանք երկիրը պիտի ժառանգեն: Երանի՜ նրանց, որ քաղցն ու ծարավն ունեն արդարության, որովհետև նրանք պիտի հագենան: Երանի՜ ողորմածներին, որովհետև նրանք ողորմություն պիտի գտնեն: Երանի՜ սրտով մաքուրներին, որովհետև նրանք Աստծուն պիտի տեսնեն: Երանի՜ խաղաղարարներին, որովհետև նրանք Աստծու որդիներ պիտի կոչվեն: Երանի՜ նրանց, որ հալածվում են արդարության համար, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը: Ամեն: (Մատթեոս 5)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/10/cover-1004.jpg11161098Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-10-04 00:01:562024-10-03 21:14:25Տոնելով Աստծո հետ
Արմոդոքսիան այսօր. Աքսիոմներ, որոնց պետք է հետևել (և որոնք չպետք է վիճարկվեն)
Հիսուսի խոսքերի պարզության մեջ կան ճշմարտություններ, որոնք կարող են ինքնին ակնհայտ չթվալ, քանի դեռ մի փոքր չենք խորհրդածում Նրա նկարագրած իրողությունների պատճառների և հետևանքների շուրջ:
Աքսիոմը սահմանվում է որպես ինքնին ակնհայտ ճշմարտություն, այլ կերպ ասած՝ ճշմարտություն, որն ապացուցման կարիք չունի։ Օրինակ՝ Էվկլիդեսի երկրաչափության մեջ «Աքսիոմ 5»-ը հայտարարում է, որ «ամբողջը մեծ է մասից»։ Այն ապացուցման կարիք չունի։ Այն ինքնին ակնհայտ է։ Եվ աքսիոմի այս օրինակը մեր շուրջն է։ Գործք Առաքելոցը Աստվածաշնչի գրքերից մեկն է։ Հետևաբար՝ Աստվածաշունչը մեծ է Գործք Առաքելոցից:
Հիսուսը կատարեց մի քանի հայտարարություններ, որոնք աքսիոմներ են, սակայն մեր թուլացած ընկալման պատճառով դրանք այդպիսին չեն ճանաչվում։ Այդպիսի մի աքսիոմ հենց հիմա խաղարկվում է համաշխարհային բեմում։ Երբ Հիսուսին ձերբակալում էին, Նրա աշակերտները վազեցին օգնության։ Հիսուս խնդրեց նրանց պատյանը դնել սրերը, որովհետև «բոլոր նրանք, ովքեր սուր են վերցնում, սրով էլ կմեռնեն» (Մատթեոս 26)։ Սա սպառնալիք չէ, այլ պարզ ճշմարտություն, որ բռնությունը ծնում է բռնություն։ Տրամաբանական էլ չէ, որ բռնությունը կարող է բերել որևէ այլ բան, քան ավելի շատ բռնություն, էլ չենք խոսում խաղաղության մասին։ Բայց մարդիկ (կարդացեք՝ կառավարությունները) ձգտում են վիճարկել այն:
2023 թվականի հոկտեմբերին Իսրայել պետության վրա հարձակվեցին ՀԱՄԱՍ-ի զինյալները։ Ի պատասխան՝ Իսրայելը հարձակվեց ՀԱՄԱՍ-ի օբյեկտների վրա և 40 անգամ ավելացրեց զոհերի սկզբնական թիվը՝ պատճառելով մարդկային տառապանքներ, որոնք համեմատելի են մարդկության պատմության ամենասարսափելի իրավիճակների հետ, ներառյալ մահվան ճամբարները և ցեղասպանության ենթարկված ազգերը, սովով և նույնիսկ ժամանակին վերացված համարվող պոլիոմիելիտի դեպքերով։ Խաչաձև կրակի մեջ հայտնվել են անմեղները, թույլերը և անձայնները։ Մինչդեռ պետություններն ու երկրները կողմեր են ընտրում և փորձարկում միմյանց ավելի ու ավելի մեծ հարձակումներով։ Միլիարդավոր դոլարներ են ուղարկվում այս մարտերը վարելու համար, մինչդեռ ջրհեղեղից տուժած տարածքներից ջուրը երաշտից տուժած տարածքներ հասցնելու հնարավորությունները երբեք չեն իրականացվի, քաղցկեղի հետազոտությունները կտուժեն, ինչպես և կյանքը պաշտպանելու հազարավոր այլ առաջարկներ:
Ով սուր է վերցնում, սրով էլ կմեռնի… իհարկե՛։ Պատասխան գործողությունների սրման հետ մեկտեղ՝ երկրները երաշխավորում են, որ գոնե հաջորդ հինգ սերունդները կպատասխանեն չհայտարարված բռնությամբ և գործողություններով, որոնք ահ ու սարսափ կբերեն յուրաքանչյուրի սրտին:
Ահա թե ինչ է լինում, երբ Հիսուսի պատգամը սահմանափակվում է եկեղեցու պատերով։ Նրա պատգամը նախատեսված է աշխարհի համար և աշխարհին է ուղղված։ Այդպես մենք գիտենք, որ այն Աստվածային պատգամ է։ Եվ որպես այդպիսին՝ մեր կյանքի վերաբերյալ Նրա հայտարարությունները աքսիոմներ են՝ ինքնին ակնհայտ ճշմարտություններ։ Իհարկե, խաղաղությունը չի կարող հաստատվել բռնության սրմամբ, քանի որ ով ապրում է սրով, սրով էլ կմեռնի։ Արմոդոքսիան վկայում է, որ Քրիստոսի Մարմինը՝ Եկեղեցին, պարտավորություն և պատասխանատվություն ունի՝ հռչակելու Քրիստոսի պատգամը բոլորին:
Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, լսիր մեր աղոթքը՝ օգնելով մեզ լսել Քո աղոթքը, այն աղոթքը, որն առաջնորդում է մեզ դեպի Քո Օրենքը՝ Սիրո Օրենքը, որը տանում է դեպի Խաղաղություն։ Ներիր մեզ Քո խոսքերն անտեսելու և աշխարհի ուղղությամբ ընթանալու համար։ Օգնիր մեզ, որ Քո կամքը լինի երկրի վրա, ինչպես երկնքում է։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/10/cover-510.jpg11851230Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-10-03 00:01:212024-10-02 20:13:49Հետևելու ենթակա աքսիոմներ
Մշակութային մարդաբան Մարգարեթ Միդը, որն ուսումնասիրել էր աշխարհի բազմաթիվ և զանազան հասարակություններ, քարոզում և պաշտպանում էր մշակութային հարաբերապաշտության գաղափարը՝ որպես միջոց, որի շնորհիվ մենք՝ որպես մարդիկ, կարող ենք ավելի լավ հասկանալ միմյանց։ Չնայած մշակույթների և հասարակությունների միջև առկա բոլոր տարբերություններին՝ մարդկության հիմնական բաղադրիչը պարզ է։
Պատմում են, որ Մարգարեթ Միդի ուսանողներից մեկը հարցրել է նրան, թե ինչն է նա համարում քաղաքակրթության առաջին նշանը։ Ուսանողը ակնկալում էր, որ մարդաբանը կմատնանշի կավե ամանները, որսորդական գործիքները կամ հասարակական ու կրոնական տարբեր իրերը։ Փոխարենը՝ Միդը մատնանշեց հնագիտական պեղումների ժամանակ հայտնաբերված 15 000 տարվա վաղեմություն ունեցող ազդրոսկրը, որը, ըստ նրա, քաղաքակրթության առաջին ապացույցն էր։
Ազդրոսկրը մարմնի ամենաերկար ոսկորն է, որը միացնում է ազդրը ծնկին։ Եթե մի կողմ դնենք ժամանակակից բժշկության առավելությունները, ապա կոտրված ազդրոսկրի ապաքինման համար պահանջվում է մոտ վեց շաբաթ հանգիստ։ Այս կոնկրետ ոսկորը կոտրված էր և ապաքինվել էր։ Միդը բացատրում էր, որ կենդանական աշխարհում, եթե կոտրում եք ոտքը, ապա մահանում եք։ Դուք չեք կարող փախչել վտանգից, չեք կարող ջուր խմել կամ սնունդ որսալ։ Իրականում, եթե նման կերպ վիրավորվեիք, ապա կդառնայիք այլ կենդանիների կերակուրը։ Եթե մնայիք անշարժ՝ սպասելով ոսկու ապաքինմանը, ապա անկասկած կդառնայիք որևէ այլ կենդանու ընթրիքի հիմնական ուտեստը։ Այլ կենդանու... ճիշտ է։ Հարցն այն էր, թե ի՞նչն է մեզ՝ մարդկությանը, առանձնացնում այլ կենդանիներից։ Ինչո՞ւ էր այս ապաքինված ոսկորը բանալին հասկանալու, թե երբ ենք մենք կենդանուց վերածվել հոգատար մարդկանց։
Միդը բացատրում էր, որ ապաքինված կոտրված ազդրոսկրը վկայում է այն մասին, որ մեկ այլ մարդ ժամանակ է հատկացրել՝ մնալու վիրավորի կողքին, կապելու վերքը, նրան անվտանգ վայր տեղափոխելու և ապաքինման ընթացքում խնամելու համար։ Ապաքինված ազդրոսկրը նշանակում է, որ ինչ-որ մեկը օգնել է իր նմանին՝ փոխանակ լքելու նրան՝ սեփական կյանքը փրկելու համար։
«Քաղաքակրթությունը սկսվում է դժվարության մեջ գտնվող մեկին օգնելուց», - բացատրում էր Մարգարեթ Միդը։
Արմոդոքսին իր արմատներով հասնում է անաղարտ քրիստոնեությանը։ Քրիստոս պատվիրում է մեզ. «Երբ խնջույք կազմակերպեք, հրավիրեք աղքատներին, հաշմանդամներին, կաղերին, կույրերին։ Եվ Դուք օրհնված կլինեք»։ Տեսնում եք, Քրիստոսի հրավերը մարդկայնության հրավեր է։
Աղոթենք Սուրբ Եփրեմի (4-րդ դար) աղոթքով
Ես հայացքս ուղղում եմ Դեզ, Քրիստո՛ս Տեր իմ, և բացում եմ սիրտս Ձեր առջև ջերմեռանդ աղոթքով, ո՛վ Աստծո Որդի, Ձեր արարածների առջև Ձեզ խոնարհեցնելու և ծառայի դեր ստանձնելու համար։ Դուք այնպիսի սեր ունեք մարդկության հանդեպ, որ մենք կարողանանք աստվածային իմաստություն ձեռք բերել։ Ողորմե՛ք ինձ, ո՛վ բարեգութ Աստված։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/10/cover-509.jpg6251100Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-10-02 00:01:182024-10-01 21:17:14Քայլ դեպի մարդկայնություն
Հիսուսը «թվիթեր» է արել։ Սա ո՛չ կատակ է, ո՛չ էլ ձեզ ցնցելու կամ Հիսուսին ժամանակակից դարձնելու փորձ։ Աստված մի արասցե։ Հիսուսն ու Նրա պատգամը միշտ ժամանակակից են, հետևաբար՝ նաև արդիական մեզ համար։ «Հիսուսը թվիթեր է արել» արտահայտությունը պարզապես ժամանակակից եզրույթ է՝ նկարագրելու համար այն շատ արդյունավետ միջոցը, որով Հիսուսը հաղորդակցվում էր մեզ հետ։ Նրա պատգամները հակիրճ էին, պարզ և դիպուկ։
«Եթե ցորենի հատիկը հողի մեջ ընկնելով չմեռնի, ինքը միայնակ կմնա». սա մի «թվիթ» է։ (Հովհաննես 12:24)
«Իմ ընտանիքը նրանք են, ովքեր լսում են Աստծո խոսքը և կատարում այն». ևս մեկ «թվիթ»։ (Մատթեոս 12:50)
«Ինչ որ կուզեք, որ մարդիկ ձեզ անեն, դուք էլ նրանց արե՛ք» և «Սիրե՛ք ձեր թշնամիներին, աղոթե՛ք ձեզ հալածողների համար». ահա ևս երկու օրինակ։ (Մատթեոս 7:12, Մատթեոս 5:44)
Երբ Twitter-ը նոր էր հայտնվել, օգտատերերը սահմանափակված էին 140 նիշով՝ միտք կամ պատգամ արտահայտելու համար։ Այժմ սահմանաչափը կրկնապատկվել է՝ հասնելով 280 նիշի, սակայն պատգամը պարզեցնելու մարտահրավերը մնում է օգտատիրոջը։ Մեզ հրավիրում են նույնն անել մեր հավատքի հետ՝ գտնել Աստծո ձայնը ամենապարզ արտահայտության մեջ։ Ծաղկի թերթիկը, երեխայի ժպիտը կամ կարիքավոր ընկերոջ ձեռքը Արմոդոքսիի մեկնակետերն են։
Հիսուսն ասաց. «Թո՛ւյլ տվեք մանուկներին գալ ինձ մոտ... քանզինրանցն է երկնքի արքայությունը»։ (Մատթեոս 19:14)
Աղոթենք առաջին և ամենապարզ աղոթքը, որ յուրաքանչյուր քրիստոնյա պետք է իմանա. «Տե՛ր, ողորմի՛ր ինձ»։ Ամեն։
Անցած մեկ ամսվա ընթացքում ես հաճույքով կիսվել եմ Ձեզ հետ Սուրբ Մյուռոնի մասին «խորքային» պատմությամբ։ Անցած հանգստյան օրերին հազարավոր մարդիկ ուխտագնացություն կատարեցին դեպի Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին՝ ականատես լինելու Մայր Տաճարի օրհնությանն ու վերաօծմանը, որը տասնամյակից ավելի վերանորոգման փուլում էր։ Հազարավոր այլ մարդիկ հետևեցին արարողությանը առցանց, երբ այս տասնյոթդարյա ավանդույթը տեղի ունեցավ երկրագնդի ամենահին քրիստոնեական տաճարում՝ Արարատ լեռան ստվերում, որտեղ Նոյն ու իր ընտանիքը դուրս եկան տապանից։
Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը նախագահեց և հանդես եկավ խորազդեցիկ քարոզով, որն ամփոփեց 2024 թվականի Մյուռոնի էությունը ժամանակակից աշխարհի համատեքստում։ Այս խորքային շարքի վերջաբանի փոխարեն՝ Ձեզ եմ ներկայացնում Նորին Սրբության 2024 թվականի սեպտեմբերի 28-ի պատգամից հատվածներ։ (Պատգամն ամբողջությամբ ներկայացված է ստորև։)
«Ով օծվի սրանով, Աստծուն կերկյուղի և թշնամուց չի վախենա»։
Սիրելի՛ հավատացյալներ,
Վարագա Սուրբ Խաչի տոնի և Սուրբ Գևորգ Զորավարի հիշատակի նախօրեին մենք փառք ենք տալիս Ամենակալ Աստծուն, Ով մեզ շնորհեց Սուրբ Մյուռոնի օրհնության արարողությունը կատարելու շնորհը՝ մի արարողություն, որը մենք չկարողացանք իրականացնել վերջին տարիների աղետալի իրադարձությունների պատճառով։ Թող Աստծո ողորմած կամքով նորօրհնյալ Սուրբ Մյուռոնը երկնային օրհնություններ պարգևի մեր կյանքին՝ հոգևոր զորություն և նորոգման շնորհ տալով մեր ժողովրդին, որը դիմակայել է պատերազմի արհավիրքներին ու կորուստներին։
Սիրելի՛ներ, Սուրբ Մյուռոնի օրհնությունը մեզ հիշեցնում է հայ ժողովրդի դարձի սրբազան օրերի մասին։ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ Հայրապետի ձեռամբ, Աստվածաշնչյան Արարատ լեռան վեհաշուք հայացքի ներքո, մեր ժողովուրդը մկրտվեց և օծվեց սուրբ յուղով, որն օրհնվել էր մեր Տիրոջ կողմից և Հայաստան էր բերվել Սուրբ Թադեոս առաքյալի միջոցով։ Այսպիսով՝ մեր ժողովուրդը միացավ Քրիստոսին և Նրա Սուրբ Եկեղեցուն։ Հայ ազգը ստացավ Աստծո սեփական ժողովուրդը դառնալու և քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն հռչակած առաջին ազգը լինելու շնորհը։ Այն դարակազմիկ պահից ի վեր, երբ հիմնադրվեց ազգի հավատքը, փրկության սուրբ լեռը՝ Արարատը, և Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը կանգուն են մնացել որպես մեր հարատև հավատքի և հայ ժողովրդի հավերժական գոյության սրբազան ու անջնջելի խորհրդանիշներ։
«Ով օծվի այս Մյուռոնով, Աստծուն կերկյուղի և թշնամուց չի վախենա»։ Այսօր Սուրբ Մյուռոնի օրհնության աղոթքից այս հուզիչ խոսքերը հնչում են բոլորիս համար։ Մեր նախնիներից եկող այս պատգամն ուղեկցել է մեր ժողովրդին պատմության ընթացքում՝ զորացնելով նրանց ապրելու Աստծո սիրո հանդեպ երկյուղածությամբ, քաջալերելով թշնամիների դեմ հանդիման և քաջալերելով լինելու սրբազան արժեքների ու մեր ինքնության պաշտպանը, ինչպես նաև նվիրված լինելու հայրենիքի ծառայությանը։
Սուրբ Մյուռոնը Սուրբ Հոգու ներկայության տեսանելի նշանն է։ Սուրբ Մյուռոնի կնիքով աստվածային օրհնությունների աղբյուր է հոսում անհատի և ազգի կյանքի մեջ։ Սուրբ Մյուռոնով օծվածը դառնում է երկնային, անարատ պարգևների ստացողը, նորոգված՝ բարության մեջ մտածելու և գործելու, Աստծո երկյուղով ապրելու և չարի ներկայության մեջ առանց վախի մնալու համար։ Սուրբ Մյուռոնի կնիքը հաստատում է մեր միությունը Քրիստոսի հետ և մեր անդամակցությունը Նրա Սուրբ Եկեղեցուն։ Այն նաև հաստատում է մեր ազգային ինքնությունը և Աստծո հանդեպ մեր հավատարմության ուխտը։
Դարեր շարունակ Սուրբ Մյուռոնը միավորել է աշխարհով մեկ սփռված մեր ժողովրդի զավակներին՝ միացնելով հայրենիքն ու սփյուռքը։ Սուրբ Մյուռոնի միջոցով մենք մեկ ազգ ենք և մեկ Եկեղեցի։ Այսօր Սուրբ Մյուռոնը, որը բաշխվում է Նվիրապետական Աթոռների և թեմակալ առաջնորդների միջոցով մեր ժողովրդին ամբողջ աշխարհում, կրկին հոգեպես ամրապնդում է մեր անբաժանելի միասնությունը։ Մյուռոնը դարձել է այն արյունը, որը հոսում է հայերի երակներով՝ ազգին հոգևոր ուժ տալով դիմակայելու բոլոր փորձություններին, ինչպես նաև մեր ներկայիս մարտահրավերներին՝ մեր նախնիների աղոթական հորդորի համաձայն. «Մյուռոնով օծվածը միայն Աստծուց է վախենում և թշնամիներից չի երկնչում»։
Սիրելի՛ներ, աշխարհն այսօր կրկին հուզված է հակամարտություններով և թշնամանքով, որոնք խաթարում են ընտանեկան կյանքի և մարդկային հարաբերությունների ներդաշնակությունը, սերմանում թշնամանք ու անհանդուրժողականություն, հրահրում պատերազմ, տարածում ավերածություններ ու աղետներ։ Մեր երկիրն ու ժողովուրդը նույնպես բախվում են անվտանգային լուրջ սպառնալիքների՝ ավերածություններից և խորը կորուստներից վեր կանգնելու հրամայականով։ Մենք հավատում ենք, որ աշխարհն անտարբեր չէ ցավի և բռնության հանդեպ։ Մենք հավատում ենք, որ սերն ու կարեկցանքը չեն ցնդել մարդկային սրտերից, ինչպես նաև արդարության ձգտումը կամ օրենքի գերակայությունը։
Սրբալույս Մյուռոնի օրհնության այս նվիրական առիթով մենք կրկին դիմում ենք միջազգային հանրությանը և քույր Եկեղեցիներին՝ մեր աղոթասեր հոգևոր և դիվանագիտական ներկայացուցիչների ներկայությամբ, ձեռնարկելու արդյունավետ միջոցներ՝ զսպելու Ադրբեջանի ծավալապաշտական նկրտումները և ուժի դիրքերից թելադրվող անվերջանալի պահանջները, ինչպես նաև վերադարձնելու Հայաստանի օկուպացված սահմանամերձ տարածքները, պաշտպանելու Արցախի տեղահանված մեր ժողովրդի խախտված իրավունքները, ազատ արձակելու գերեվարված հայորդիներին և պահպանելու Արցախի հայկական հոգևոր ու մշակութային ժառանգությունը յուրացումից և ոչնչացումից:
Սիրելի՛ հավատացյալներ, այս բարդ իրավիճակի հանգուցալուծման հիմնական պարտքն ու պատասխանատվությունը մերն է։ Մեզ վիճակված է միավորվել, պաշտպանել մեր երկիրը նոր ներխուժումներից ու կորուստներից, փարատել ապագայի հանդեպ երկյուղն ու մտահոգությունը, վերագնահատել ազգի համար սխալ և կործանարար ընթացքները, առավել ամրապնդել հայ-սփյուռք կապերը, խթանել առողջ երկխոսությունը ազգի ներքաղաքական կյանքում և ուղիներ որոնել հայրենիքում մեր ժողովրդի համար անվտանգ ու ապահով կյանքը վերականգնելու։ Այս ուղին մենք պետք է անցնենք արդարությամբ, քաջությամբ և ազնվությամբ։ Այս պայմաններում Աստծո հանդեպ վստահությունն ու հույսը այն խարիսխն ու ամուր հիմքն են, որոնց վրա մենք կարող ենք վեր կանգնել մեզ պատուհասած աղետներից՝ կառուցելու համար զորեղ հայրենիք:
Ուստի, սիրելինե՛ր, թող այս նոր Սրբալույս Մյուռոնը լինի հույսի և նորոգության Մյուռոն, մեր ազգային կյանքը վերակենդանացնելու մեր վճռականության և ներքին ու արտաքին մարտահրավերները հաղթահարելու մեր հաստատակամության լուսավոր վկայությունը, մինչ մենք կերտում ենք բարօր ապագա:
Մեր հայրապետական կոչն է աշխարհասփյուռ մեր զավակներին՝ թույլ տալ, որ մեր կյանքի ընթացքը մշտապես կնքված լինի Սրբալույս Մյուռոնով և հաստատուն մնալ մեր պետության շահերի պաշտպանության գործում։ Թող ոչ ոք վտանգի մեր ազգի ապագան:
Քանզի ոչ ոք, ով օծված է Սրբալույս Մյուռոնով, չի կարող երբևէ հրաժարվել անկախ հայրենիքի մասին իր նախնյաց երազանքներից կամ ուրանալ սեփական պատմությունը:
Ոչ ոք, ով օծված է Սրբալույս Մյուռոնով, չի կարող մերժել իր նախնյաց ժառանգությունը, նսեմացնել իր սրբազան արժեքները կամ աղավաղել իր ազգային ինքնությունն ու ձգտումները:
Ոչ ոք, ով օծված է Սրբալույս Մյուռոնով, չպետք է երբևէ վիրավորի կամ արհամարհի իր հայրենակիցներին, իր քույրերին ու եղբայրներին, քանզի ասված է. «Ով չի սիրում իր եղբորը, որին տեսել է, չի կարող սիրել Աստծուն, որին չի տեսել» (Ա Հովհաննես 4:20):
Յուրաքանչյուր ոք, ով օծված է Սրբալույս Մյուռոնով, կոչված է դառնալու ճշմարտության ջատագով, բարության արարիչ և սիրո քարոզիչ։ Եվ վերջապես, ով օծված է Սրբալույս Մյուռոնով, պետք է երկյուղի միայն Աստծուց և անվախ լինի թշնամիների ու սպառնալիքների առջև, քանզի, ինչպես ասում է Սուրբ Առաքյալը. «Աստծո հիմարությունը մարդկանցից ավելի իմաստուն է, և Աստծո տկարությունը՝ մարդկանցից ավելի զորավոր» (Ա Կորնթացիներ 1:25):
Մեր հայրապետական հորդորը ձեզ, սիրելի՛ արցախահայեր, մնալ անսասան ու աներեր փորձությունների և նեղությունների դիմաց։ Արցախի դեմ գործված ոճիրը ոչ միայն ձեր, այլև ամբողջ մեր ազգի դեմ էր։ Որպես ազգ՝ մենք պետք է վճռականորեն պաշտպանենք և սատարենք ձեր՝ հայրենի օջախներում ազատ ու արժանապատիվ ապրելու իրավունքը։ Այս սուրբ խորանից մենք մեր սերն ու օրհնությունն ենք հղում ձեզ՝ աղոթելով, որ երկնային շնորհները հեղվեն ձեր կյանքի և օջախների վրա։ Որպես Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս՝ մենք հավատում ենք մեր ազգի ներքին ուժին և մեր ժողովրդի վերազարթոնքին, այն պայծառ ու հաղթական ապագային, որ սպասում է մեզ:
Հոգևոր նորոգության այս առիթով՝ Սրբալույս Մյուռոնի օրհնության, մեր սերն ու բարեմաղթանքներն ենք հղում արարողության մասնակիցներին՝ հոգևորականներին, պետական այրերին, քաղաքական ու դիվանագիտական գործիչներին, Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի ազգային նվիրյալ բարերարներին և հավատավոր ուխտավորներին։ Մեր բարձր գնահատանքն ենք հայտնում ազգային բարերար պարոն Սամվել Կարապետյանին, ով ստանձնել է Սրբալույս Մյուռոնի օրհնության կնքահոր դերը և նշանակալի ավանդ է ներդրել մեր ազգի ու հայրենիքի բարգավաճման, ինչպես նաև Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի լուսավորության գործում։ Թող Աստծո առատ օրհնությունն ու երկնային պարգևները նորանոր հաջողություններ բերեն, սիրելի՛ բարերար պարոն Կարապետյան, Ձեզ և Ձեր բարեպաշտ ընտանիքին:
Մենք աղոթում ենք մեր Երկնավոր Հորը, որ Սուրբ Հոգու շնորհով հավատքի, սիրո և բարության գործերը առատորեն ծաղկեն աշխարհում, և խաղաղության ու ներդաշնակության ուղիները ամրապնդվեն։ Թող մեր հայրենիքը լինի անվտանգ ու հաստատուն՝ Սուրբ Հոգու պարգևների մշտական հեղմամբ, մեր ժողովրդի կյանքը՝ առաքինությամբ զարդարված, և մեր Սուրբ Առաքելական Եկեղեցին՝ պայծառ ու անսասան։ Թող Սրբալույս Մյուռոնի կենսատու լույսը Լուսավորչի Կանթեղը մշտավառ պահի հայոց աշխարհում՝ այսօր, միշտ և հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն:
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/09/Screenshot-2024-09-30-at-4.47.46-PM.png11601994Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-09-30 00:01:422024-09-30 16:50:17Վերջաբան Մյուռոնի խորհրդի մասին
Երբ Հիսուսը մուտք գործեց Երուսաղեմ այդ առաջին «Ծաղկազարդի» օրը, ժողովուրդը ցնծությամբ դուրս եկավ փողոցներ՝ բարձրաձայն երգելով. «Օվսաննա՛, օրհնյա՛լ է Տիրոջ անունով եկող Թագավորը։ Խաղաղություն երկնքում և փառք բարձունքներում»։
Ղուկասի Ավետարանում (19) կարդում ենք, որ ժամանակի կրոնական վերնախավը բազմության միջից կանչեց Հիսուսին և հրամայեց սաստել ժողովրդին, սակայն Հիսուսը պատասխանեց. «Ասում եմ ձեզ, որ եթե սրանք լռեն, քարերը իսկույն պիտի աղաղակեն»։
Արևմտյան Հայաստանում՝ Վանա լճի ափին մոտ, կա մի փոքրիկ գյուղ՝ Վարագ անունով։ Երրորդ դարում քրիստոնեական հավատքի համար հալածվող Հռիփսիմե կույսը թաքնվեց Վարագի լեռներում։ Նրա մոտ էր Քրիստոսի Խաչի մի մասունքը։ Նա այդ մասունքը թաքցրեց լեռան վրա, որտեղ այն մնաց ավելի քան երեք հարյուր տարի, մինչև յոթերորդ դարում Թոթիկ անունով մի ճգնավոր գտավ այն։ Այս կիրակի նշվում է այդ իրադարձությունը՝ Վարագա Սուրբ Խաչի տոնը։
Ես առիթ ունեցա այցելելու Վարագ։ Այսօր քաղաքը, ինչպես և ողջ Արևմտյան Հայաստանը, օկուպացված է Թուրքիայի կողմից։ Վարագի երբեմնի գեղեցիկ և հոգևոր կյանքով լեցուն վանքն այժմ ավերակների մեջ է։ Ավերակների մեջ դեռ կարելի է նշմարել եկեղեցու ներքին հարդարանքի հետքերը։ Փոքրիկ խորշերը, որտեղ ժամանակին մոմեր էին վառվում, այժմ բաց են մնացել տարերքի առաջ, իսկ տանիքն ու հսկայական գմբեթը փլատակների կույտ են դարձել։
Վարագավանքի հիմք հանդիսացող քարերի կողքին գյուղացիների տներն են։ Երեխաները խաղում էին չսալարկված փողոցներում, և մենք զրույցի բռնվեցինք նրանցից մի քանիսի հետ։ Նրանցից մեկը մեզ հրավիրեց իրենց տուն։ Պատերը շարված էին չոր շաղախով միացված քարերից։ Տարբեր գույների և ձևերի քարերը վկայում էին դրանց տարբեր ծագման մասին և հուշում, որ դրանք հավաքվել են տարբեր ժամանակաշրջաններից։ Եվ... այնտեղ կային խաչքարեր, որոնք վերցվել էին վանքից և դրվել պատին՝ տան բնակիչներին արտաքին եղանակային պայմաններից պաշտպանելու համար։
Ավերված վանքերն ու քանդված եկեղեցիները պատմությունը ջնջելու արշավի մաս են կազմում և Ցեղասպանությունից հետո կործանման վերջին գործողությունն են։ Մայքլ Արլենը իր «Ճանապարհորդություն դեպի Արարատ» (1975) գրքում փնտրում է իր արմատները Հայաստանում և Արևմտյան Հայաստանում։ Անդրադառնալով պատմության ջնջմանը՝ Արլենը գրում է. «Ի՞նչ էր դա, եթե ոչ ատելություն, երբ ասում էին, որ մի ժողովուրդ գոյություն չունի»։
Խաչքարը պատասխանում է։ Խաչքարերը մեզ հետ խոսում են հստակ լեզվով, կամ գուցե դա մի այլ բարբառ է, որովհետև եթե ուշադիր լսեք, միշտ կարող եք հասկանալ պատգամը։ Խաչքարերն այն քարերն են, որոնք հակադրվում են ատելությանը՝ երկրի վրա հռչակելով երկնային խաղաղությունը։ Նույնիսկ ավերված վիճակում, փլատակների մեջ, խաչքարերը կիսվում են հույսի և սիրո աստվածային պատգամով՝ որպես ատելության հակաթույն։
Մենք աղոթում ենք խաղաղության այս աղոթքը. «Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, Ով կոչվում ես Խաղաղության Իշխան, խնդրում ենք, պարգևիր մեզ խաղաղություն։ Դարձրո՛ւ բոլոր տղամարդկանց և կանանց ճշմարտության, արդարության և եղբայրական սիրո վկաները։ Ամեն»։
Խաչքարերը զարդարում են հայկական եկեղեցիները, վանքերը և Հայաստանի բնապատկերը։ Դրանք վեհ են ու խոսուն։ Շատերը կարելի է ընթերցել որպես երկնքին և հավերժությանը ուղղված քարտեզ։
Խաչքար բառացիորեն նշանակում է «խաչ ունեցող քար»։ Մեծ, սովորաբար ուղղանկյունաձև, մոտ վեց-յոթ ոտնաչափ բարձրություն և երեք ոտնաչափ լայնություն ունեցող քարի վրա փորագրված են Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանին նվիրված անձի հավատքն ու վճռականությունը արտացոլող պատկերներ։ Այս քարերը գոյատևել են և հարյուրավոր, նույնիսկ հազար տարի շարունակ պատգամներ են փոխանցել։
Կենտրոնական փորագրությունը խաչ է՝ զարդարված ոլորուններով և նախշերով, որոնք պատկերում են տարբեր աստվածաբանական հասկացություններ կամ եկեղեցական խորհրդանիշներ։ Գոշավանքում գտնվող մի խաչքար հատկապես խոսուն է։ Գոշը Հայաստանում կրթության օջախ էր, և որպես այդպիսին՝ այնտեղի խաչքարը վեր է խոյանում՝ պատմելու երկինք-երկիր կապի մասին։ Այս փորագրության մեջ երկիրը որպես մեծ գունդ պատկերված տեսնելը կարող է անսովոր չթվալ, մինչև չիմանաք, որ այս քարը փորագրվել է 6-րդ դարում. Եվրոպայում Ինկվիզիցիայից մոտ 600 տարի առաջ հայերն արդեն հասկացել էին, որ երկիրը կլոր է, և մերժել էին տափակ երկրի գաղափարը։
Խաչքարերի վրայի պատգամները բազմազան են ու բազմաբնույթ։ Այնուամենայնիվ, ամենամեծ պատմությունը, որը հաճախ մոռացվում է, այն է, որ խաչքարը պատկերում է հարություն և հաղթանակ։ Յուրաքանչյուր խաչ, առանց բացառության, և հատկապես յուրաքանչյուր խաչքար Հիսուս Քրիստոսի պատմությունն է։ Առանց Քրիստոսի խաչքարը իմաստ չունի, ավելին՝ առանց Հիսուս Քրիստոսի խաչը պարզապես երկու ուղղահայաց գիծ է։
Մենք գտնվում ենք Խաչի երկու տոների՝ Խաչվերացի և Վարագա Խաչի միջև։ Խաչը Հիսուս Քրիստոսի կողմից սահմանվում է որպես տանջանքի գործիք, որն այժմ վերածվել է հաղթանակի խորհրդանիշի։
Այո՛, խաչքարը զարդարում է հայկական բնապատկերը, և այդ դեկորատիվ տեսքով այն մշտական հիշեցում է եղել ժողովրդին ատելության հանդեպ սիրո և չարի հանդեպ բարու հաղթանակի մասին։ Պատմության եզրին ստոիկաբար կանգնած խաչքարը՝ որպես հույսի մշտաներկա պատգամաբեր, անդադար վկան է այն իրողության, որը հիմնարար է եղել ժողովրդի գոյատևման համար։
Պատկերացրեք մի ժողովուրդ, որը շրջվել է իր ճանապարհին, և ամենուր, ուր նայել է, հիշեցվել է հավերժականի հանդեպ հույսի մասին և Քրիստոսի միջոցով միացել է Աստվածայինին։ «Եթե Աստված մեր կողմն է, ո՞վ կարող է լինել մեր դեմ» (Հռոմեացիս 8:31)։
Վաղը մենք կդիտարկենք մի յուրահատուկ խաչքար, որը զարդարում է Վարագի գյուղական տներից մեկը։ Այսօր մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու «Հավատով խոստովանիմ» աղոթքի 13-րդ ժամից. Երկնավոր Թագավոր, շնորհիր ինձ Քո արքայությունը, որ խոստացել ես Քո սիրելիներին, և զորացրու սիրտս՝ ատելու մեղքը, սիրելու միայն Քեզ և կատարելու Քո կամքը։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ։ Ամեն։
Շապիկի լուսանկար՝ Լունա և Գրեգորի Բեյլերյան, 2023 թ.
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/09/DSC03770.jpg999659Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-09-26 00:01:232024-09-25 15:50:40Խաչքարի քրիստոնեական պատգամները
Մատթեոսի Ավետարանում (27) մենք կարդում ենք դեպի խաչ տանող ճանապարհի մասին հետևյալը.
Կուսակալի զինվորները Հիսուսին տարան պրետորիա և ամբողջ զորագունդը հավաքեցին Նրա շուրջը։ Նրան մերկացրին և ծիրանի հագցրին։ Փշերից պսակ հյուսեցին, դրեցին Նրա գլխին, իսկ աջ ձեռքին՝ եղեգ։ Նրա առաջ ծնկի եկան, ծաղրեցին Նրան ու ասացին. «Ողջո՛ւյն, հրեաների՛ թագավոր»։ Ապա թքեցին Նրա վրա, առան եղեգն ու ծեծում էին Նրա գլուխը։ Երբ ծաղրեցին Նրան, հանեցին ծիրանին, հագցրին Նրա սեփական զգեստները և տարան Նրան խաչելու։
Երբ դուրս էին գալիս, հանդիպեցին Կյուրենեցի Սիմոն անունով մի մարդու. նրան հարկադրեցին տանել Նրա խաչը։ Եվ երբ հասան մի տեղ, որ կոչվում էր Գողգոթա, այսինքն՝ Գանգատեղ… նրանք խաչեցին Նրան…
Խաչելության ժամանակ նրանք ծաղրեցին, տանջեցին և ի վերջո սպանեցին Հիսուսին։ Պատմությունը հիշում է Սիմոն անունով մի մարդու, որին ստիպեցին կրել Հիսուսի խաչը՝ օգնելու Նրան բարձրանալ բլուրը։ Ի վերջո, սակայն, Հիսուսն էր, որ պետք է բարձրանար Խաչի վրա։
Այս շաբաթ, երբ մենք կանգնած ենք Սուրբ Խաչի երկու հիշատակների՝ Խաչվերացի և Վարագա Սուրբ Խաչի միջև, մեզ հիշեցնում են, որ Խաչը քրիստոնեական կյանքի ուղու մի մասն է, և որ խաչից խուսափել հնարավոր չէ։ Մենք յուրաքանչյուրս ունենք մեր խաչը կրելու. հարաբերությունները փչանում են, առողջական խնդիրներ են առաջանում, ֆինանսական դժվարությունները ստիպում են կյանքի ընթացքը փոխել տարբեր ուղղություններով։ Մեր խաչերը կարող են ծանրանալ։ Դուք կարող եք շուրջը նայել և հուսալ, որ ինչ-որ մեկը կօգնի Ձեզ՝ մի Կյուրենեցի Սիմոն, որ կվերցնի Ձեր խաչը, գոնե մի պահ։ Այդ Կյուրենեցի Սիմոնը Եկեղեցին է՝ հավատացյալների մարմինը, որը միավորված է Հիսուս Քրիստոսի զորությամբ։ Եկեղեցին այն կարող մարմինն է, այն ուժեղը, որը կարող է վերցնել խաչը և օգնել մեզ տեղափոխվել մի կետից մյուսը։ Եկեղեցում Դուք գտնում եք վաղվա օրվան հավատալու հավատք, խաչից այն կողմ հարության հույս և սեր, որը Ձեզ տալիս է ուժ և քաջություն՝ հաղթահարելու Ձեր խաչը, որովհետև ի վերջո, դա Ձեր խաչն է, և Դուք պետք է բարձրանաք այդ կոչմանը։ Սա է քրիստոնեական պատասխանատվությունը։ Սա է Եկեղեցու ուժը։ Սա է Արմոդոքսիան։
Մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու «Հավատով խոստովանիմ» աղոթքի 12-րդ ժամից. Տե՛ր, որ կամենում ես բարին և կամքի առաջնորդն ես, թույլ մի՛ տուր ինձ հետևել իմ սրտի ցանկություններին, այլ առաջնորդի՛ր ինձ՝ միշտ քայլելու Քո բարեհաճության համաձայն։ Ողորմի՛ր Քո արարածներին և ինձ՝ մեղավորիս։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/09/cover-925.jpg10791090Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-09-25 00:01:092024-09-24 21:44:26Կյուրենացի եկեղեցին
Նախքան նոր կյանքի աշխարհ գալը, մայրը ցավ ու տառապանք է կրում (և մենք կցանկանայինք հավատալ, որ մենք՝ հայրերս, նույնպես որոշ չափով կիսում ենք այն): Սակայն ծննդաբերության ցավը արագորեն մոռացվում է նոր կյանքի տոնակատարության մեջ: Ծննդաբերության փորձառության ընթացքում մենք հանդիպում ենք թե՛ ցավի, թե՛ երջանկության զգացումների:
Մենք՝ քրիստոնյաներս, մասնակցում ենք նմանատիպ փորձառության, երբ առերեսվում ենք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի խաչելությանն ու հարությանը: Ավագ ուրբաթ օրվա վիշտը մոռացվում է Զատկի գալուստով: Մի քանի ժամվա ընթացքում Քրիստոսի խաչը կործանման գործիքից վերածվում է հաղթանակի խորհրդանիշի: Հարությամբ խաչը հաղթահարվում է, և մեր ցավը անհետանում է:
Մենք այսօր կանգնած ենք Սուրբ Խաչի երկու տոների միջև՝ Խաչվերացի և Վարագա Սուրբ Խաչի: Սուրբ Պողոս առաքյալն ասում է. «Որովհետև խաչի մասին քարոզությունը հիմարություն է նրանց համար, որ կորչում են, իսկ մեզ համար, որ փրկվում ենք, Աստծո զորություն է» (Ա Կորնթ. 1:18): Որպես քրիստոնյաներ՝ Սուրբ Խաչի կենսարար պատգամը յուրահատուկ դեր է խաղում մեր կյանքում: Խաչը քրիստոնեական եկեղեցու խորհրդանիշն է, որն ընդգրկում է Քրիստոսի ողջ կյանքը և քրիստոնեական ողջ փորձառությունը: Այն նշանավորում է պատմության մեջ անզուգական մի իրադարձություն, և հավատացյալի համար այն ընդգծում է Աստծո մշտական սերն ու հոգատարությունը մեր՝ Նրա զավակների հանդեպ:
Աստված մեզ է տալիս պատասխանատվության և հոգատարության գերագույն օրինակը: Խաչի խորհրդանիշի մեջ մենք կարող ենք տեսնել մի Հոր պատմությունը, Ով այնքան էր սիրում և հոգ տանում Իր զավակների մասին, որ տվեց Իր Ամենաթանկը: Նա չխնայեց Իր Որդուն տառապանքից, այլ Նրա խաչելությունը դարձրեց ազատագրման գործընթացի մի մասը: Ինչպես գրում է Պետրոս առաքյալը. «Նա ինքը մեր մեղքերը կրեց իր մարմնով խաչի վրա, որպեսզի մենք, մեղքերից ազատված, ապրենք արդարության համար. նրա վերքերով դուք բժշկվեցիք» (Ա Պետ. 2:24):
Սուրբ Խաչի տոնին մենք վեր ենք նայում և տեսնում, որ Խաչը դատարկ է: Մենք հնարավորություն ենք տեսնում ցավը ուրախության վերածելու, որպեսզի նոր կյանքը հաղթահարի մեր տառապանքը: Եվ այդ հնարավորությունը տրվում է Ձեզ՝ յուրաքանչյուրիս, որպեսզի համարձակորեն դիմակայենք մեր սեփական խաչերի մարտահրավերներին: Դուք հնարավորություն ունեք ցավը ուրախության վերածելու, սակայն մենք երբեք մենակ չենք: Աստծո զորությունը հոսում է Նրա Սուրբ Համայնքի՝ Եկեղեցու միջով, և այնտեղ մենք ուժ ենք գտնում, երբ օգնում ենք միմյանց՝ դիմակայելու մեր առջև ծառացած մարտահրավերներին:
Աղոթելիս վեր նայեք և տեսեք Խաչը, որը ճառագում է Աստծո Զորությունը: «Խաչն կենսարար» շարականը. «Կենսարար Խաչ, որ դարձար մեր փրկությունը, սրանով բոլորս գովաբանենք Քեզ, Տե՛ր, և երկրպագենք Ամենասուրբ Երրորդությանը: Տե՛ր, ողորմիր մեզ և հատկապես ինձ՝ մեղավորիս, երբ ես ընդունում եմ Քո խոստումը և գիտեմ, որ հաղթելու եմ իմ խաչը: Ամեն»: