Բացակայողը Հավատո հանգանակից

Armodoxy-ն այսօր/Գալստյան ուղևորություն 50. Պատգամը

Նիկիական հանգանակը՝ «Հավատում ենք մեկ Աստծո՝ Ամենակալ Հորը, երկնքի և երկրի արարչին...»։ Դուք գիտեք այն՝ «Հավատում ենք մեկ Տեր Հիսուս Քրիստոսի՝ Հորից ծնվածի... Լույս ի Լույսո, Աստված ճշմարիտ յԱստուծո ճշմարտե...»։ Սա այն չափանիշն է, որով մենք՝ որպես քրիստոնյա եկեղեցու անդամներ, հռչակում ենք մեր հավատքը։ Անկախ նրանից՝ ուղղափառ, հռոմեական կաթոլիկ, թե բողոքական ավանդույթների հետևորդներ ենք, Նիկիական հանգանակը մեր հավատքի դավանանքն է... Սա է այն, ինչին մենք հավատում ենք։

Եվ մինչ մենք հռչակում ենք մեր հավատքը Հիսուս Քրիստոսի՝ Աստծո Որդու հանդեպ և դավանում Նրա ծնունդը, մկրտությունը, չարչարանքները, խաչելությունը, թաղումն ու հարությունը, կա մի բան, որը չի հռչակվում հանգանակում։ Մենք հիշում ենք Հիսուսի կյանքի իրադարձությունները՝ առանց հիշատակելու Նրա ուսմունքները։ Մենք հավատում ենք նաև այն ամենին, ինչ Նա ուսուցանել է։

Որո՞նք են Քրիստոսի ուսմունքները։ Դուք կզարմանաք դրանք իմանալով, քանի որ դրանցից ոմանք անիրական են թվում. «Երանի՜ հոգով աղքատներին», «Երանի՜ հեզերին», «Չարին մի՛ ընդդիմացեք», «Դարձրո՛ւ մյուս այտդ» և «Սիրե՛ք ձեր թշնամիներին»։

Այս օրինակները վերցված են Հիսուսի Լեռան քարոզից, որն արձանագրված է Սուրբ Մատթեոսի Ավետարանի 5, 6 և 7-րդ գլուխներում։ Ես այս երեք գլուխներն անվանում եմ Հիսուսի «էական ուսմունքներ»։ Երբ ուսանողները հարցնում են ինձ, թե ինչպես կարդալ Աստվածաշունչը, ես խորհուրդ եմ տալիս սկսել հենց այստեղից, քանի որ Հիսուսն այստեղ ներկայացնում է այն, ինչ Աստված ակնկալում է մեզանից։ Գալստյան այս շրջանում մենք կկենտրոնանանք Լեռան քարոզի վրա՝ Հիսուսի էական ուսմունքների։ Յուրաքանչյուրը մեզ կառաջնորդի դեպի Սուրբ Ծննդյան տոնի խորհուրդը՝ Քրիստոսին գտնելուն։

Այսօր մենք սկսում ենք այն ընթերցմամբ, որը հայտնի է որպես Երանիներ։ Սա Լեռան քարոզի ներածությունն է, որտեղ Հիսուսը նշում է, թե ինչն է համարվում օրհնություն։ Խորհե՛ք այս մասին այսօր։ Գուցե ցանկանաք օրագիր պահել՝ գրավոր կամ մտովի, Գալստյան 50 օրերի ընթացքում։ Երբ Աստվածահայտնության տոնին ավարտենք, մենք կկարդանք դրանք կրկին, և հետաքրքիր կլինի համեմատել Ձեր այնօրյա մտքերը այն ժամանակվա զգացողությունների հետ։

Սուրբ Մատթեոսն իր Ավետարանում գրում է. «Տեսնելով բազմությունը՝ Հիսուս լեռ բարձրացավ, և երբ նստեց, Իր աշակերտները մոտեցան Նրան։ Ապա Նա բացեց Իր բերանը և ուսուցանում էր նրանց՝ ասելով.

Երանի՜ հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը։

Երանի՜ սգավորներին, որովհետև նրանք պիտի մխիթարվեն։

Երանի՜ հեզերին, որովհետև նրանք երկիրը պիտի ժառանգեն։

Երանի՜ նրանց, որ քաղցն ու ծարավն ունեն արդարության, որովհետև նրանք պիտի հագենան։

Երանի՜ ողորմածներին, որովհետև նրանք ողորմություն պիտի գտնեն։

Երանի՜ սրտով մաքուրներին, որովհետև նրանք Աստծուն պիտի տեսնեն։

Երանի՜ խաղաղարարներին, որովհետև նրանք Աստծո որդիներ պիտի կոչվեն։

Երանի՜ նրանց, որ հալածվում են արդարության համար, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը։