Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Խորհուրդ խորին

Հայ եկեղեցու Սուրբ Պատարագի ժամանակ երգվող առաջին շարականը «Խորհուրդ խորին»-ն է։ Այն սահմանում է ամբողջ Պատարագի ոգին։ Հիշում եմ, թե ինչպես առաջին անգամ կարդացի այդ բառերի թարգմանությունը՝ «Խորհուրդ խորին, անհաս, սկզբնավորություն չունեցող...»

Շարականի տեքստը, ինչպես նաև Սուրբ Պատարագի ամբողջական արարողակարգը թարգմանվել են երջանկահիշատակ Արքեպիսկոպոս Տիրան Ներսոյանի կողմից։ Նա 20-րդ դարի Հայ Եկեղեցու ամենավառ մտավորականներից էր։ Նրա վաստակը մեծ է, սակայն դրանցից ամենակարևորներից մեկը Միացյալ Նահանգներում հայկական հոգևոր ճեմարան ունենալու նրա տեսլականն էր։ Նա հիմնադրեց Սուրբ Ներսես հայկական հոգևոր ճեմարանը։ Նա ընտրվել է Երուսաղեմի Հայոց Պատրիարքության պատրիարք և ծառայել որպես Առաջնորդական տեղապահ Արևելյան թեմում։

1978 թվականը իմ կյանքում առանձնահատուկ ժամանակաշրջան էր։ Ես նոր էի վերադարձել Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի հոգևոր ճեմարանից և ընդունվել Քլերմոնտի ճեմարան։ Որպես հայ ուսանող այս մեթոդիստական ճեմարանում՝ ես հետազոտական համեմատությունների և ատենախոսությանս մշակման համար մեծապես հենվում էի Արքեպիսկոպոսի կատարած Սուրբ Պատարագի թարգմանության վրա։ 1978 թվականը նաև Ալբերտ Այնշտայնի ծննդյան հարյուրամյակի տոնակատարության տարին էր։ Քլերմոնտից ոչ հեռու գտնվող Կալ Պոլի Պոմոնա համալսարանում ես հնարավորություն ստացա միաժամանակ մասնակցելու Այնշտայնի մասին դասընթացի, որը նախատեսված էր ոչ գիտնականների համար։ Հենց այնտեղ էլ ես գտա Այնշտայնի այս խորիմաստ միտքը. «Ամենագեղեցիկ բանը, որ մենք կարող ենք զգալ, խորհրդավորն է։ Այն ճշմարիտ արվեստի և գիտության աղբյուրն է։ Նա, ում համար այս զգացումը օտար է, ով այլևս չի կարող կանգ առնել՝ զարմանալու և հիացմունքով համակվելու, նա կարծես մեռած լինի. նրա աչքերը փակ են»։ Նա մատնանշում էր խորհուրդը և այն հիացմունքը, որ արթնանում է այդ խորհրդից։ Ըստ էության, Այնշտայնը բացահայտում էր մի ճշմարտություն, որը Հայ Եկեղեցին արտահայտել է դարեր շարունակ։

1989 թվականին, երբ ես հովվություն էի անում Կալիֆոռնիայի Կուպերտինո քաղաքի Սուրբ Անդրեաս հայկական եկեղեցում, նամակ ստացա Արքեպիսկոպոս Տիրանից։ Մենք միայն մակերեսորեն էինք ծանոթ, բայց հարգարժան արքեպիսկոպոսից՝ «Հայ Եկեղեցու հանրագիտարանից» նամակ ստանալն ինձ համար նման էր նրան, որ համերգի ժամանակ բեմի աստղը կանչի քեզ, որովհետև ճանաչել է քեզ։ Ինձ՞։ Այո՛, հենց Ձեզ։

Yesterday I gave you the background of that letter. Today, as promised, I continue the story of our exchange. The letter was an invitation to edit a theological journal for the St. Nersess Seminary. His generous letter was flattering, and his offer to edit the journal was more than I could have imagined at that point in my ministry. He invited me to come to New York to meet with him to discuss the detail. I went there and spent three of the most memorable days in my life, just being around and living around this giant of the Armenian Church.

Ես այցելեցի արքեպիսկոպոսին Նյու Յորքի նրա բնակարանում՝ Վաշինգտոն Հայթս թաղամասում։ Այն գտնվում էր 187-րդ փողոցի Սուրբ Խաչ հայկական եկեղեցու կողքին, մի եկեղեցի, որը տխրահռչակ է որպես 1933 թվականին Արքեպիսկոպոս Լևոն Թուրյանի սպանության վայր։

Արքեպիսկոպոս Տիրանի մոտ իմ հյուրընկալության ընթացքում, պետք է ասեմ, որ մենք շատ թեմաներ քննարկեցինք, բայց ավելի շուտ նա էր խոսում, իսկ ես լսում էի։ Ես հիացած էի նրա մտավոր կարողությամբ և այն բանով, թե ինչպես էր նա կազմակերպում իր մտքերը։ Իրոք, այն, ինչ մենք հեռվից գիտեինք, անձամբ հանդիպելիս ավելի ակնհայտ դարձավ. նա քրիստոնեության «Հանրագիտարանն» էր, և այդ հանրագիտարանի մի մասնագիտացված հատորը կենտրոնացած էր Հայ եկեղեցու վրա։

Այցելությանս երկրորդ օրը Արքեպիսկոպոս Տիրանն ինձ տարավ Սուրբ Խաչ հայկական եկեղեցի։ Մեծ պահքի շրջանն էր, և վարագույրը փակ էր։ Մենք բարձրացանք կենտրոնական անցուղով, և նա մատնացույց արեց այն վայրը, որտեղ 1933 թվականի Սուրբ Ծննդյան օրը սպանվեց Արքեպիսկոպոս Ղևոնդը։ Նրա սպանությամբ սկսվեցին տգեղ պառակտումները հայ ժողովրդի և Ամերիկայի Հայ եկեղեցու մեջ։ (Լրագրող Թերի Ֆիլիպսը սպանության մասին գրում է իր «Սպանություն խորանի մոտ» (Murder at the Altar) գրքում)։ Նա պահել էր սպանված արքեպիսկոպոսի զգեստները՝ արյան չմաքրված հետքերով, և ցույց տվեց, թե որտեղ է նա դաժանորեն դանակահարվել այդ օրվա պատարագի ժամանակ։ Այս իրականության դեմ խորհրդի և հոգևորի մասին էզոթերիկ քննարկումը դժվար էր գտնել։

Արքեպիսկոպոս Տիրանն ինձ տարավ դեպի խորան։ Վարագույրը մեր հետևում փակ էր, և մենք կանգնած էինք Սուրբ Խաչի գլխավոր խորանի առջևի այդ նեղ տարածքում։ Ես սկսեցի զրույցը՝ մեջբերելով այն գեղեցիկ բառերը, որոնցով նա թարգմանել էր «Խորհուրդ խորին»-ը։ Նրա թարգմանության յուրաքանչյուր բառ կատարելապես ընտրված էր։ «Անհաս» բառն ինձ հետաքրքրեց։ Այսպիսով, այդ խոստովանությամբ մենք սկսեցինք զրույցը խորհրդի մասին։

Հայ ուղղափառության մեջ Դուք հասկանում եք, որ Աստված վեր է բացատրությունից։ Եթե կարող եք նկարագրել Աստծուն, ուրեմն Նա Աստված չէ։ Խորհուրդը՝ «khorhourt»-ը, աստվածային ոլորտի համար ընդհանրական տերմին է։ Հիմքերը դնելուց հետո Արքեպիսկոպոս Տիրանը հարցրեց ինձ, թե գիտե՞մ արդյոք, թե ինչու են խորանի վրա 12 մոմեր։ «12 աշակերտները», - պատասխանեցի ես, «լույսի տասներկու կետերը»։ Նա ծիծաղեց։ Նա ուներ շատ բարի ծիծաղ, որը հասկացնում էր, որ նա զվարճացած է։ «Ոչ, մոմերը վերաբերում են կենդանակերպի տասներկու նշաններին»։ Ես կարծեցի, թե նա կատակում է ինձ հետ։ Կենդանակերպ՞։ Մի՞թե դա այն չէ, ինչի համար ծաղրում էին Նենսի Ռեյգանին։ Հետո ես նայեցի Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում ամեն տարի հրատարակվող Հայ Եկեղեցու օրացույցին, և ահա դրանք՝ տասներկու նշանները, տպագրված օրացույցի էջերին։ Խորհուրդը բավականին խորն էր, իրականում գուցե չափազանց խորը, մինչև որ նա ինձ ևս մեկ հարց տվեց, որն իր պարզությամբ ինձ ապշեցրեց և բացատրեց Խորհուրդը այն ձևով, որն այժմ մենք անվանում ենք հայկական ուղղափառ եղանակով։

Մինչ այդ, Արքեպիսկոպոս Տիրան Ներսոյանի թարգմանած «Խորհուրդ խորին» աղոթքը. «Ո՛վ խորհուրդ խորին, անհաս, սկզբնավորություն չունեցող. Դու, որ զարդարեցիր քո վերնային արքայությունը որպես անմատչելի լույսի սենյակ և փառահեղ զարդարանքով զարդարեցիր հրեղեն ոգիների դասերը...»