Բուժման ճանապարհ՝ Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 20՝ Համապատասխանություն

value=”https://armenianchurchyouthministries.org/audio/audio-player/player.swf” />

Նա շատ անկեղծ էր իր խնդրանքում։ Չէր ցանկանում վիճել բժշկի հետ, սակայն համոզված էր, որ ինքն է

ճիշտ։ Ի վերջո, նա կրթված էր, տեղյակ՝ վերջին միտումներին, շատ էր կարդում և հետևում էր ամենօրյա նորություններին։ Ուստի նա բավականին շփոթվեց, երբ բժիշկը կտրականապես մերժեց իր խնդրանքը։ Չէ՞ որ նա լսել էր, որ մեկ բաժակ կարմիր գինին և սև շոկոլադը օգտակար են սրտի համար։ Նա պարզապես ցանկանում էր դա լսել հենց բժշկի շուրթերից, որպեսզի դա որակվեր որպես դեղատոմս։ Սակայն նրա խնդրանքին բժիշկը պատասխանեց կտրուկ «Ոչ»-ով։

«Բայց ես լսել եմ, որ դա պետք է օգտակար լինի սրտի համար»։

«Գուցե այդպես է,- պատասխանեց բժիշկը,- բայց դա օգտակար չէ հենց Ձեր սրտի համար»։

Նա մտադիր չէր հանձնվել առանց պայքարի։ «Իսկ գուցե մի փոքրիկ չափաբաժի՞ն. ես լսել եմ, որ բժիշկ Օզը խոսում էր այդ մասին իր հաղորդման ժամանակ»։ Նա գործի էր դնում բոլոր հնարավոր փաստարկները։

«Կան բազմաթիվ բաներ, որոնք կարող են օգտակար լինել տարբեր առումներով, սակայն հաշվի առնելով սրտային հիվանդությունների Ձեր պատմությունը և ներկայիս ֆիզիկական վիճակը՝ Դուք չեք կարող ուտել շոկոլադ և չեք կարող խմել գինի»։

Հաշվի առնելով մեր այսօրվա ընտրանին ու հնարավորությունները, ինչպես նաև տեղեկատվության հոսքի ծավալն ու արագությունը՝ մենք բոլորս մի փոքր գիտելիք ունենք ամենատարբեր թեմաների վերաբերյալ։ Հին ասացվածքը՝ «ամեն ինչի վարպետ, ոչնչի գիտակ», այսօր կարելի է վերափոխել՝ «ամեն ինչից տեղյակ, ոչնչի մասնագետ»։ Ակնհայտ է, որ կյանքում ամեն ինչից մի փոքր իմանալը վատ չէ։ Սակայն, եթե մենք տեղեկատվությունը շփոթում ենք գիտելիքի հետ, ապա մեծացնում ենք մեր խոցելիությունը և կարող ենք սկսել հավատալ այնպիսի բաների, որոնք աննշան են կամ նույնիսկ վնասակար մեր ընդհանուր բարեկեցության համար։

Այսօր մենք մեր ճանապարհորդության կեսին ենք։ Այս 20-րդ օրը մենք սովորում ենք, որ մեկ չափսը բոլորին չի համապատասխանում։ Մենք բոլորս նման ենք նրանով, որ բուժման ճանապարհին ենք, և բոլորս տարբեր ենք՝ մեր յուրահատկության և անհատականության շնորհիվ։ Մեր անհատականության մեջ մենք գիտակցում ենք, որ այո, մենք կարող ենք լինել մասնագետ մեկ ոլորտում՝ մեր իսկ անձի։ Չկա ոչ ոք, ով Ձեզ ճանաչում է այնպես, ինչպես Դուք Ձեզ։

Այսօր՝ շաբաթվա կեսին, երբ ճանապարհի կեսը հետևում է, իսկ մյուս կեսը՝ առջևում, եկեք հասկանանք մեր յուրահատկությունը և տոնենք մեր անհատականությունը։ Մինչ այժմ ստացած դասերը պետք է ճկուն դարձնեին մեզ, որպեսզի կարողանանք լինել անկեղծ ու բաց, որպեսզի կարողանանք լինել մեր կյանքի տերը։ Մեր բուժումը կախված է բազմաթիվ գործոններից։ Յուրաքանչյուրիս համար բուժումը կլինի ամբողջական՝ ըստ այն դեղատոմսի, որը գրված է յուրահատուկ կերպով՝ հաշվի առնելով Ձեր քաշը, հասակը, հոգեբանական և ֆիզիկական վիճակը, հուզական և հոգևոր վիճակը, աչքերի գույնը, մատնահետքերի նախշերը, քայլվածքի տեմպը։ Այլ կերպ ասած՝ շնորհակալ եղեք, որ մեկ չափսը բոլորին չի համապատասխանում։

Անհամբերությամբ սպասում եմ վաղը Ձեզ հետ շարունակելու ճանապարհորդության երկրորդ կեսը՝ այս Բուժման ճանապարհին։

Պատրաստել է Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ստացեք «Մեծ պահքի ճանապարհորդություն Տեր Վազգենի հետ» հաղորդումը էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հեռարձակվում է BluBrry-ում

Բժշկության ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 18:
Լսել հիմա՝

Շուտով Սինկո դե Մայոյի տոնակատարության համար ոչինչ չէր մնալու։ 2000 թվականի մայիսի 5-ին Ռաուլ Ագիրե անունով մի երիտասարդ մահացավ իր ավագ դպրոցի մոտ։ Ավազակախմբի հետ կապված վեճը հարթելու փորձի ժամանակ Ռաուլը հայտնվեց իրադարձությունների կիզակետում, և մեկ այլ տղայի համար նախատեսված դանակը սպանեց նրան։ Ռաուլը ավազակախմբի անդամ չէր։ Նա ուսանող էր։ Նա ընդամենը 17 տարեկան էր։

Այս ամենը տեղի ունեցավ Կալիֆոռնիայի Գլենդել քաղաքում գտնվող այն եկեղեցու դիմաց, որտեղ ես ծառայում եմ որպես հովիվ։ Մեր եկեղեցին 2000 թվականին դեռ բացված չէր, ուստի ես Ռաուլին ճանաչեցի լսածս պատմություններից, բայց առավելապես՝ նրա մոր՝ Լետիսիա Ագիրեի դրսևորած կարեկցանքի, սիրո և ներողամտության շնորհիվ։

Այդ օրը Ռաուլը դպրոցից տուն վերադառնալիս ուշացել էր։ Հեռախոսազանգ ստացվեց, և նա լուր ստացավ, որ իր որդին վիրավորվել է կռվի ժամանակ։ Ընդամենը երեք ժամ անց Ռաուլը մահացավ վիրահատարանում։

Տիկին Ագիրեն պատմում էր. «Այդ պահն իմ կյանքի ամենասարսափելի պահն էր... Ես զգում էի, որ կմեռնեմ, բայց ամենավատն այն է, որ ես չմեռա...»

Երբ 2003 թվականին մենք բացեցինք մեր հայկական եկեղեցին և երիտասարդական կենտրոնը, համայնքը շատ էր խոսում այս սպանության մասին։ Դատավարությունն ընթացքի մեջ էր։ Հայ և լատինամերիկյան համայնքների միջև առկա փոքր լարվածությունն ավելի ընդգծվեց դպրոցի որոշ աշակերտների կողմից։ Ռաուլին սպանող տղաները հայ էին։

Տիկին Ագիրեն օրեր շարունակ մասնակցում էր իր որդու մարդասպանների դատավարությանը։ Եվ հետո տեղի ունեցավ անսպասելին, գոնե ինձ համար՝ անսպասելի։ Այնքան անսպասելի, որ ես նրան հրավիրեցի մեր եկեղեցի՝ պատմելու այդ իրադարձության մասին հայ կանանց, տղամարդկանց, մայրերի, հայրերի և երեխաների լեցուն սրահում։ Նա խոսում էր իսպաներեն, մենք թարգմանում էինք անգլերեն և հայերեն, և բոլորը՝ այո՛, բոլորը, լսեցին այդ պատմությունը Սեր կոչվող լեզվով։

«Ես ցանկանում էի, որ արդարությունը հաղթանակի,- ասաց տիկին Ագիրեն։- Դատարանում ես տեսնում էի ավազակախմբի անդամների մայրերին, որոնք համբուրում էին խաչերը և աղոթում Աստծուն՝ ներելու իրենց որդիներին, և մտածում էի, թե որքան դժվար պետք է լինի դա Աստծո համար»։

Բայց երբ դատավարության վերջին օրը դատվող երեք ավազակախմբի անդամներից մեկը՝ Ռաֆայել Գևորգյանը, աղաչեց տիկին Ագիրեին ներել իրեն, նա ներեց նրան։

«Ես տեսա մի տղայի՝ գրեթե երեխայի, այնքան ծանր իրավիճակում, որ ներում էր խնդրում», - ասաց նա։ - «Ես հսկայական կարեկցանք և հսկայական քնքշություն զգացի»։

Ապաքինման ճանապարհին մենք ենթադրում ենք, որ կյանքի վերքերը կփակվեն ու կլավանան։ Մեր ցավերից ու վշտերից ոմանք այնքան խորն են, որ գուցե երբեք չանցնեն, բայց ապաքինումը մոռանալը չէ։ Ապաքինումը ամբողջանալն է։ Դա գերբնական հրաշք գտնելն է, այսինքն՝ սպասելիից վեր բարձրանալը և անհավանականին հասնելը։ Ներումը գերբնական է։ Ներումը սպասելիի սահմաններից դուրս գալն է, և հետևաբար՝ արդյունքը հրաշալի է։ Դա ապաքինում է և ամբողջացում։ Տիկին Ագիրեի արարքները գերբնական էին, այսինքն՝ նա վեր բարձրացավ ատելության սպասելի փաստարկներից և ճանաչեց սիրո ուժը։ Սրանից ավելի բարձր ապաքինում գոյություն չունի։

Մեր Ապաքինման ճանապարհին այսօր կանգ ենք առնում՝ խորհելու ներման միջոցով ապաքինվելու արվեստի ևս մեկ դասի շուրջ։ Մեր հիվանդությունները, տառապանքներն ու թյուրիմացությունները գալիս են բազմաթիվ ձևերով։ Ապաքինվելու համար մենք պետք է վեր բարձրանանք սպասելիից՝ հասնելու անհավանականին։ Դուք ապաքինում եք փնտրում։ Դուք ապաքինում եք խնդրել։ Հիմա ինքներդ ձեզ հարցրեք՝ ինչպե՞ս կարող եմ սա իրականացնել՝ վեր բարձրանալով սպասելիից։ Լինելով բնականից ավելին, այսինքն՝ գերբնակա՞ն։ Արդյո՞ք իմ կյանքում տեղ կա սիրո և ներման համար, և եթե ես ընտրեմ դրանք, արդյո՞ք կլինի ապաքինում։

Անհամբերությամբ սպասում եմ ձեզ հետ վաղը կրկին հանդիպելուն, երբ մենք շարունակենք մեր Ապաքինման ճանապարհը։

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ավելին Ռաուլ Ագիրեի մասին՝ http://7×77.org
Ստացեք «Մեծ պահքի ճանապարհը Հայր Վազգենի հետ» էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հասանելի է BluBrry-ում

Բժշկության ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 16:
Լսել հիմա՝

«Հե՛յ, շնորհավորում եմ», - ասաց Էդը Լիդիին: Նրանք չէին տեսնվել այն օրվանից, երբ բաժանվել էին քոլեջի վերջին կուրսում: Նրանք մի քանի տարի ընկերություն էին արել և նույնիսկ մտածում էին ամուսնանալու մասին: Սակայն կյանքն իր ուղղությամբ ընթացավ, և նրանք երկուսն էլ իրենց ճանապարհով գնացին:

Որքան էլ ժամանակ անցնի, միշտ էլ լինում է այն սկզբնական հուզմունքը, որը կարող է անհարմարության հանգեցնել, երբ առաջին անգամ հանդիպում եք անցյալից այնպիսի հարազատ մեկի հետ: Այդ զգացումը, անշուշտ, կար Լոմպոկի Starbucks-ում՝ ռազմաօդային բազայի մոտակայքում պատահական հանդիպման ժամանակ: Քոլեջից հետո Լիդին տեղափոխվել էր այլ նահանգ, ամուսնացել և հաջող կարիերա կառուցել որպես ինժեներ՝ ձեռք բերելով բազմաթիվ պետական պայմանագրեր: Նրա վերջին հաջողությունը կապված էր Վանդենբերգում «Մարս-Տավրոս» նախագծի հետ կնքված խոշոր գործարքի հետ:

Միմյանց տեսնելու սկզբնական զարմանքից, գրկախառնությունից և այտին տրված թեթև համբույրից հետո Էդը սկսեց խոսակցությունը. «Հիանալի է Ձեզ այստեղ տեսնելը»:

«Հիանալի է կրկին Կալիֆոռնիայի ափին լինելը: Ես կարոտել էի այս զեփյուռն ու մեղմ մշուշը: Հաճախ էի մտածում՝ արդյոք դեռ այստե՞ղ եք բնակվում»:

Էդը ժպտաց և կարճ դադարից հետո շնորհավորեց նրան:

«Շնորհակալություն: Ես երկար էի սպասում այս պահին»: Նրան չզարմացրեց այն, որ Էդը գիտեր այդ հաջող գործարքի մասին: Մոտ մեկ ամիս առաջ նրան հարցազրույց էին տվել տեղական թերթն ու ռադիոկայանը:

«Ե՞րբ է դա տեղի ունենալու»:

«Օ՛, ամեն ինչ պատրաստ է հաջորդ շաբաթվա համար: Եվ մենք պատրաստվում ենք հենց այդ ժամանակ էլ տեղափոխվել»:

«Ի՞նչ է լինելու»:

«Ի՞նչ նկատի ունեք»:

«Տղա՞, թե՞ աղջիկ»:

Անհարմար լռություն տիրեց, և Լիդին շփոթված նայեց նրան: «Ըմմ...» Այդ պահին նրանք երկուսն էլ հասկացան, որ ինչ-որ բան այն չէ: «Տղա՞, թե՞ աղջիկ: Իմ նոր աշխատանքո՞ւմ: Չեմ հասկանում, թե ինչ նկատի ունեք»:

Էդը նայեց նրա որովայնին և հարցրեց. «Ի՞նչ է լինելու: Դեռ չե՞ք պարզել»:

Լիդին ձեռքը դրեց որովայնին և անհարմար զգալով պատասխանեց. «Օ՛, դա՞: Ենթադրում եմ՝ դա է լինում տարիներ շարունակ գրասենյակային աշխատանքի, քիչ շարժվելու և անառողջ սնունդ ուտելու հետևանքով»:

Այժմ անհարմարության գնդակը Էդի դաշտում էր: Նա «ոտքը բերանը մտցրեց» և պետք է արագ շտկեր իրավիճակը: Նա նկատեց Լիդիի բանալիների կապոցը, որի վրա շան փոքրիկ կախազարդ կար: Մատնացույց անելով այն՝ նա ասաց. «Օ՛, տեսա կախազարդը: Ձեր շունը արո՞ւ է, թե՞ էգ»:

Սա, թերևս, ամենաանհաջող և հիմար պատասխանն էր, բայց նա փորձում էր փրկել իրավիճակը: Լիդին պատասխանեց. «Ոչինչ, ես գիտեմ, որ բավականին գիրացել եմ այն օրվանից, երբ վերջին անգամ տեսնվել ենք: Հավատացեք, Դուք առաջինը չեք, որ նկատում եք»:

«Ի՞նչ եք խոսում: Դուք նույնքան լավ տեսք ունեք, որքան այն ժամանակ: Մի քիչ այստեղ, մի քիչ այնտեղ՝ շաքարի և ածխաջրերի առատության պայմաններում Դուք պարզապես մի փոքր լցվել եք»: Այս պահին նույնիսկ ինքը հասկացավ, որ իրավիճակն ավելի է վատթարանում:

«Դուք շատ բարի եք, Էդ»: Նա իսկապես շփոթված էր, և խոսակցությունն այլևս չափազանց անձնական էր դարձել: «Հաճելի էր Ձեզ տեսնելը: Միգուցե շուտով կրկին հանդիպենք»: Նա արդեն բավականին հոգնել էր և ցանկանում էր հեռանալ:

Էդը շփոթված էր և իրավիճակը շտկելու վերջին փորձով ասաց. «Եթե իսկապես ցանկանում եք դուրս գալ գրասենյակից, փողոցի վերջում հիանալի մարզասրահ կա»: Նա վերջացրեց: Ուզում էր ինքն իրեն պատժել: Միգուցե հենց այստեղից էլ առաջացել է «ոտքը բերանը մտցնել» արտահայտությունը:

Դուք երբևէ «ոտքը բերանը մտցրե՞լ եք»: Գիտեմ, որ բոլորս էլ ասել ենք մի բան, որի համար հետո զղջացել ենք: Վստահ եմ՝ կհամաձայնեք, որ ավելի մեծ ափսոսանք է առաջանում, երբ մենք չենք ընդունում մեր սխալը և այն ավելի ենք վատթարացնում՝ ոտքն ավելի ու ավելի խորը մտցնելով: Էդը Լիդիի քաշի ավելացումը շփոթեց հղիության հետ: Սխալներ լինում են: Այո՛, նա մի պահ անհարմար կզգար, բայց ընկերությունը կարող է հաղթահարել անհարմարությունը, սակայն այն չի կարող գոյատևել անկեղծության բացակայության դեպքում: Նրա արդարանալու փորձն էր ամենացավալին: Հենց դա էր, որ հեռացրեց Լիդիին, ընդհատեց խոսակցությունը և փակեց նրանց երկուսի ապագան:

Մեր բուժման ճանապարհին մենք նոր հանգրվանի ենք հասել: Երեկ ես Ձեզ խնդրեցի ժամանակ տրամադրել և խորհել այն ամենի մասին, ինչ մինչ այժմ սովորել ենք: Մենք պատրաստվում ենք արագացնել մեր ճամփորդությունը և մուտք գործել որոշ անհարմար ոլորտներ: Մենք կարող ենք կամ ընդունել մեր թերությունները և մի պահ անհարմարություն զգալ (բայց ի՞նչ է անհարմարությունը ընկերների միջև), կամ էլ ձևացնել, խուսանավել այնքան, մինչև ոտքը բերաններս մտցնենք: Եկեք ընտրենք առաջին տարբերակը, պահպանենք բաց միտքը և խորհենք անկեղծորեն՝ առանց անհարմարության վախի:

Մեր այսօրվա աղոթքն է՝ պահել մեր հոգին և սիրտը բաց: Գտնել քաջություն՝ լինելու ուղղամիտ և անկեղծ, ընդունելու մեր սխալները և մերժելու անհարմարության խարանը: Մենք այս անկեղծությունը մերժելու պատճառ չունենք. մենք Աստծո և ինքներս մեր հետ ենք:

Սա Տեր Վազգենն է, որը հրավիրում է Ձեզ վաղը կրկին միանալ ինձ, երբ մենք շարունակենք մեր ճանապարհը դեպի բուժում:

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ստացեք Տեր Վազգենի հետ Մեծ պահքի ճանապարհորդությունը էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հասանելի է BluBrry-ում

Բժշկության ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 14:
Լսել հիմա՝

«Ժպտացե՛ք, և աշխարհը ձեզ հետ կժպտա, լացե՛ք, և դուք միայնակ կլացեք» (Սթենլի Գորդոն Ուեսթ)։

Մի՞թե դա ճշմարտություն չէ։ Մի երիտասարդ այս ճշմարտությունը բացահայտեց դառը փորձի միջոցով։ Նա համոզեց հորը՝ տալ իրեն ժառանգության իր բաժինը՝ բավականին մեծ գումար, և մեկնեց այն վատնելու։ Նա հայտնվեց շքեղության մեջ։ Գիշերային կյանք, ակումբներ, խնջույքներ, զվարճանք, խաղեր, հուզմունք։ Եվ ամենակարևորը՝ ընկերներ։ Իհարկե, նա էր վճարում։ Նա ընկերներ ուներ ամենուր։

Եվ հետո դա տեղի ունեցավ։ Տնտեսությունը անկում ապրեց։ Իրավիճակը բարդացավ, և երիտասարդի գումարը սպառվեց։ Չկար գումար, չկային խնջույքներ, զվարճանք ու խաղեր։ Չկային զվարճանքներ, չկային նաև ընկերներ։ Նրանք բոլորը լքեցին նրան, և նա մնաց միայնակ՝ իր իրավիճակին դեմ հանդիման։ Սա աննախադեպ միայնություն էր։ Դժվար էր, քանի որ նա ժամանակին այնքան լավ էր ապրում, իսկ հիմա ամեն ինչ կորել էր։

Նա հուսահատվեց։ Նա սոված էր ու մրսած։ Մի օր նա անցնում էր մի բակով, որտեղ կենդանիներ էին կերակրում։ Երբ նա նայեց և տեսավ այն կերակուրը, որը խոզերն էին ուտում, և այն նրան լավ թվաց, նա սթափվելու պահ ապրեց։ Նա լիովին զզվում էր ինքն իրենից և իր կյանքի այդ վիճակից։ Նա չէր կարողանում նույնիսկ պատկերացնել, որ խոզերի այդ զզվելի ու կեղտոտ կերակուրը կարող է իրեն ախորժելի թվալ։

Հենց այդ սթափվելու պահին նա հասկացավ, որ հոր աշխատողներն ավելի լավ էին ապրում, քան ինքը։ Այդ ժամանակ նա մի պարզ ծրագիր մշակեց։ «Ես կվերադառնամ հորս մոտ, — մտածեց նա, — և կխնդրեմ, որ ինձ աշխատանք տա որպես ծառա»։ Մոռացե՛ք հորը խնդրելը, որ ինձ տուն վերադարձնի, ես պարզապես կխնդրեմ, որ ինձ փորձեն որպես վարձու աշխատող։ Այսպիսով, այս մտադրությամբ նա ուղևորվեց տուն։

Ճանապարհին հայրը տեսնում է նրան։ Նա վազում է դեպի որդին, երկու ձեռքով գրկում նրան և հուզմունքով ու սիրով սեղմում իր կրծքին։ Որդին սկսեց ասել. «Հա՛յր, ներիր ինձ։ Ես սխալվեցի։ Կընդունե՞ս ինձ որպես…»։ Նախքան նա կավարտեր, հայրը կանչեց իր աշխատողներին։ Նա հրամայեց մեկին վերցնել որդուն և հագցնել ամենալավ հագուստը, որ կգտնեն։ Նա հրամայեց մյուս աշխատողին կազմակերպել մեծ տոնակատարություն՝ հրավիրելով ընկերներին ու հարազատներին։ Այնուհետև նա հրամայեց իր ընտանեկան մատանին դնել որդու մատին։ Նրա որդին չէր ընդունվելու որպես ծառա, աշխատող կամ վարձու մարդ։ Նա ոչինչ պակաս չէր, քան արյունակից հարազատը՝ նրա որդին։

«Այսօր մենք տոնում ենք, — ասաց հայրը չզսպվող հուզմունքով, — որովհետև իմ որդին կորած էր և գտնվեց։ Նա մեռած էր և հիմա կենդանի է»։

Մեծ պահքի ճանապարհի վերջին օրերին մենք ուսումնասիրում ենք Աստծո հայեցակարգը, այն է՝ Վերջնական Կատարելությունը, Ամբողջականն ու Լիարժեքը, որը շոշափում է մեր կյանքը և բուժման բանաձևի գործոններից մեկն է։ Այսօր մենք ստանում ենք Աստծո ամենահատուկ և ճշմարիտ արտահայտությունը, որը մեզ է հասնում Քրիստոսի կողմից առաջարկված առակի՝ մի պատմության միջոցով։ «Ոչ ոք չգիտի Հորը, բացի նրանից, ով եկել է Հորից»։ Սա «Անառակ որդու» պատմությունն է։ Այս պատմությունը, ինչպես ես կիսվեցի ձեզ հետ, մոլորյալ որդու մասին է, բայց ավելին՝ այն գթասիրտ և սիրող Հոր պատմությունն է։ Սա միակ ըմբռնումն է, որն անհրաժեշտ է Ապաքինման ճանապարհին, քանի որ այս ըմբռնումը ներառում է յուրաքանչյուր այլ ըմբռնում և սահմանում։

Կա՞ արդյոք Սիրուց ավելի հզոր բան։ Կա՞ արդյոք Գթասրտությունից ավելի մեծ բան։ Կա՞ արդյոք ավելի բուժիչ, մխիթարող և լրացնող բան, քան այն Սերը, որը գալիս է դրսից և վերափոխում մեզ, որպեսզի մենք ինքներս դառնանք սիրո կայաններն ու փոխանցողները։

Պատմությունը շատ պարզ է, բայց և մարդկային բնության ճշմարտություններով ծանրաբեռնված։ Բայց հոր օրինակը փայլում է։ Նա այնպիսին է, ով չի սպասում, որ երեխան տուն վերադառնա. իրականում նա դուրս է գալիս որդուն ընդառաջ։ Նա չի պահում զայրույթ և չի փնտրում վրեժխնդրություն։ Նրան չի հետաքրքրում անցյալը, միայն այստեղն ու հիմա։ Նա գնահատում է կյանքը։

Երբ մենք մեր կյանքում փնտրում ենք Աստծո օրհնությունները՝ բուժումը, գիտակցե՛ք, որ դուք արդեն ստացել եք օրհնությունը, հետևաբար՝ նաև բուժումը։ Հիշե՛ք, երբ երկու շաբաթ առաջ մենք սկսեցինք այս Ճանապարհորդությունը, մենք լսեցինք ձայնը. «Ուզո՞ւմ ես բուժվել»։ Եթե ուզում ենք, ապա որդու պես պետք է հետ դառնանք, ընդունենք մեր հանգամանքները և խոնարհվենք։ Այդ ժամանակ բուժումը սկսվում է։ Սերը սկսում է հորդալ։

Մենք շատ բան ունենք յուրացնելու։ Անհամբերությամբ սպասում եմ վաղը ձեզ հետ այս ճանապարհորդությունը շարունակելուն, երբ մենք քայլենք Ապաքինման ճանապարհով։

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ստացեք Տեր Վազգենի հետ Մեծ պահքի ճանապարհորդությունը էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հասանելի է BluBrry-ում

Բժշկության ճանապարհ – Մեծ պահքի ճանապարհորդություն 2014
Օր 12:
Լսել հիմա՝

Որքա՞ն մեծ է Աստված։ Որքա՞ն մեծ պետք է լինի Աստված, որպեսզի Ձեր բժշկության հրաշքը գործի։ Ձեր հաշտության հրաշքը։ Ձեր ապաքինման հրաշքը։

Մենք շարունակում ենք այն թեման, որը ներկայացրել էինք երեկ՝ Ճանապարհորդության 11-րդ օրը։ Մենք խորհրդածում ենք «ԵՍ ԵՄ»-ի մասին և բացահայտում, որ խնդիրը ոչ թե զորության կամ մեծության մեջ է, այլ «ԵՍ ԵՄ»-ը գեղեցկության մասին է։

Ալեքսանդր Սոլժենիցինը պատմաբան էր, ռուս գրող և խորհրդային տոտալիտարիզմի անխոնջ քննադատ։ Նրա գրվածքներն ու կյանքը ուղղված էին հսկայական ու մեծ խնդիրների դեմ։ Նրա էսսեներից մեկը մի կարճ ստեղծագործություն է, որտեղ նա մատնանշում է Աստծուն՝ առանց հիշատակելու Նրա անունը, զորությունը կամ մեծությունը։ Փոխարենը՝ նա մատնացույց է անում այն գեղեցկությունը, որը վեր է ամենայն ըմբռնումից, և մենք գտնում ենք Աստծուն։

Ստեղծագործությունը կոչվում է «Բադիկը»

Մի փոքրիկ դեղին բադիկ՝ ծիծաղելիորեն թափթփվելով իր սպիտակ փորիկի վրա խոնավ խոտերի մեջ և հազիվ կանգնելով իր բարակ, տկար ոտքերի վրա, վազում է իմ առջևից և ճռվողում. «Ո՞ւր է մայրիկս։ Ո՞ւր է ընտանիքս»։

Նա մայրիկ չունի, քանի որ նրան խնամել է հավը. բադի ձվերը դրվել են նրա բնում, նա նստել է դրանց վրա և թխսել իր ձվերի հետ միասին։ Վատ եղանակից պաշտպանելու համար նրանց տունը՝ առանց հատակի շրջված զամբյուղը, տեղափոխվել է գոմ և ծածկվել կտավով։ Նրանք բոլորն այնտեղ են, բայց սա մոլորվել է։ Արի՛, փոքրիկ, թույլ տուր վերցնեմ քեզ ափիս մեջ։

Ի՞նչն է նրան կենդանի պահում։ Նա ոչինչ չի կշռում. նրա փոքրիկ սև աչքերը ուլունքների պես են, ոտքերը՝ ճնճղուկի ոտքերի պես, ամենաթեթև սեղմումից նա այլևս չի լինի։ Այնուամենայնիվ, նա տաք է կյանքով։ Նրա փոքրիկ կտուցը բաց վարդագույն է և մի փոքր բացված՝ խնամված եղունգի պես։ Ոտքերն արդեն լողաթաղանթներ ունեն, փետուրների մեջ դեղին գույն կա, և նրա աղվափետուր թևերը սկսում են ցցվել։ Նրա անհատականությունն արդեն առանձնացնում է նրան իր խորթ եղբայրներից։

Իսկ մենք՝ մարդիկ, շուտով կթռչենք դեպի Վեներա. եթե մեր ջանքերը միավորենք, քսան րոպեում կարող ենք վարել ամբողջ աշխարհը։

Սակայն, մեր ողջ ատոմային հզորությամբ, մենք երբեք-երբեք չենք կարողանա փորձանոթում ստեղծել այս դեղին բադիկի նման տկար մի բան. նույնիսկ եթե մեզ տրվեն փետուրներն ու ոսկորները, մենք երբեք չենք կարողանա հավաքել նման արարած։

Բժշկության ճանապարհին մենք հանդիպեցինք մի բանի, որն այնքան մեծ է, այնքան պարզ և այնքան գեղեցիկ։ Որքա՞ն մեծ պետք է լինի Աստված, որպեսզի Ձեր բժշկության հրաշքը գործի։ Ձեր հաշտության հրաշքը։ Ձեր ապաքինման հրաշքի համար։

Սա Տեր Վազգենն է, որը հրավիրում է Ձեզ միանալ մեզ վաղը, երբ մենք շարունակում ենք քայլել Բժշկության ճանապարհով։

Պատրաստեց Սյուզի Շատարևյանը epostle.net-ի համար
Ստացեք Տեր Վազգենի հետ Մեծ պահքի ճանապարհորդությունը էլեկտրոնային փոստով
Դիտել iTunes-ում
Այժմ հասանելի է BluBrry-ում