Այսօր ես մկրտեցի Սիամանթոյին

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

Այսօր ես մկրտեցի Սիամանթոյին։

Ես պետք է այդ պարբերությունը թողնեմ այնտեղ՝ առանձին։ Այն հիանալի է։ Սիամանթոն հայ մեծանուն բանաստեղծ էր, որը զոհվել է 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության ժամանակ։ Նա հրաշալի բանաստեղծ էր (փոքրիկ ընտրանի՝ http://armenianhouse.org/blackwell/armenian-poems/siamanto.html)։

Իմ մկրտած երեխան ՀԵՆՑ Սիամանթոն չէր։ Այսօրվա մկրտության ամսաթիվը՝ 02.12.2012թ.։ Պարզապես ուզում էի իմանաք, որ ես ինքս չեմ փորձում բանաստեղծական լինել։ Եվ քանի որ սա ԱՌԱՋԻՆ անգամն է, երբ ես 21-րդ դարում և իմ կյանքի ընթացքում հանդիպում եմ Սիամանթո անունով մարդու, դա հրաշալի է։

Արարողության ընթացքում նրա ուշադրությունը գրավելու համար նրան կրճատ անվանեցին Սիո։

Սուրբ Անդրեաս՝ Առաջին կանչվածը. հիմնական պատգամը

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

 

Ծխական քահանայի ուղերձը «Բանալի» տեղեկագրից՝ 2012 թվականի նոյեմբերի 18

http://armenianchurchyouthministries.org/newsletter/The%20Key%20-%20111812.pdf

 

Սուրբ Անդրեաս առաքյալ՝ Առաջին կանչեցյալ   

Ամեն ինչում առաջինը լինելը քաջություն է պահանջում։ Առաջինը լինել նշանակում է մերժել գոյություն ունեցող կարգավիճակը և փորձել նոր ուղի հարթել։
 
      Փոփոխություն։ Գոյություն ունեցող կարգավիճակի մերժում։ Նորի որոնում։ Հեղափոխություն։ Այս ամենը հաճախ հանդիպում է ամենամեծ դիմադրությանը։ Ալբերտ Այնշտայնը հիշեցնում է մեզ. «Մեծ ոգիները միշտ էլ հանդիպել են միջակ մտքերի բուռն ընդդիմությանը»։
 
      Ամեն ինչում առաջինը լինելու համար անհրաժեշտ է ներքին կորով, սեփական նպատակի հանդեպ վստահություն և «մեծ ոգի»։ Սուրբ Անդրեաս առաքյալը, որի տոնը Հայ եկեղեցին նշեց երեկ, ուներ այդ «մեծ ոգին»։ Իրականում, նա դրա կարիքն ուներ։ Նա Քրիստոսի առաջին կանչեցյալ՝ «Նախակոչ» աշակերտն էր։ Նա լսեց Քրիստոսի ԿԱՆՉԸ։ Այն խոսեց նրա սրտի հետ, և նա այլևս նույնը չէր։ Թեև նրան ծաղրում և քննադատում էին Հիսուսին հետևելու համար, նա հավատարիմ մնաց իր սկզբունքներին և դարձավ 12-ից առաջինը, հետևաբար՝ այսօր աշխարհում ապրող ավելի քան մեկ միլիարդ քրիստոնյաներից առաջինը։
 
     Սուրբ Անդրեասը մեզ սովորեցնում է հետևել սեփական սրտին։ Սուրբ Անդրեասը փնտրեց և գտավ Պարգևը։ Մեր ծառայության մեջ Սուրբ Անդրեաս առաքյալը շատ կարևոր դեր է խաղում, քանի որ մենք մարտահրավեր ենք նետում համակարգին և սահմանում ենք հայ ուղղափառության ապագա ուղին։ Ադվենտը մեր առջև է, և մենք կրկին մարտահրավեր ենք նետելու մեր հավատքին՝ ապրելով սիրո դրսևորումներով։ Մնացեք հաստատակամ՝ նույնիսկ ընդդիմության պայմաններում։
   Կյանքը տրվում է միայն մեկ անգամ։ Ժամանակ հատկացրեք «փնտրելու և գտնելու», ինչպես ասում է մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը։ Եվ երբ բացահայտեք այդ Ճշմարտությունը, հավատացեք դրան այնքան, որ հրաժարվեք հարմարավետությունից։ Ստանձնեք ռիսկը։ Այն արժե դրան, սովորեցնում է մեզ Սուրբ Անդրեասը։
     – Տեր Վազգեն

 

*«Բանալին» Գլենդելի Սուրբ Պետրոս հայկական եկեղեցու շաբաթաթերթն է, Կալիֆոռնիա: Հիսուսը հարցրեց աշակերտներին. «Դուք ո՞ւմ եք Ինձ համարում»: Պետրոսը պատասխանեց. «Դու ես Քրիստոսը՝ Կենդանի Աստծո Որդին»: Հիսուսը խոստացավ Թագավորության բանալիները հավատքի այս դավանության համար (Մտթ. 16): Գլենդելի Սուրբ Պետրոս ծխում մեր հավատքն ու գործերը հիմնված են հավատքի հենց այդ դավանության վրա: Սա այն բանալին է, որը բացում է քրիստոնյաների մեր ուղու դռները…

Զվարճացե՛ք Հելոուինին – Տեր Վազգենի հիմնական ուղերձը 28.10.12

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

Ծխական քահանայի ուղերձը «Key» տեղեկագրից* – 28 հոկտեմբերի 2012 թ.

           Ամեն տարի այս ժամանակահատվածում ոմանք (սովորաբար մտահոգ և հոգատար ծնողները) հարցնում են ինձ՝ արդյո՞ք կարելի է նշել Հելոուինը։ Հաճախ նրանք հարցնում են՝ ակնկալելով, որ իրենց հոգևոր հովիվը կդատապարտի այդ ավանդույթը, և այդպիսով նրանք կազատվեն իրենց երեխաների՝ «քաղցրավենիք կամ կյանք» խաղալու ցանկությունը բավարարելու պարտականությունից։ Հելոուինի արտաքին դրսևորումները՝ կմախքներ, վհուկներ, սատանաներ, նույնպես շփոթմունք են առաջացնում, և կարելի է հասկանալ, թե ինչու են մարդիկ այդ մասին հարցնում իրենց հոգևորականին։ Այսպիսով, համառոտակի ներկայացնեմ Եկեղեցու տեսակետը՝ հայկական ուղղափառության տեսանկյունից...
            Նախ՝ Հելոուինի տոնակատարությունը թելադրված է շահույթի ձգտումով։ Քաղցրավենիքի (և ատամների փչացման), տարազների, զարդարանքների և տոնի հետ կապված ամեն ինչի մեջ մեծ գումարներ են պտտվում։ Այդուհանդերձ, կարծում եմ՝ կարևոր է նշել Հելոուինը, և ահա թե ինչու. դա զվարճալի օր է։ Մենք, հատկապես մեր երեխաները, ավելի հաճախ պետք է զվարճանանք և մեզ երեխա զգանք։ Հելոուինը մեզ բոլորիս այդ հնարավորությունը տալիս է։
   Հելոուինն իրականում եկեղեցական տոն է։ Այն Սրբոց տոնի կամ «Hallow’s Day»-ի նախօրեն է։ Եթե արագ արտասանեք «Hallow’s Eve», կստացվի «Halloween»։ Արևմուտքում այն նշվում է հոկտեմբերի 31-ին։ Հայ Եկեղեցու համար Սրբոց տոնը նոյեմբեր ամսվա շաբաթ օրերից մեկն է, ուստի նախօրեն ուրբաթ երեկոն է։

Ծնողներին իմ խորհուրդը՝ վայելե՛ք տոնը։ Այս Հելոուինին թող ձեր երեխաները հագնվեն որպես սրբեր՝ Վարդան (զորավար), Աշխեն (թագուհի), Շնորհալի (իմաստուն հոգևորական) և այլն։ Թող նրանք վայելեն մանկական երևակայությունն ու զվարճանան։ Մեծանալու համար դեռ շատ ժամանակ կա։ Միևնույն ժամանակ, «մեծերից» ոմանց չէր խանգարի մի փոքր թուլանալ, խորը շունչ քաշել և վայելել կյանքը մանկական զարմանքով ու ոգևորությամբ։ Շնորհավոր Հելոուին։ - Տեր Վազգեն
 
*«Բանալին» Գլենդելի Սուրբ Պետրոս հայկական եկեղեցու շաբաթաթերթն է, Կալիֆոռնիա: Հիսուսը հարցրեց աշակերտներին. «Դուք ո՞ւմ եք Ինձ համարում»: Պետրոսը պատասխանեց. «Դու ես Քրիստոսը՝ Կենդանի Աստծո Որդին»: Հիսուսը խոստացավ Թագավորության բանալիները հավատքի այս դավանության համար (Մտթ. 16): Գլենդելի Սուրբ Պետրոս ծխում մեր հավատքն ու գործերը հիմնված են հավատքի հենց այդ դավանության վրա: Սա այն բանալին է, որը բացում է քրիստոնյաների մեր ուղու դռները…

Չարիքը կրկին Հունգարիայում, Ադրբեջանում և մեր շուրջը. «Հիմնական» հոդված

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

Անցյալ շաբաթ չարիքը կրկին գլուխ բարձրացրեց հայ ժողովրդի առջև՝ ատելության հողի վրա կատարված հանցագործության տեսքով։ Երբ դատապարտված կացնահար մարդասպանը Հունգարիայի կառավարության կողմից վերադարձվեց Ադրբեջան, նրան հերոսի դիմավորում ցույց տվեցին։ Նրա հանցանքը՝ հայ մարդու սպանությունը, այն էլ՝ քնած ժամանակ։ Ադրբեջանցիների համար սա հերոսության դրսևորում էր (և ատելության կրակը բորբոքելու միջոց)։

Ավելի մեծ չարիք է գլուխ բարձրացնում այժմ՝ այս ատելության հանցագործությանն ի պատասխան լռության մեջ։ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտը հակիրճ մեկնաբանություն տվեց, սակայն ակնհայտ է, որ հայերը չափազանց փոքր ժողովուրդ են, որպեսզի նրանց պատճառով աշխարհի հզորների հետ հարաբերությունները լարվեն։

Բարեբախտաբար, Հայոց եկեղեցու մեր հոգևոր առաջնորդները կտրուկ արձագանքեցին այս խնդրին։ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը բարձրաձայն բողոքեց և կոչ արեց կրոնական առաջնորդներին արտահայտել իրենց զզվանքն ատելության այսպիսի դրսևորումների նկատմամբ։ Մեր առաջնորդ՝ Արքեպիսկոպոս Հովնան Տերտերյանը, բողոքի շատ խիստ նամակ հղեց Հունգարիայի կառավարությանը։ (Այս փաստաթղթերը կարող եք և պետք է կարդաք թեմի կայքում՝ ArmenianChurchWD.com։)

Ինչպես գիտեք, մեր ծխի յուրահատուկ բնույթի մի մասն է կազմում «Նրա կոշիկների մեջ» (In His Shoes) փիլիսոփայությունը, որը կենտրոնանում է ոչ միայն հայերի, այլև ողջ մարդկության դեմ ուղղված այս հանցագործությունների վրա և առաջարկում է իսկական քրիստոնեական արձագանք։ Սա այն «անվճռական» պատասխանը չէ, որին մարդիկ սպասում են, այլ քաջության և գործուն պայքարի դրսևորում։ Եթե մենք ակնկալում ենք, որ ուրիշները կնկատեն հայերի ցավը, ապա մենք՝ հայերս, պետք է պաշտպանենք ուրիշների իրավունքները՝ անկախ նրանից, թե որտեղ են նրանք և ովքեր են։ Հրավիրում եմ Ձեզ ունկնդրելու մեր այս շաբաթվա հաղորդումները՝ «Next Step»-ը և «In Step with Christ»-ը, որոնք կենտրոնացած էին այս հանցագործության և մեր՝ քրիստոնեական արձագանքի վրա։
-Հայր Վազգեն
Լսեք/դիտեք Epostle.net կայքում։

Սա հրապարակվել է «Key»-ի 9/9/12 համարում՝ http://armenianchurchyouthministries.org/newsletter/The%20Key%20-%20090912.pdf

Տեր Վազգենի «Հիմնական» ուղերձը. 5000-ից ավելի մարդկանց կերակրումը, 08.07.12

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

      Այսօրվա Ավետարանական հատվածում մենք կարդում ենք Հիսուսի կողմից հացի և ձկան բազմացման պատմությունը (Մատթեոս 14)։ Սա Հիսուսի այն հրաշքներից է, որն ունի հրաշքի ժանրին բնորոշ բոլոր հատկանիշները։ Այն մեծ է և տպավորիչ. Հիսուսը կերակրում է 10,000-ից ավելի մարդու՝ ընդամենը մի քանի կտոր սննդով։ Սուրբ Գիրքն ասում է, որ կերակրվել է 5,000 տղամարդ՝ չհաշված կանանց և երեխաներին, ուստի կարող ենք ենթադրել, որ թիվը հասնում է հինգանիշի։ Իսկ նրանց համար, ովքեր ցանկանում են սա ներկայացնել որպես հոգևոր կերակրում, նշենք, որ Սուրբ Գիրքը հավելում է՝ աշակերտները հավաքեցին 12 զամբյուղ մնացորդ, որպեսզի հաստատվի՝ սա շոշափելի սննդի բազմացում էր։ Հրաշքը գերբնական է և, հետևաբար, վկայում է Հիսուսի աստվածության մասին։

Ինձ համար պատմության իրական պատգամը բացահայտվում է հաջորդող տողերում։ Այնտեղ կարդում ենք, որ հրաշքից հետո Հիսուսը «առանձնացավ լեռան վրա՝ աղոթելու»։ Սա պատմության ամենաուշագրավ մասն է, քանի որ Հիսուսի համար սա մի ժամանակաշրջան էր, երբ ամեն ինչ հաջող էր ընթանում։ Նա իր ժողովրդականության գագաթնակետին էր, հազարավոր մարդիկ էին հետևում Նրան, Նա բժշկում էր հիվանդներին։ Նա նոր էր կատարել այս հրաշքը և կերակրել մարդկանց՝ ըստ նրանց սրտի (և ստամոքսի) ցանկության։ Եվ հիմա Նա ժամանակ է գտնում առանձնանալու և աղոթելու։
Ցավոք, շատերս անհրաժեշտություն ենք զգում աղոթելու միայն դժվարությունների ժամանակ, երբ մենակ ենք կամ երբ հաջողության չենք հասնում։ Այսօրվա պատգամում մենք տեսնում ենք, որ Հիսուսը ժամանակ է գտնում ԱՌԱՆՁՆԱՆԱԼՈՒ և ԱՂՈԹԵԼՈՒ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ լավ է ընթանում։ Ի՜նչ գեղեցիկ օրինակ է մեր Տերը սահմանում մեզ բոլորիս համար։ Այս ամառային շրջանում ժամանակ հատկացրեք իրական վերականգնման համար։ Առանձնացեք, աղոթեք և խորհրդածեք։ 
– Տեր Վազգեն
http://armenianchurchyouthministries.org/newsletter/The%20Key%20-%20070812.pdf

Տեր Վազգենի հուլիսի 4-ի պատգամը

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

 

Թեև հուլիսի 4-ը ո՛չ կրոնական, ո՛չ էլ հայկական տոն է, ես ցանկանում եմ Ձեզ հետ կիսվել Անկախության օրվա առթիվ որոշ մտորումներով։ Իրականում, ազատության և անկախության գաղափարները բոլոր ճշմարիտ կրոնների ամենաբարձր իդեալների և նպատակների շարքում են։ Հետևաբար, կարևոր է, որպեսզի մենք՝ որպես հավատացյալ մարդիկ, լրջորեն խորհենք այն ազատությունների մասին, որոնք վայելում ենք և երբեմն ընդունում որպես անխուսափելի իրողություն։
1776 թվականի հուլիսի 4-ին ստորագրված Անկախության հռչակագրում ասվում է. «Մենք այս ճշմարտությունները համարում ենք ինքնին ակնհայտ, որ բոլոր մարդիկ ստեղծված են հավասար, որ նրանք օժտված են իրենց Արարչի կողմից որոշ անօտարելի իրավունքներով, որոնց թվում են կյանքը, ազատությունը և երջանկության ձգտումը»։ Այս խոսքերով Միացյալ Նահանգները հռչակեց իր անկախությունը Անգլիայից, և վերջին 236 տարիների ընթացքում մենք պայքարել ենք այս հասկացությունները բացահայտելու, սահմանելու և պարզաբանելու համար։
Ազատությունը ոչ թե գոյության ֆիզիկական, այլ հոգևոր վիճակ է։ Իրական ազատությունը կառուցված չէ կառավարության հրամանագրի վրա, այլ սկսվում է անհատի ներսից։ Դուք չեք կարող պայքարել ազատության համար հրացաններով և զենքերով։ Դուք պետք է այն նվաճեք ձեր հոգու կարգապահությամբ։ Ամեն կիրակի, մեր Սուրբ Պատարագի ընթացքում, մենք աղոթում ենք գերության մեջ գտնվողների ազատագրման համար։ Այդ աղոթքը պետք է հնչի նաև մեր համար։ Մենք ենք նրանք, ովքեր գերված են մեղքին, ագահությանը և իշխանատենչությանը։ Քանի դեռ այդ խոչընդոտները կանգնած են մեր ճանապարհին, մենք երբեք չենք կարող հասնել ճշմարիտ ազատության և, հետևաբար, երբեք չենք կարող առավելագույնի հասցնել մեր ներսում եղած իրական ներուժը։
– Տեր Վազգեն

Հայրեր, դերեր և ընտանիք. Հայրերի օր 2012

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

 

Ծխական քահանայի ուղերձը «Բանալի» տեղեկագրից – 17 հունիսի, 2012 թ.
                                                                                                               
Ցավալի է տեսնել, թե ինչպես է հոր դերը ժամանակակից հասարակության մեջ արժեզրկվել՝ դառնալով անիմաստ և նույնիսկ ավելորդ: Հեռուստատեսությունը մեծ դեր է խաղացել այս անկումը փաստագրելու գործում: Իմ սերնդի մարդիկ կհիշեն Ջիմ Անդերսոնին և Ուորդ Քլիվերին՝ հայրեր, որոնք լավագույնս էին կատարում իրենց դերը: Մեկ սերունդ անց Արչի Բանկերը այնքան նախապաշարումներով էր լի, որ ցանկանում էիր նրան հեռու պահել տնից: Իհարկե, Քոսբին զվարճալի հայր էր, բայց արդյո՞ք նա անհրաժեշտ էր ընտանիքին: Մերֆի Բրաունը երեխա ունեցավ առանց հոր կարիքի, իսկ Հոմեր Սիմփսոնը հայրությունը դարձրեց ծաղրի առարկա:
 
Իհարկե, արվեստը կրկնօրինակում է իրականությունը: Ընտանեկան կառուցվածքը փոխվել է. հայրությունը դարձել է լրացուցիչ փոփոխական, այլ ոչ թե ընտանեկան հավասարման անհրաժեշտ հաստատուն:
 
Ավանդաբար, հայ քրիստոնեական ընտանիքում մայրն ու հայրը միասին են դաստիարակել երեխաներին: Ծնողավարման այս մոդելում հայրն ու մայրը լրացնում են միմյանց: Նրանցից ոչ մեկը չի գերակայում կամ ստորադասվում մյուսին: Սակայն այս մոդելի գործելու համար Քրիստոսը պետք է լինի այդ ընտանեկան միավորի կենտրոնում, քանի որ «մենք բոլորս մեկ ենք Քրիստոս Հիսուսով»: Այդ իսկ պատճառովհայ ընտանիքը հաստատված է որպես «Միություն Քրիստոսի մեջ» կոչվող խորհուրդ:
 
 Անցյալ տարի, երբ «Օփրա Ուինֆրիի շոուն» ավարտեց իր 25-ամյա գործունեությունը, նրան հարցրին, թե ինչին է վերագրում իր հաջողությունը: Նրա պատասխանը՝ «Իմ աշխատակազմին և Հիսուսին»: Նա ուներ նույն բանաձևը, որը մեր Եկեղեցին ունի արդեն 2000 տարի:
 
Հայրերի օրվա այս տոնին իմ աղոթքն է, որ մենք վերանվիրենք մեր ընտանիքը Քրիստոսակենտրոնությանը: Թող Քրիստոսի ներկայությունը առաջնորդի հայրերին և մայրերին Աստծո կողմից սահմանված իրենց դերում՝ ստեղծելու կենսունակ և աշխույժ քրիստոնեական ընտանիքներ, որոնք միշտ լցված են բարությամբ: – Տեր Վազգեն
*«Բանալին» Գլենդելի Սուրբ Պետրոս հայկական եկեղեցու շաբաթաթերթն է, Կալիֆոռնիա: Հիսուսը հարցրեց աշակերտներին. «Դուք ո՞ւմ եք Ինձ համարում»: Պետրոսը պատասխանեց. «Դու ես Քրիստոսը՝ Կենդանի Աստծո Որդին»: Հիսուսը խոստացավ Թագավորության բանալիները հավատքի այս դավանության համար (Մտթ. 16): Գլենդելի Սուրբ Պետրոս ծխում մեր հավատքն ու գործերը հիմնված են հավատքի հենց այդ դավանության վրա: Սա այն բանալին է, որը բացում է քրիստոնյաների մեր ուղու դռները…
 արխիվացված՝

Ցեղասպանությունից հետո «առանցքային» ուղերձ

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ

Ծխական քահանայի ուղերձը «Բանալի»-ից – 29 ապրիլի, 2012 թ.
 
   Այս կիրակին հանգրվան է երկու ճամփորդությունների միջև։ Անցյալ շաբաթ մենք ոգեկոչեցինք 1915 թվականի Ցեղասպանության 1,5 միլիոն նահատակների հիշատակը՝ միջոցառումներով, որոնք մեզ տարան տարբեր վայրեր, հիմնականում՝ երեք համալսարանական կամպուսներ՝ UCLA, USC և UCSB։ Այս կանգառներից յուրաքանչյուրում մենք խոսեցինք որպես Ցեղասպանությունը վերապրածներ՝ ամենուր անարդարության դեմ բարձրաձայնելու մեր պարտավորության և պատասխանատվության մասին։ Եթե դեռ չեք հասցրել, դիտեք տեսանյութերը InHisShoes.org կայքում կամ մեր ֆեյսբուքյան էջում։ 
Ուսանողների արձագանքը մեզ մեծապես ոգևորեց։ Այն մեզ հիշեցրեց մեր ծխի սկզբնական առաքելության և կանոնադրության մասին՝ լինել երիտասարդաց նախարարություն։
  Մեր ճամփորդության երկրորդ մասը տեղի է ունենում այս շաբաթ, երբ մենք ուղևորվում ենք Արիզոնա՝ մասնակցելու Թեմական տարեկան ժողովին, որն անցկացվում է այնտեղի Սուրբ Աբգար եկեղեցում։ Մեզ համար դժվար է այս անցումը կատարել։ Այնտեղ մեզ կհիշեցնեն այն հետադիմական մտածելակերպի մասին, որը քանդեց մեր ջանքերի մեծ մասը՝ որպես երիտասարդաց նախարարություն։ Խնդիրը ոչ միայն այդ մտածելակերպի տարածվածությունն է, այլև այն, որ մենք տեսնում և լսում ենք մի եկեղեցու մասին, որը կորցրել է Քրիստոսի Մարմին լինելու իր կոչումը և իր ներուժը։
   Բարեբախտաբար, մեր ոգեշնչումը գալիս է նահատակների զոհաբերությունից և մեր ժողովրդի Հարությունից, որոնք երկուսն էլ հիմնված են Հիսուս Քրիստոսի խոստման վրա։ Դրանից ելնելով՝ ես գիտեմ, որ ուր էլ մեզ տանեն մեր ճամփորդությունները, մենք ունենք մեկ առաքելություն և մեկ նպատակ։ Ես խնդրում եմ Ձեր աղոթքները։ Աղոթեք մեր Եկեղեցու համար՝ մեր անկյունում գտնվող եկեղեցու և համայն հայոց եկեղեցու համար։
 
– Տեր Վազգեն
«Բանալին» Կալիֆոռնիայի Գլենդել քաղաքի Սուրբ Պետրոս հայկական եկեղեցու շաբաթաթերթն է։ Հիսուս հարցրեց աշակերտներին. «Դուք ո՞ւմ եք ասում, որ Ես եմ»։ Պետրոսը պատասխանեց. «Դու ես Քրիստոսը՝ Կենդանի Աստծո Որդին»։ Հիսուս այս հավատքի դավանության համար խոստացավ Երկնքի Արքայության բանալիները (Մտթ. 16)։ Գլենդելի Սուրբ Պետրոս ծխում մեր հավատքն ու գործերը հիմնված են հենց այդ նույն դավանության վրա։ Սա այն բանալին է, որը բացում է քրիստոնյաների մեր ուղու դռները...

Ապրիլյան հանելուկ

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ
 
Ծխական քահանայի ուղերձը «Բանալի»-ից* – 22 ապրիլի, 2012 թ.
Սա իսկապես հանելուկ է, չէ՞։ Ընդամենը մի քանի շաբաթ առաջ մենք տոնեցինք մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի Հարության տոնը։ Աշխարհի բոլոր հայկական եկեղեցիների խորաններից հոգևորականները հռչակեցին ավետիսը՝ «Քրիստոս յարեաւ ի մեռելոց»։ Ես ևս արեցի դա։ Իսկ այժմ, ընդամենը շաբաթներ անց, նույն խորաններից մենք խոսում ենք մահվան, չարիքի և խավարի վերջնական դրսևորման՝ Ցեղասպանության մասին։ 
Այսօր մենք ոգեկոչում ենք 1915 թվականին թուրքերի ձեռքով նահատակված 1,5 միլիոն հայերի հիշատակը։
Այդ ժամանակից ի վեր բազմաթիվ ցեղասպանություններ են տեղի ունեցել։ Տարօրինակ է, չէ՞։ Մենք կարծում ենք, թե ապրում ենք առաջադեմ և ժամանակակից դարաշրջանում, սակայն դեռևս դիմում ենք հակամարտությունների լուծման բարբարոսական ձևերի։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո տեղի են ունեցել Հոլոքոստը, Կամբոջայի, Բոսնիայի և Ռուանդայի ողբերգությունները, որոնք ընդամենը մի քանի օրինակ են այն դեպքերի, երբ օգտագործվում է «էթնիկ զտումներ» եզրույթը։ Իսկ այսօր Դարֆուրում է ցեղասպանություն տեղի ունենում։
Մենք՝ հայերս, ԳԻՏԵՆՔ ցավի և տառապանքի իմաստը։ Մենք ԳԻՏԵՆՔ խաչելությունը։ Բայց մենք նաև ԳԻՏԵՆՔ հարությունը, և որպես այդպիսին, պետք է հավասարապես վկաները լինենք թե՛ Խաչելության, թե՛ Հարության։ Ահա թե ինչու մեր եկեղեցում մեր ջանքերն ու ուշադրությունը կենտրոնացած են ոչ միայն անցյալի, այլև ներկայի վրա։ Մենք մեր «In His Shoes» ծառայության միջոցով արդարություն ենք պահանջում ողջ աշխարհում։ Շնորհակալություն եմ հայտնում ձեզ՝ որպես ծխականներ և ծխական խորհրդի անդամներ, այս դիրքորոշումը որդեգրելու համար։ Մենք ապրում ենք Քրիստոսի պատվիրանով՝ լինելու աշխարհի ԼՈՒՅՍԸ։ 
~ Հայր Վազգեն
Օրվա ամբողջական ուղերձը լսելու համար ունկնդրեք «Next Step»-ի 202-րդ թողարկումը www.epostle.net կայքում
 
*«Բանալին» Գլենդելի Սուրբ Պետրոս հայկական եկեղեցու շաբաթաթերթն է։ Հիսուսը հարցրեց աշակերտներին. «Դուք ո՞վ եք ասում, որ Ես եմ»։ Պետրոսը պատասխանեց. «Դու ես Քրիստոսը՝ Կենդանի Աստծո Որդին»։ Հիսուսը հավատքի այս դավանության համար խոստացավ Երկնքի Արքայության բանալիները (Մտթ. 16)։ Գլենդելի Սուրբ Պետրոս եկեղեցում մեր հավատքն ու գործերը հիմնված են հավատքի հենց այդ դավանության վրա։ Սա այն բանալին է, որը բացում է քրիստոնյաների մեր ուղու դռները...
 

Օրհնյալ վարագույրի օրհնյալ ճակատագիրը

/0 Մեկնաբանություններ/մեջ
Հյուրընկալ խմբագրական «Key» տեղեկագրում – 15 ապրիլի, 2012թ., հեղինակ՝ Տեր Զավեն ավագ քահանա Արզումանյան

Ավագ շաբաթվա ընթացքում, երբ Գլենդելի Սուրբ Պետրոս հայկական եկեղեցում հոգեպարար մեղեդիներ էինք երգում, Ավետարանից ընթերցում էինք մեր Տիրոջ երկրային կյանքի վերջին օրերի՝ Խաչելության մասին: Ավետարաններում ասվում է, որ Քրիստոսի խաչելության պահին «Երուսաղեմի տաճարի վարագույրը վերևից ներքև երկու մասի պատռվեց»: Այս հրաշալի նշանը իր օրհնյալ արձագանքը գտավ Սուրբ Պետրոսի այս կենսունակ եկեղեցում, որը գլխավորում է հովիվ Տեր Վազգեն քահանա Մովսեսյանը:

Ծաղկազարդի օրը եկեղեցին լեփ-լեցուն էր, և իր քարոզից առաջ հովիվը հանգիստ հայտարարեց, որ Սուրբ Խորանի մեծ ու ծանր վարագույրը, որն արդեն տասը տարի ծառայում էր, պետք է փոխարինվի նորով՝ հավատացյալներից մեկի նվիրատվությամբ: Մենք ենթադրում էինք, որ փոխարինման համար առնվազն մի քանի ամիս կպահանջվի: 
 
Երկու օր անց՝ Ավագ երեքշաբթի օրը, երբ Առաջնորդը նախագահում էր Տասը կույսերի արարողությունը, նոր վարագույրն արդեն տեղում էր, և նույն երեկոյան, կրկին շատ համեստորեն, կատարվեց օծումը: Մենք ապշած էինք: Հայկական ոճի ոսկեզօծ մեծ խաչերի մի զույգ զարդարում էր նոր վարագույրը: Հին վարագույրը պատշաճ կերպով ծալվել և դրվել էր Սուրբ Խորանի ստորին աստիճանի կողքին:

Հիշեք, որ Երուսաղեմի տաճարի վարագույրը պատռվեց ԵՐԿՈՒ ՄԱՍԻ: Սուրբ Պետրոսում պատմության մի մասն արդեն օրհնյալ իրականություն դարձավ. վարագույրը շքեղորեն կախված է և բնականաբար ավելի պայծառ տեսք ունի, քան հինը: Բայց իրական պատմությունը բխում է Երուսաղեմի վարագույրի մյուս մասից. ի՞նչ անել հին վարագույրի հետ, որը տասը տարի շարունակ ամեն շաբաթ կլանել էր անուշաբույր խունկը և հավատացյալների ջերմեռանդ աղոթքները:

Սովորաբար, հինը նորով փոխարինելիս հինը լուռ դեն են նետում: Բայց ոչ երբ խոսքը վերաբերում է Տեր Վազգեն քահանա Մովսեսյանի սրամտությանը՝ Արևմտյան թեմի ակնառու և հոգատար քահանայի, ինչպես նաև վերջին տասնամյակում Սուրբ Պետրոս ծխի աշխատասեր հովվի: Ահա թե ինչ լսեցինք նրա հայտարարությունից Սուրբ Զատկի օրը, երբ ես պատարագիչ էի և նրա սիրալիր հրավերով սպասում էի քարոզը ներկայացնելուն:

«Վաղը մեր եկեղեցական օրացույցի համաձայն Հիշատակի օր է: Լինելու է հոգեհանգստյան կարգ մեր բոլոր սիրելի ննջեցյալների հոգիների համար: Արարողությունից հետո ես կխնդրեմ մեր ծխի տիկնանց գալ մկրատներով և հնարավորինս զգուշորեն կտրել հին վարագույրը՝ յուրաքանչյուր մասը հարմարեցնելով որպես առանձին վերմակ, որոնք կբաժանվեն անօթևաններին և կարիքավորներին»:
Ի՜նչ օրհնյալ ճակատագիր մի վարագույրի համար, որը հավատարմորեն կախված էր մնացել Քրիստոսի Սուրբ Խորանի և Նրա Խաչի առջև: Այսուհետ կարիքավորները շարունակելու են աղոթել նրանց և մեզ համար: Մեր աղոթքները կհանդիպեն այնտեղ, ուր կհասնեն այդ վերմակները: Օրհնյալ լինեք և շնորհակալություն, Տեր Վազգեն, Քրիստոսով մեր եղբայր:
English Հայերեն Español de México