Սրտի ունկնդրում

Արմոդոքսի՝ այսօրվա համար. Ավագ երկուշաբթի. Լսելով սրտով

Սոցիալական ցանցերում մի գրառում հարցնում է. «Հիսուսը նրա հետ խաչեց 1,5 միլիոն հայերի։ Նա երբեք ոչ ոքի չփրկեց։ Ինչո՞ւ փառաբանել նրան»։ Մեծ թիվը վերաբերում է 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության նահատակներին։ Սոցիալական ցանցերը պարզապես նոր միջոց են հինավուրց մի հարցի համար։ Այս հարցը տրվում է, քանի որ այս շաբաթվան վերաբերող ավելի մեծ հարցն էլ ավելի շփոթեցնող է։ Իրոք, մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի չարչարանքները մարդկային տեսանկյունից անհասկանալի են շատ ավելի պատճառներով։ Ինչպե՞ս բացատրել մի անձի, որը սեր է տալիս, որը զոհաբերվող է իր տալու ամեն ասպեկտում, որը բժշկում է հիվանդներին, հարություն է տալիս մեռելներին, և ի պատասխան՝ ստանում է մահվան դատավճիռ։ Այս կետում շատերը կմերժեն քրիստոնեական փորձառությունը՝ այն անվանելով անհեթեթություն, այսինքն՝ այն, ինչը տրամաբանական չէ։

Իր վերջին հրաժեշտի խոսքում Հիսուսը մխիթարության խոսքեր է փոխանցում իր աշակերտներին՝ անհեթեթ թվացողը հասկանալի դարձնելու համար։ Նա խոսում է Աստծո սիրո մասին։

Աշակերտները երեք տարի Քրիստոսի ներկայության մեջ էին, երբ նա խոսեց նրանց սրտերի հետ։ Դուք անցել եք Մեծ պահքի ճանապարհը՝ այս շաբաթվան պատրաստվելու 40 օրերը։ Խնդրում եմ ձեզ՝ այսօր նստեք աշակերտների հետ։ Վերջին մի քանի շաբաթվա ուսմունքներով և վարժություններով լսե՛ք ձեր սրտերով ձեր ուսուցչից, ձեր եղբորից և ձեր բարեկամից եկող այս խոսքերը։ Եվ հավատացե՛ք։

Ընթերցվածք Հովհաննեսի ավետարանի 14-րդ գլխից՝

Հիսուսն ասում է. «Թող ձեր սրտերը չխռովվեն. հավատացեք Աստծուն և ինձ հավատացեք։ Իմ Հոր տանը շատ օթևաններ կան. եթե այդպես չլիներ, ձեզ կասեի. գնում եմ ձեզ համար տեղ պատրաստելու։ Եվ եթե գնամ ու ձեզ համար տեղ պատրաստեմ, դարձյալ կգամ և ձեզ ինձ մոտ կառնեմ, որպեսզի որտեղ ես լինեմ, դուք էլ լինեք։ Եվ ուր ես գնում եմ, գիտեք, և ճանապարհը գիտեք»։

Թովման [աշակերտներից մեկը] ասաց նրան. «Տե՛ր, չգիտենք, թե ո՛ւր ես գնում, և ինչպե՞ս կարող ենք ճանապարհը իմանալ»։

Հիսուսը նրան ասաց. «Ես եմ ճանապարհը, ճշմարտությունը և կյանքը։ Ոչ ոք Հոր մոտ չի գալիս, եթե ոչ ինձանով»։

«Եթե ինձ ճանաչեիք, իմ Հորն էլ կճանաչեիք, և այսուհետև ճանաչում եք նրան և տեսել եք նրան»։

Փիլիպպոսը [նրա մյուս աշակերտներից մեկը] ասաց նրան. «Տե՛ր, ցո՛ւյց տուր մեզ Հորը, և դա մեզ բավական է»։

Հիսուսը նրան ասաց. «Այսքան ժամանակ է, ինչ ձեզ հետ եմ, և դու ինձ չե՞ս ճանաչել, Փիլիպպոս. ով ինձ տեսավ, Հորը տեսավ. ինչպե՞ս ես ասում՝ ցո՛ւյց տուր մեզ Հորը։ Չե՞ս հավատում, որ ես Հոր մեջ եմ, և Հայրը՝ իմ մեջ։ Այն խոսքերը, որ ես ձեզ ասում եմ, ինքնագլուխ չեմ ասում, այլ Հայրը, որ բնակվում է իմ մեջ, նա է կատարում գործերը։ Հավատացե՛ք ինձ, որ ես Հոր մեջ եմ, և Հայրը՝ իմ մեջ, կամ թե հավատացե՛ք ինձ գործերի համար»։

«Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ. ով հավատում է ինձ, այն գործերը, որ ես եմ անում, նա էլ կանի, և դրանցից ավելի մեծերը կանի, որովհետև ես իմ Հոր մոտ եմ գնում։ Եվ ինչ որ իմ անունով խնդրեք, կանեմ, որպեսզի Հայրը փառավորվի Որդու մեջ։ Եթե իմ անունով մի բան խնդրեք, ես կանեմ»։