Խոնարհությունը՝ որպես տարանջատող

Հայկական ուղղափառությունն այսօր. Խոնարհությունը՝ որպես տարանջատող գործոն

Քրիստոսի Սուրբ Խաչի Գյուտի տոնին հաջորդող այս շաբաթվա ընթացքում մեր ներկայացրած բոլոր ուղերձները մի ընդհանուր թելով են կապված։ Այդ թելը, ըստ էության, կազմում է այն, ինչ մենք անվանում ենք հայկական ուղղափառություն, այն է՝ մեզ որպես մարդկանց, իսկ Աստծուն՝ որպես Աստված ճանաչելը։ Սա գուցե տարօրինակ հնչի, սակայն որքան մարդկությունը մեծացնում է իր վերահսկողությունը կյանքի տարրերի նկատմամբ, այնքան Արարչի և արարածի միջև սահմանն ավելի է աղոտանում։ Մենք տրվում ենք այն պատրանքին, թե ամեն ինչ ենթակա է մարդու կամքին։ Եվ հանկարծ ի հայտ է գալիս անբացատրելին։ Խորհրդավորը։

Մահն անխուսափելի է, մենք գիտենք դա և կարող ենք պատրաստվել, սակայն սիրելիի կորստի ցավը մեզ անակնկալի է բերում, երբ փորձում ենք զսպել մեր հույզերը։ Մենք տեսնում ենք չարիքի դրսևորումներն անհանդուրժողականության, իսկ ավելի մեծ չափով՝ պատերազմի տեսքով, և հարց ենք տալիս՝ ինչո՞ւ չենք կարող միասին ապրել։ Մենք կարող ենք ստեղծել զանգվածային ոչնչացման զենքեր, բայց դեռ չենք գտել կյանքի ամենապարզ դրսևորումներն անգամ արտադրելու միջոց, ինչպիսին է նորածնի թղթի պես բարակ եղունգը, որը պարունակում է ԴՆԹ-ի կոդը՝ նրան ուղղորդելու ողջ կյանքի ընթացքում։ Եվ, իհարկե, ավելի մեծ մասշտաբով մենք նայում ենք տիեզերքի խորքերը, ընդլայնում մեր մտքերը բազմակի տիեզերքների գաղափարով, և միևնույն ժամանակ իմանում, որ մեր մոլորակի մակերեսի մեծ մասը՝ ավելի քան 75%-ը, մնում է չուսումնասիրված։

Խաչի Գյուտը նշանակում է փնտրել, գտնել և յուրացնել խոնարհությունը։ Այն, որ Հիսուս Քրիստոսը՝ Աստծո Որդին, Ալֆան և Օմեգան, սկիզբը և վախճանը, զոհաբերեց Իրեն, բաց հրավեր է մեզ բոլորիս՝ այդ զոհաբերության մեջ գտնելու Սիրո սահմանումը։ Հայ եկեղեցու ավանդության մեջ մենք ունենք մի ասացվածք. Աստված մարդացավ, որպեսզի մարդը աստվածանա։ Սա պարզ խորհրդածություն է՝ մեզ որպես մարդկանց հասկանալու համար, որոնք միասին ճամփորդում են, և մեր միակ փրկությունը միմյանց սիրելն ու հոգ տանելն է։

Ժամագրքից մենք աղոթում ենք. Խաղաղություն և կյանք, մեր Տեր և Փրկիչ, Աստծո Միածին Որդի, տուր մեզ Քո խաղաղությունը, որը Դու շնորհեցիր Քո սուրբ առաքյալներին՝ նրանց մեջ փչելով Քո կենարար և ամենազոր Սուրբ Հոգին, որպեսզի աշխարհիկ բոլոր խռովություններից հանգստություն գտնելով՝ մենք դառնանք Քո շնորհի տաճարն ու բնակավայրը։ Ամեն։