Ընկերությունը Սեբաստիայում. 40-ից 27-րդ օրը
Արմոդոքսին այսօր. Բարեկամությունը Սեբաստիայում – Մեծ պահքի 27-րդ օրը
Հայ Եկեղեցին այսօր՝ Մեծ պահքի 27-րդ օրը, նշում է Սեբաստիայի 40 նահատակների հիշատակը։ Սեբաստիան Հայաստանի քաղաքներից է։ Ողջ քրիստոնեական Եկեղեցին ոգեկոչում է այնտեղ տեղի ունեցած նահատակությունը՝ որպես համառության, զոհաբերության և բարեկամության դաս։
Սեբաստիայի 40 նահատակների պատմությունը տեղի է ունեցել 4-րդ դարում, երբ Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքով զինված հռոմեական բանակի 40 զինվորներ փորձության են ենթարկվում՝ կա՛մ հրաժարվել հավատքից, կա՛մ կորցնել կյանքը: Նրանք հրաժարվում են դավաճանել կամ ուրանալ Քրիստոս Հիսուսի հանդեպ իրենց հավատքը: Նրանց դատապարտում են տանջալից մահվան՝ ձմեռվա կեսին սառցե լիճը նետելով: Քառասուն տղամարդիկ ձեռք են մեկնում միմյանց: Նրանք ամուր բռնում են միմյանց՝ ստեղծելով կենդանի լաստ: Ջուրը հրաշքով տաքանում է: Աստված հնարավորություն է ստեղծում, որ սառցե ջուրը ջերմություն և կյանք տա: Այդպիսով՝ նրանք նաև հնարավորություն են ստանում սրբերի պսակ ստանալու:
Ես կցանկանայի կենտրոնանալ այն բարեկամության վրա, որ գոյություն ուներ այս զինվորների միջև, հատկապես այն պատճառով, որ նրանք հավատքի նույն հիմքն ունեին։ Ավելին, նրանք պատկանում էին մի համայնքի, որը միավորում էր նրանց։ Եկեղեցին այն քրիստոնեական համայնքն է, որտեղ մենք կարող ենք հավաքվել՝ միմյանց հենվելու համար։ Քառասունը հենվեցին միմյանց վրա և մնացին ջրի երեսին այդ լճում։ Նրանք ուժ գտան միմյանց մեջ։ Սա Եկեղեցու համար օրինակ է։ Այն, ինչ ես այստեղ ներկայացնում եմ որպես «Արմոդոքսի» (Armodoxy), այն մոդելն է, որը մեզ է փոխանցել Հիսուս Քրիստոսը։ Սեբաստիայի նահատակները փրկվեցին այդ Եկեղեցու կողմից՝ ընկերների օղակում Քրիստոսի զորությամբ։
Սեբաստիայի քառասուն նահատակները Քրիստոսի պատգամը հասկանում էին որպես համայնքի արտահայտություն։ Տոնի անունն ինքնին համայնքի մասին է։ Մենք հիշում ենք ոչ թե մեկ նահատակի, այլ 40 նահատակի։ Սա հավաքականություն է։ Մարդիկ, որոնք հենվում են միմյանց վրա, մնում են ջրի երեսին՝ չնայած կյանքի դժվարություններին։ Երբ մենք հասկանում ենք սա, սկսում ենք ձեռք մեկնել միմյանց։ Մենք այլևս չենք վախենում խորտակվելուց։ Մենք միմյանց կողքին ենք։ Ձեռք մեկնել, հենվել, մնալ կյանքի ջրերի երեսին... Հասկացեք, որ հենց այսպես են հրաշքներ տեղի ունենում, քանի որ հենց այդ պահերին է Աստված տաքացնում ջրերը։ Մենք ևս մեկ հնարավորություն ունենք իսկապես նավարկելու և հասնելու այն երազանքներին, որոնք մենք միայնակ չենք կարող իրականացնել, բայց որոնք, անշուշտ, հնարավոր են համայնքային հավաքականության շնորհիվ։
Այսօրվա բարեգործությունը ընկերոջը, ընկերներին կամ ընտանիքի անդամներին ձեռք մեկնելն է։ Նրանց հետ զրույցի բռնվեք հավատքի մասին։ Պահք պահեք վախից։ Գուցե նույնիսկ հրավիրեք ընկերոջը՝ վայելելու այսօրվա պահքային բաղադրատոմսը՝ սառը լինգուինի կարմիր պղպեղով, արտիճուկով և արևահամ լոլիկի սոուսով։ Բաղադրատոմսի հղումը ստորև է։ Մի մոռացեք նշել, որ սա պահքային կերակուր է, և կա պատճառ, թե ինչու ենք մենք հետևում պահքի կանոններին։
Մենք աղոթում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու խոսքերով (24). Փառավորյալ Տեր, ընդունիր Քո ծառայի աղաչանքները և բարեհաճորեն կատարիր իմ խնդրանքները՝ Աստվածածնի, Հովհաննես Մկրտչի, Սուրբ Ստեփանոս նախավկայի, Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի, սուրբ առաքյալների, մարգարեների, վարդապետների, նահատակների, հայրապետների, ճգնավորների, կույսերի [և հատկապես Սեբաստիայի 40 նահատակ սրբերի, ինչպես նաև] երկնքում և երկրի վրա Քո բոլոր սրբերի բարեխոսությամբ։ Եվ Քեզ, ով անբաժանելի Սուրբ Երրորդություն, փառք և երկրպագություն հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն։
