Արմոդոքսիան այսօրվա համար. Մաս 1 – Մոռացվածները, ինչո՞ւ։

Ղուկասի Ավետարանի 7-րդ գլխում կարդում ենք, որ երբ Հիսուսը անցնում էր Նային քաղաքի դարպասների մոտով, թաղման թափոր էր ընթանում։ Ավետարանական պատումը մեզ հաղորդում է այս մանրամասները. մահացածը «իր մոր միակ որդին էր, և նա այրի էր։ Քաղաքից էլ բազմաթիվ ժողովուրդ էր նրա հետ։ Երբ Տերը տեսավ նրան, գթաց նրան և ասաց. «Մի՛ լացիր»։ Ապա մոտեցավ ու դիպավ դագաղին, և կրողները կանգ առան։ Եվ ասաց. «Երիտասա՛րդ, քեզ եմ ասում, վե՛ր կաց»։ Մահացածը նստեց ու սկսեց խոսել, և Հիսուսը նրան հանձնեց իր մորը»։ (12-15)

Այս պատմության մանրամասները պատահական չեն։ Ավետարաններն ընթերցելիս կնկատեք, որ Հիսուսը հատուկ հոգատարություն է ցուցաբերում այրիների հանդեպ։ Այս պատմության մեջ այն հանգամանքը, որ մահացածը այրի կնոջ միակ որդին էր, էական է Հիսուսի կարեկցանքը և Նրա արձագանքը հասկանալու համար։ Այդ ժամանակաշրջանի հասարակության մեջ կանանց ճանաչում էին իրենց հայրերի, ամուսինների, իսկ այրիանալու դեպքում՝ իրենց արու զավակների միջոցով։ Այս պատմության մեջ մենք տեսնում ենք, որ այրին կորցրել է իր միակ որդուն, և հետևաբար, նա դառնում է մերժված՝ դատապարտված աղքատության։

Հիսուսը ուշադրություն էր դարձնում մոռացվածներին, նրանց, ովքեր աննկատ մնալով՝ ստվերների են վերածվում։

Իմ անձնական գրադարանում ունեմ ցեղասպանությանը, մասնավորապես՝ Հայոց ցեղասպանությանը վերաբերող գրքերի մեծ հավաքածու։ Մի գիրք առանձնանում է. դրա կազմին մեծատառերով գրված է «ՄՈՌԱՑՎԱԾ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ»։ Որպես Հայոց ցեղասպանության (1915-23 թթ.) վերապրածների թոռ՝ ես շատ զգայուն եմ մոռացվածների ճակատագրի հանդեպ։ Որպես քահանա՝ նվիրված Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանին, մոռացվածները իմ առաքելության մի մասն են։

Ամենօրյա ուղերձների այս մինի-շարքում ես ձեզ հետ կկիսվեմ մոռացված մարդկանց մի քանի պատմություններով՝ Սուդանից մինչև մի բանտ, որտեղ 18 տարի է՝ պահվում է ընտանեկան բռնության զոհը։ Այո՛, ճիշտ լսեցիք՝ ընտանեկան բռնության զոհը, վերապրածը, որը մոռացված է բանտի խցում։ Այս պատմությունները ես կներկայացնեմ առաջիկա օրերին, քանի որ այսօրվա այրիները, այսօրվա միակ որդի ունեցող մայրերը Աստծո ուշադրությանն են արժանի և մեր ուշադրությանը նույնպես։

Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, Դուք չշրջվեցիք աշխարհի մոռացված զավակներից։ Ձեր գործերով Դուք մեզ սովորեցրիք ձեռք մեկնել տառապյալներին ու մոռացվածներին՝ հիշեցնելով, որ Աստծո առաջ ոչ ոք մոռացված չէ։ Մենք բոլորս Նրա զավակներն ենք։ Լցրե՛ք իմ սիրտը կարեկցանքով, որպեսզի կարողանամ օգնության հասնել իմ հնարավորությունների սահմաններից դուրս։ Ամեն։