Հայրաբանությունն այսօր. Մի՛ սեղմեք արգելակը

Աստվածաշունչ կարդալը կարևոր է։ Դուք ակնկալում եք նման հայտարարություն եկեղեցու հոգևորականից և, իհարկե, այն դավանանքների սպասավորներից, որոնք հիմնված են Աստվածաշնչի վրա և պաշտպանում են Աստվածաշնչի անհատական մեկնաբանությունը։

Ինձ միշտ զարմացնում է այն փաստը, որ մարդիկ երբեք, ոչ մի դեպքում չեն վստահի իրենց մեքենայի արգելակների վերանորոգումը մեկին, ով պարզապես կարդացել է արգելակների մասին գիրք կամ դիտել է YouTube-յան տեսանյութ՝ արգելակների վերանորոգման վերաբերյալ։ Հիմարություն կլիներ վստահել ձեր մեքենայի արգելակման համակարգը և ձեր ընտանիքի անվտանգությունը նման «գիտելիքներ» ունեցող մեկին։ Ավելին, անհնար է պատկերացնել, որ սրտային հիվանդությամբ կամ քաղցկեղով տառապող մարդը իր բուժումը վստահի մեկին, ով պարզապես առողջ ապրելակերպի մասին հոդված է կարդացել որևէ ամսագրում։ Դա նման կլիներ նրան, որ մարդը նստի ինքնաթիռի օդաչուի աթոռին միայն այն պատճառով, որ մեծացել է Սուպերմենի մասին կոմիքսներ կարդալով։ Այնուամենայնիվ, երբ խոսքը վերաբերում է հոգևոր խնամքին և ձեր անմահ հոգու բարօրությանը, շատերը ոչ միայն հանգիստ են վերաբերվում դրան, այլև կպաշտպանեն այն մարդկանց կարծիքը, որոնց գիտելիքները սահմանափակվում են TikTok-ում և Instagram-ում անցկացրած երեկոներով կամ գուցե Աստվածաշնչի մակերեսային ընթերցմամբ։

Աստվածաշունչը Եկեղեցու արգասիքն է։ Սուրբ Հոգու ներշնչանքով հենց միակ, տիեզերական, առաքելական և սուրբ Եկեղեցին էր, որ հավաքեց տարբեր գրքերը, որոնք կազմում են Աստվածաշունչը։ Մտածեք Եկեղեցու մասին որպես խմբագրի՝ նրա, ով ուսումնասիրում է նյութը և որոշում, թե ինչը պետք է մնա և ինչը՝ դուրս մնա։ Ավետարանիչներից յուրաքանչյուրը՝ Մատթեոսը, Մարկոսը, Ղուկասը և Հովհաննեսը, Քրիստոսի կյանքի բնօրինակ խմբագիրներն էին։ Իրականում, Սուրբ Հովհաննեսի ավետարանի վերջին խոսքերն են. «Կան և ուրիշ շատ բաներ, որ Հիսուս արեց. եթե դրանք մեկ առ մեկ գրվեին, կարծում եմ, որ ամբողջ աշխարհն անգամ չէր տեղավորի այն գրքերը, որ պիտի գրվեին»։ (21:25)

Աստվածաշունչը կենդանանում է այն միջավայրում, որտեղ այն ստեղծվել է։ Եկեղեցին՝ Հիսուս Քրիստոսի կողմից մեզ պարգևած Մարմինը, կիսում է մեզ հետ Սուրբ Գրքի խոսքերը և մեկնաբանում դրանց ուղղությունը։

Աղոթում ենք. Տե՛ր, Դու, որ խոսում ես լռության մեջ և ճշմարտությունը շշնջում ամեն աղմուկի տակ, սովորեցրո՛ւ ինձ լսել սրտով։ Աչքերս հաճախ են շտապում դատել, կառչել արտաքին երևույթներից, հավատարիմ մնալ տեսանելիին, այլ ոչ թե ճշմարտությանը։ Հանդարտեցրո՛ւ իմ մեջ այդ մղումը։ Բացի՛ր հոգուս ներքին ականջը։ Թո՛յլ տուր ինձ լսել Քո ձայնը բառերի արանքում, գործողությունների խորքում թաքնված մտադրություններում և շնորհի այն նուրբ շարժումների մեջ, որոնք աչքերը չեն կարող ընկալել։ Ամեն։