Արմոդոքսիան այսօր. Հուզմունքից խեղդվող

1985 թվականին Կարլ Սագանը և նրա կինը՝ Էն Դրույանը, գրեցին «Կոնտակտ» գիրքը։ Պատմությունը մարդկանց և այլմոլորակայինների միջև շփման հնարավորությունների մասին էր։ Մոտ մեկ տասնամյակ անց պատմության հիման վրա նկարահանվեց ֆիլմ՝ Ջոդի Ֆոսթերի և Մեթյու Մակքոնահիի մասնակցությամբ։ Այն հիասքանչ էր, քանի որ պատմությունը գրված էր գիտական տեսանկյունից, ինչպես և սպասելի էր աստղագետ և մոլորակագետ Կարլ Սագանից, ով շատ պերճախոս կերպով էր բացատրում գիտական հասկացությունները հասարակ մարդու համար։ Նա գիտական կասկածամտության և գիտական մեթոդի ջատագով էր։ Այնուամենայնիվ, «Կոնտակտ»-ի վերջում նա խոստովանում է, որ մեր ունեցած բառերն ու արտահայտությունները բավարար չեն այլմոլորակային աշխարհի հետ առաջին մարդկային շփման իրադարձությունները բացատրելու կամ արտահայտելու համար։ Պարզ ասած՝ նա խեղդվեց հուզմունքից։

Ծննդատներում, տներում և դաշտերում ամբողջ աշխարհում, իրենց երեխային առաջին անգամ տեսնող ծնողները հուզվում են արցունքներով և խեղդվում՝ փորձելով գտնել կյանքի այդ հրաշալի պահն արտահայտող բառեր։ Մեր Տեր Հիսուսը հղում է անում այս պահին. «Երբ կինը ծննդաբերում է, տրտմություն ունի, որովհետև հասել է նրա ժամը. բայց երբ ծնում է մանուկին, այլևս չի հիշում իր տրտմությունը՝ աշխարհ մարդ ծնելու ուրախության պատճառով։ Արդ, դուք էլ հիմա տրտմություն ունեք, բայց ես դարձյալ պիտի տեսնեմ ձեզ, և ձեր սրտերը պիտի ուրախանան, և ձեր ուրախությունը ոչ ոք չպիտի առնի ձեզանից։ Եվ այն օրը ինձանից ոչինչ չեք հարցնի։ Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ եթե Հորից մի բան խնդրեք իմ անունով, նա կտա ձեզ։ Մինչև հիմա իմ անունով ոչինչ չեք խնդրել. խնդրե՛ք և կստանաք, որպեսզի ձեր ուրախությունը կատարյալ լինի» (Հովհաննես 16)։

Վերջին օրերին մենք խոսում էինք արեգակնային խավարումների մասշտաբի երկնային երևույթների մասին։ Այդպիսի մի իրադարձության ժամանակ, երբ Լուսինը ծածկեց Արեգակը, և միայն արեգակնային բռնկումներն էին պարում երկնքում գտնվող շրջանաձև սկավառակի շուրջ, ես հուզվեցի և երգեցի հայկական շարականը՝ «Առավոտ լուսո»-ն՝ գովերգելով առավոտյան արշալույսը և Լույսը։ Որքան էլ փորձում էի, բառերը չէին գալիս։ Ես հուզմունքից խեղդվում էի՝ ապշած այդ իրադարձությունից։

Կյանքից մեծ իրադարձությունները՝ լինեն դրանք տիեզերքում տեղի ունեցող պայթյուններ, թե նոր կյանքի առաջին հայացքը, խոնարհեցնում են մեզ։ Դրանք խեղդում են մեր ձայնը, որպեսզի մենք խոսենք մեր սրտով և աչքերում արցունքով։ Դրանք Աստծո մեծության նուրբ հիշեցումներ են։

Մենք աղոթում ենք Սիրաքի գրքից. «Նրա պատճառով է, որ հաջողում է Նրա յուրաքանչյուր պատգամաբեր, և Նրա խոսքով ամեն ինչ իրար է կապված։ Կարող ենք ավելին ասել, բայց երբեք բավական չի լինի. թող վերջին խոսքը լինի. «Նա է ամեն ինչ»։ Որտե՞ղ գտնենք Նրան գովաբանելու ուժը։ Քանզի Նա մեծ է Իր բոլոր գործերից։ Ահավոր է Տերը և շատ մեծ, և հրաշալի է Նրա զորությունը։ Փառավորե՛ք Տիրոջը և բարձրացրե՛ք Նրան որքան կարող եք, քանզի Նա գերազանցում է նույնիսկ դա։ Ամեն» (գլուխ 43)։