Կյանքում մեր ամենամեծ հիասթափությունները մեր իսկ ակնկալիքների հետևանքն են։ Երբ որևէ իրադարձություն ընթանում է մեր ծրագրածին հակառակ, կամ երբ մարդը կատարում է անսպասելի արարք, մենք հիասթափվում ենք։ Եթե վերլուծեք ձեր կյանքի հիասթափությունները, կհասկանաք, որ դրանց մեծ մասը, եթե ոչ բոլորը, բխում են այն ակնկալիքներից, որոնք դուք ունեցել եք իրավիճակի զարգացման վերաբերյալ։

Վերապատվելի դոկտոր Մարտին Լյութեր Քինգը, դիտարկելով քրիստոնեական եկեղեցին և նկատելով անարդարության հանդեպ դրա անտարբերությունը և տառապողների նկատմամբ ընդհանուր անտարբերությունը, հայտարարեց. «Չի կարող լինել խորը հիասթափություն այնտեղ, որտեղ չկա խորը սեր»։ Որպես Ավետարանի նախարար և Հիսուսի աշակերտ՝ նա եկեղեցուց որոշակի ակնկալիքներ ուներ, որ եկեղեցին կհետևի Հիսուսի գործին։ Երբ դա տեղի չունեցավ, նա արտահայտեց իր հիասթափությունը՝ հավասարման մեջ ավելացնելով սիրո լրացուցիչ տարրը։

Եթե մենք գնում ենք ռեստորան, ակնկալում ենք, որ մեզ արդյունավետ կերպով կմատուցեն պատշաճ կերակուր։ Երբ մեկ ժամ սպասելուց հետո սնունդը սառած է գալիս, մենք հիասթափվում ենք և գուցե նույնիսկ զայրանում, սակայն հիասթափության աստիճանը նույնը չէ, ինչ, օրինակ, այն դեպքում, երբ ընկերը, երեխան, ծնողը, կողակիցը կամ քույր-եղբայրը գործում են մեր ակնկալիքներին հակառակ։

Հետաքրքիր է, որ Աստվածաշունչը գրված է պատմությունների մեջ ներառված բազմաթիվ ակնկալիքներով։ Հին Կտակարանի պատահական ընթերցումը ձեզ կներկայացնի պատմություն առ պատմություն այն մասին, թե ինչպես է Աստված իր ստեղծագործությունից ակնկալում մեկ բան, իսկ ստանում՝ մեկ այլ բան։ Եվ այսպես, մարդիկ հաճախ հեռանում են կրոնից, մասնավորապես քրիստոնեությունից՝ զգալով մերժված և վիրավորված՝ մտածելով, որ Աստված հիասթափված է իրենցից։ Ավելին, Աստվածաշունչը լի է իրադարձությունների ակնկալիքով։ Մարգարեները կանխատեսում էին իրադարձություններ։ Հիսուսի ծնունդը այդ իրադարձություններից մեկն էր, ինչպես նաև նրա հարությունը, իսկ հետո՝ նրա երկրորդ գալուստը։

Հիսուսը խոսեց ակնկալիքների և հիասթափությունների միջև տատանումներից ավելի քիչ սթրեսային փորձառության մասին։ Նա ասաց, որ Աստված է տնօրինում ամեն ինչ, ուստի թողեք, որ Նա տնօրինի։ Վստահեք Աստծուն և զբաղվեք այն գործերով, որոնք վստահվել են ձեզ։

Հարությունից հետո աշակերտները ոգևորված էին և ապրում էին մեծ ակնկալիքներով։ Քառասուն օր անց նրանք ականատես եղան Համբարձմանը։ Նրանք շարունակում էին խոսել ժամկետների մասին, որոնք իրենց իրավասության մեջ չէին։ Իրականում, մինչև առաջին դարի վերջը մարդիկ ապրում էին մոտալուտ վախճանի ակնկալիքով։ Եվ քրիստոնեական շատ հոսանքներ շարունակում են կանխատեսել և գուշակել ապագա իրադարձությունների ժամկետները, ինչը Հիսուսը խստիվ արգելել է։

Այսօր մենք ավարտում ենք Լեռան քարոզից ընթերցումով,

«Ուստի ասում եմ ձեզ, մի՛ հոգացեք ձեր կյանքի համար, թե ի՛նչ պիտի ուտեք կամ ի՛նչ պիտի խմեք, ո՛չ էլ ձեր մարմնի համար, թե ի՛նչ պիտի հագնեք։ Մի՞թե կյանքը կերակուրից ավելի չէ, և մարմինը՝ հագուստից։ Նայե՛ք երկնքի թռչուններին, որոնք ո՛չ ցանում են, ո՛չ հնձում և ո՛չ էլ շտեմարաններում հավաքում, բայց ձեր երկնավոր Հայրը կերակրում է նրանց։ Մի՞թե դուք նրանցից ավելի արժեքավոր չեք։ Ձեզանից ո՞վ կարող է իր հոգսով իր հասակին մեկ կանգուն ավելացնել»։

«...Նայե՛ք դաշտի շուշաններին, թե ինչպե՛ս են աճում. ո՛չ աշխատում են, ո՛չ էլ մանում. բայց ասում եմ ձեզ, որ Սողոմոնն անգամ իր ամբողջ փառքի մեջ նրանցից մեկի պես չհագնվեց»։

«...Այլ նախ փնտրեցե՛ք Աստծո արքայությունը և նրա արդարությունը, և այդ ամենը կավելանա ձեզ։ Ուստի մի՛ հոգացեք վաղվա օրվա համար, որովհետև վաղվա օրը կհոգա իր անելիքը. բավական է օրվա չարիքը»։ (Մատթեոս 6:25-34)