Ավետարանչության էվոլյուցիան
Հայկական ուղղափառությունը այսօր. Ավետարանչությունը նորովի
Սուրբ Ավետարանիչների տոնին հաջորդող շաբաթվա ընթացքում երեկ մենք անդրադարձանք Հայ Եկեղեցում «ավետարանել» բառին, որը նույն արմատն ունի, ինչ «Ավետարան»՝ բարի լուր բառը։ Հիսուսի Հարությունը առաջին Ավետարանն էր, առաջին բարի լուրը. «Քրիստոս հարյավ»՝ այս պատգամը հնչեց այն բանից հետո, երբ Հիսուսը վերապրեց սարսափելի տանջանքները, խաչելությունը և մարմնական մահը։ Այս իրադարձությունն այնքան տպավորիչ էր Ծաղկազարդից մինչև Սուրբ Հարություն ականատես եղած մարդկանց կյանքում, որ նրանք միայն Հարության մասին էին խոսում։ Քրիստոս հարյավ։ Նա կենդանի է։
Այդ Ավետարանը զարգացավ Եկեղեցու աճին զուգընթաց, քանի որ Քրիստոս բացեց անմահության դուռը՝ երաշխավորելով, որ հավերժությունը հասանելի է բոլորին՝ հարուստ թե աղքատ, առանց խտրականության կամ նախապատվության՝ հիմնված դասակարգի, ռասայի կամ էթնիկ ծագման վրա։ «Երկնքի Արքայությունը մոտեցել է», - ասաց Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչը (Մատթեոս 3), և Հիսուսի հետ Արքայությունն այժմ հասանելի դարձավ բոլորին։ Այն փաստը, որ Աստված է կյանքի հեղինակը, որ Նա «մեր» Հայրն է (և ոչ թե «քո» կամ «իմ» հայրը), մեզ բոլորիս դարձնում է եղբայրներ և քույրեր արևի տակ։ Չկան առանձնաշնորհյալ մարդիկ, կանք միայն մենք՝ մարդկությունը։ Աստծո Արքայությունը ձեռք չի բերվում ծննդյան իրավունքով կամ ԴՆԹ-ի պատճառով, այլ սիրելու՝ Քրիստոսի հրավերն ընդունելու գիտակցված որոշմամբ։
Քրիստոնեական ավետարանչությունը «Քրիստոս հարյավ»-ից վերաճեց այն գիտակցման, որ մենք բոլորս՝ ողջ մարդկությունը, կարող ենք հարություն առնել Նրա հետ։ Հավերժության մեջ մենք գտնում ենք վերելք, իսկ մարդկությունը կարող է գտնել խաղաղություն երկրի վրա և բարի կամք միմյանց հանդեպ։
Այսօր մենք աղոթում ենք Հայ Եկեղեցու Սուրբ Պատարագի խոսքերով. «Սրբությամբ ճաշակենք սուրբ, սուրբ և պատվական Մարմինն ու Արյունը մեր Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի, որ երկնքից իջնելով՝ բաշխվում է մեր մեջ։ Սա է կյանքը, հույսը, հարության հույսը, քավությունը և մեղքերի թողությունը։ Սաղմոս երգեցեք մեր Տեր Աստծուն, սաղմոս երգեցեք մեր անմահ երկնային Թագավորին, որ քերովբեների կառքի վրա է նստած։ Ամեն»
