Այսօր մենք դիտարկում ենք Այլակերպության գործնական կիրառումը մեր կյանքում։ Այո՛, ճիշտ եք, Այլակերպությունը պատմական մի իրադարձություն է, սակայն այն հասնում է մեզ նաև այսօր՝ դեպքից երկու հազար տարի անց։
Վերհիշելով Այլակերպության ընթացքը՝ Հիսուսը ճառագում է Լույս՝ մեզ տալով Իր Աստվածության մի փոքրիկ պատկերը։ Երկրորդ օրը մենք տեսանք, որ Պետրոսի արձագանքը ոչնչով չի տարբերվում մեր արձագանքից, երբ հայտնվում ենք Հավերժի ներկայության մեջ։ Մենք հիմնավորված ենք աշխարհիկի մեջ և ընտրում ենք պղծությունը սրբության փոխարեն, ուստի մարտահրավերը մեզ կապող սահմանափակումներից վեր բարձրանալն է։ Աստծո կոչը՝ «Լսե՛ք Նրան», երրորդ օրվա կենտրոնում էր, ինչը համահունչ է անպայման և մաքուր Սիրո հետ։ Այդ կոչը վեր է մեր էթնիկ, ազգային և կրոնական նախասիրություններից, ինչպես սովորեցինք Վարդավառի կապակցությամբ։ Հրավերը ուղղված է ողջ մարդկությանը։ Չորրորդ օրը մենք իմացանք, որ Հիսուսը Լույսը Իրենից փոխանցում է մեզ՝ յուրաքանչյուրիս՝ հնարավորություն տալով մասնակից դառնալ Աստվածային բնությանը։
Այս վերջին օրը մենք ամփոփում ենք մեր սովորածը և հասկանում, որ Աստվածային բնությունը հասանելի է բոլորիս՝ երիտասարդ թե ծեր, հարուստ թե աղքատ, որպեսզի Աստծո Արքայությունը մոտ լինի։ Եթե յուրաքանչյուրս մեր մեջ կրում ենք Աստծո շնորհն ու Սերը, ապա մեր առաջին և գլխավոր պարտականությունը միմյանց հանդեպ է՝ սիրել, հարգել, պատվել, հասկանալ և գնահատել Աստծո այս պարգևը մեր մերձավորի մեջ։
Սուրբ Հովհաննեսը բացատրում է սա. Դուք Աստծուց եք, սիրելի՛ զավակներ, և հաղթել եք նրանց, որովհետև Նա, որ ձեր մեջ է, ավելի մեծ է, քան նա, որ աշխարհի մեջ է... Սիրելինե՛ր, սիրենք միմյանց, որովհետև սերը Աստծուց է, և ամեն ոք, ով սիրում է, Աստծուց է ծնված և ճանաչում է Աստծուն... Սիրելինե՛ր, եթե Աստված այսքան սիրեց մեզ, մենք էլ պարտավոր ենք սիրել միմյանց։ Աստծուն ոչ ոք երբեք չի տեսել։ Եթե սիրենք միմյանց, Աստված բնակվում է մեր մեջ, և Նրա սերը կատարելագործված է մեր մեջ... Եթե մեկն ասի՝ «Սիրում եմ Աստծուն», բայց ատի իր եղբորը, նա ստախոս է, որովհետև նա, ով չի սիրում իր եղբորը, որին տեսել է, ինչպե՞ս կարող է սիրել Աստծուն, որին չի տեսել։ Եվ մենք Նրանից այս պատվիրանն ունենք՝ որ նա, ով սիրում է Աստծուն, պետք է սիրի նաև իր եղբորը։
Հետևաբար, խաղաղությունը հնարավոր է, քանի որ խաղաղության խոչընդոտները վերացված են։ Աստծուն տեսնելով ոչ թե մեր դրսում, այլ մեր ներսում։ Հույն սուրբ Նեկտարիոսը գեղեցիկ կերպով հռչակում է. Ամեն օր փնտրե՛ք Աստծուն։ Բայց փնտրե՛ք Նրան ձեր սրտում, ոչ թե դրսում։ Եվ երբ գտնեք Նրան, կանգնե՛ք երկյուղով ու դողով, ինչպես Քերովբեներն ու Սերովբեները, քանզի ձեր սիրտը դարձել է Աստծո գահ։
Խաղաղությունը ոչ միայն հնարավոր է, այլև մոտ է։ Այլակերպությունը հիշեցում է, որ մենք Աստծուց ենք, և մեր վերադարձը դեպի Աստված այն Սիրո միջոցով է, որ մենք արտահայտում ենք միմյանց հանդեպ։ Կրկին լսե՛ք ձայնը, որ հնչում է հստակ և բարձր. Լսե՛ք Նրան։
Մենք աղոթում ենք. Տե՛ր, ես բացում եմ իմ ընկալիչները, ականջներս, աչքերս և իմ բոլոր զգայարանները՝ Այլակերպության Լույսն ընդունելու համար։ Թող որ կիսեմ այդ Լույսը և տեսնեմ այն այս աշխարհում իմ եղբայրների ու քույրերի մեջ։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/07/IMG_6677-scaled.jpeg25601920Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-07-12 00:01:302024-07-11 21:23:47Այլակերպված դեպի խաղաղություն
Երբ քաղաքական համակարգերը չեն գործում, հնչում է հեղափոխության կոչը: Բառն ինքնին ծագում է «պտտվել» արմատից: Քրիստոնեության մեջ մենք օգտագործում ենք «ապաշխարություն» բառը, որը նշանակում է փոխել ուղղությունը և ձգտել դեպի Աստված:
Առաքելական վաղ շրջանից ապաշխարել տերմինն օգտագործվել է՝ նշանակելու դեպի Աստված ուղղության փոփոխություն: Պետրոս առաքյալը հորդորում էր մարդկանց. «Ապաշխարե՛ք և թող մկրտվի ձեզանից յուրաքանչյուրը Հիսուս Քրիստոսի անունով՝ ձեր մեղքերի թողության համար» (Գործք 2:38):
Ապաշխարությունը քրիստոնեական կյանքի անհրաժեշտ մասն է: Հաճախ մոռացվում է, որ ապաշխարությունը տեղի է ունենում ինքնաքննությունից հետո: Ապաշխարելու անհրաժեշտությունը մարդկային վիճակի մի մասն է, քանի որ Դուք կատարյալ չեք:
Հայ եկեղեցում քահանայի կողմից մատուցվող աղոթքներից մեկն այն աղոթքն է, որը Դուք երբեք չեք լսի Ձեր գլխին կարդալիս, իսկ եթե լսեք, գուցե հարկ լինի ստուգել շրջապատը: Այն վերցված է եկեղեցու թաղման կարգից, որտեղ քահանան Աստծուց խնդրում է Իր ողորմությամբ ներել մարդու մեղքերը, «քանզի ո՞վ է, որ ապրում է և չի մեղանչում»: Եվ բացատրության մեջ (եթե ոչ Աստծուն, ապա բոլոր նրանց, ովքեր լսում են այս աղոթքը) քահանան խոստովանում է, որ «Միայն Դու (Աստված) ես անմեղ, և Քեզ է պատկանում հավիտենության թագավորությունը»:
Իրականում «մեղքը» պարզապես մեր մարդկային վիճակի ընդունումն է: Այն նշանակում է, որ Դուք կատարյալ չեք և վրիպում եք կատարելության նշանակետից: Մտածեք նետաձգության թիրախի մասին, որի կենտրոնում «ցլի աչքն» է: Այժմ պատկերացրեք, որ նետեր եք նետում թիրախին: Յուրաքանչյուր նետ, որը չի դիպչում կենտրոնին, համարվում է մեղքի մեջ: Այն նետը, որը մեկ օղակով է շեղվում կենտրոնից, և այն նետը, որը երեք օղակով է շեղվում, ինչպես նաև այն նետը, որը ընդհանրապես չի դիպչում տախտակին, «մեղանչել» են. նրանք վրիպել են նշանակետից:
Երբեմն ապաշխարությունը նկարագրվում է 180 աստիճանով շրջվելու արտահայտությամբ, այսինքն՝ լիովին շրջվելով: Բայց դա այդպես չէ: Երբեմն ավելի փոքր շտկումներ են անհրաժեշտ, և շտկման աստիճանի միակ դատավորը Դուք ինքներդ եք: Ահա թե ինչու է ինքնաքննությունն այդքան կարևոր քրիստոնյայի կյանքում, և այդ պատճառով Հայ եկեղեցին աղոթքի և պահքի օրերի միջոցով հնարավորություններ է տալիս ինքնաքննության համար:
Մեզանից յուրաքանչյուրը տարբեր չափով մեր ընթացքը շտկելու կարիք ունի։ Սա այն հեղափոխությունն է, որը բարձր գիտակցությամբ ապրելու սկիզբն է։ «Հեղափոխություն» (revolution) բառի մեջ առկա է «էվոլյուցիա» (evolution) բառը, իսկ հակառակ ընթերցմամբ՝ «սեր» (love) բառը։ Ապաշխարության իսկական կոչը մեր կյանքում պակասող ՍԵՐԸ դեպի մեզ շրջելու կոչն է, որպեսզի կարողանանք զարգանալ։ Բոլոր կենդանի էակները զարգանում են։ Զարգացումը կենսընթացի մի մասն է։ Մեռած իրերը քայքայվում են։ Նրանք չեն զարգանում։ Եվ ճիշտ էլ այդպես է, քանի որ նրանք սիրելու կարողություն չունեն։
Աստվածային պարգևը, որը յուրաքանչյուրիս մեջ է, սիրելու կարողությունն է: Հեղափոխությունները, որոնք չեն շեշտադրում իրենց մեջ եղող սերը, դատապարտված են ձախողման: Այն հեղափոխությունները, որոնք շրջել են իրենց մեջ եղող սերը, այն տեսակի են, որը Հիսուս Քրիստոսը բերեց Երկնքի Արքայության հետ միասին: Եվ ուստի Նա պատվիրում է Ձեզ նախ փնտրել Աստծո Արքայությունը և Նրա արդարությունը, և մնացած ամեն ինչ կդասավորվի իր տեղը: (Մատթեոս 6:33)
Մենք աղոթում ենք Հայ եկեղեցու Ժամագրքից մի աղոթք. «Ով Աստված, ողորմած, գթասիրտ և համբերատար, Ով ցավում է Իր արարածների տառապանքների համար: Մխիթարեք և շնորհեք մեզ ապաշխարության պատճառը, որպեսզի մենք կարողանանք մտնել Ձեր Սուրբ Եկեղեցի հոգևոր հարստացմամբ, խոստովանությամբ ու ապաշխարությամբ և Ձեր սրբերի հետ միասին փառաբանենք Ձեզ՝ Հորը, Որդուն և Սուրբ Հոգուն: Ամեն»:
https://epostle.net/wp-content/uploads/2023/08/Revolution-Love-e1693282567107.jpg255562Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-07-05 00:01:522024-07-08 17:23:54Սերը հեղափոխության մեջ. Ապաշխարություն
Շարունակելով այն թեմաները, որոնք քննարկել ենք անցած շաբաթվա ընթացքում, այսօր ցանկանում եմ Ձեզ հետ կիսվել աստղագետ և մոլորակագետ, հանգուցյալ Կարլ Սագանի ուղերձով՝ Հիսուս Քրիստոսի վերջաբանով։
1990 թվականին «Վոյաջեր-1» տիեզերանավը, մեր արեգակնային համակարգի մասերը 13 տարի ուսումնասիրելուց հետո, հասել էր մեր մոլորակային հարևանության եզրին։ Մեկնելուց առաջ այն վերջին անգամ շրջվեց դեպի Երկիր մոլորակը։ Այն տնից ավելի քան 4 միլիարդ մղոն հեռավորության վրա էր, երբ լուսանկարեց այն և ռադիոազդանշանով ուղարկեց մեզ։ Եթե պատկերին շատ ուշադիր նայեք, և միայն այն բանից հետո, երբ այն ցույց տան Ձեզ, և Դուք երկրորդ, երրորդ ու չորրորդ անգամ հայացք նետեք, գուցե տեսնեք գունատ կապույտ կետ՝ Արեգակի ցրված լույսի ճառագայթների ֆոնին։ Այդ պատկերը Երկիր մոլորակն է։
1994 թվականին Կարլ Սագանը գրեց «Գունատ կապույտ կետ» գիրքը։ Այնտեղ նա հիշեցնում է մեզ, որ այդ կետը մեր տունն է։ Բոլոր նրանք, ում ճանաչել, սիրել կամ ատել ենք, յուրաքանչյուր պատմական գործիչ՝ աղքատից մինչև թագավոր, յուրաքանչյուր բարբարոս և նրա զինվորները, ինչպես նաև բարոյագիտության յուրաքանչյուր ուսուցիչ և նրա աշակերտները, որոնք երբևէ ուսումնասիրվել են, բոլորն էլ գոյություն են ունեցել այդ գունատ կապույտ կետի վրա։
Նա շարունակում է զգուշացնել մարդկությանը կյանքի փխրունության և այն մասին, թե որքան կարևոր է հարգել ու մեծարել այն, ինչ ունենք միմյանց հետ և մեր շրջակա միջավայրում այդ գունատ կապույտ կետի վրա։
Ծանոթացեք Սագանի գրքին և տիեզերքում այդ փոքրիկ կետի նրա դիտարկմանը, որը մենք Երկիր ենք անվանում։ Դուք կտեսնեք ականավոր գիտնականի, ֆուտուրիստի և մտածողի, որը խոսում է մարդ լինելու բարոյականության մասին։ Ինչպես տեսնում եք, գիտնականն ու հոգևորականը միմյանցից այնքան էլ հեռու չեն։ Նրանք երկուսն էլ իրենց օրը սկսում և ավարտում են երազանքներով։
Արմոդոքսին մատնանշում է սիրո, հավատքի և հույսի ուղերձի համընդհանուր լինելը։ Ձեզ հարկավոր չէ ուսումնասիրել տիեզերքի ծայրերը այս ճշմարտությունը գտնելու համար. այն մեր յուրաքանչյուրի սրտում է։ Մարտահրավերը կայանում է նրանում, որ իրականացնեք այն, ինչ գոյություն ունի այնտեղ, և գիտակցեք, որ այդ գունատ կապույտ կետը մեր տունն է։
Մատթեոսի Ավետարանում մենք կարդում ենք, որ օրենքի մի գիտակ փորձեց Հիսուսին այս հարցով. «Վարդապե՛տ, ո՞րն է օրենքի մեծագույն պատվիրանը»։ Հիսուսը պատասխանեց. «Սիրի՛ր Տիրոջը՝ քո Աստծուն, քո ամբողջ սրտով, քո ամբողջ հոգով և քո ամբողջ մտքով։ Սա՛ է առաջին և մեծագույն պատվիրանը։ Երկրորդը սրա նման է. Սիրի՛ր քո մերձավորին քո անձի պես։ Ամբողջ օրենքը և մարգարեները կախված են այս երկու պատվիրաններից» (Մատթեոս 22)։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/06/IMG_8423-scaled.jpeg25601920Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-06-14 00:01:332024-06-14 10:04:16Կետից դեպի աշխարհ
Պատերազմը քաղաքական գործողություն է։ Այն հնագույն երևույթ է և դարձել է միջոց, որով մարդիկ լուծում են իրենց տարաձայնությունները։ Մեզ սովորեցրել են հավատալ, որ պատերազմը, թեկուզ ծայրահեղ միջոց լինելով, վերջնականապես լուծում է հակամարտությունները։ Մենք դիմում ենք զենքի՝ ստեղծելով ավելի հզոր ու կատարելագործված միջոցներ՝ դժվարությունները և թշնամիներին հաղթահարելու համար։ Մենք կարծում ենք, որ որքան մեծ ու հզոր է զենքը, այնքան ավելի երաշխավորված է մեր հաղթանակը։ Այդպիսով, խաղաղության ձգտմանը զուգընթաց, մենք անընդհատ որոնում ենք ավելի մեծ ու ավելի ավերիչ զենքեր։
Հիսուս Քրիստոս մեզ առաջարկում է յուրօրինակ մի զենք՝ Սերը։ Այո, մենք հարգանքի տուրք ենք մատուցում սիրուն՝ ասելով, որ հենց այն է աշխարհը շարժող ուժը։ Ձեզ հարկավոր է միայն սեր։ Մենք երգեր, բանաստեղծություններ, վեպեր, ֆիլմեր, վանքեր ու եկեղեցիներ ենք նվիրում սիրուն և վկայում դրա հզոր ուժի մասին, սակայն երբ հարցը հասնում է թշնամիների դեմ պայքարին, մենք չենք հավատում սիրո զորությանը և փոխարենը ընտրում ենք կործանման գործիքները։
Մեզ սովորեցրել են՝ ոչ միայն մանկուց, այլև որպես քաղաքակրթություն՝ պատմական դասերի միջոցով, հավատալ, որ պատերազմը լուծում է։ Իրականության ստուգում. պատերազմներ են մղվում, բայց ոչ ոք չի հաղթում։ Իհարկե, այստեղ կամ այնտեղ ճակատամարտ կարող է շահվել, սակայն պատերազմներում ոչ ոք չի հաղթում։ Ի վերջո, պարտվող կողմը միայն վրդովմունք ու զայրույթ է կուտակում՝ մեկ այլ օր «հաշիվները մաքրելու» համար։
Ավելին, պատերազմը ստեղծում է այն պատրանքը, թե որոշ կյանքեր ավելի կարևոր են, քան մյուսները։ Կանանց և երեխաներին առաջինն են կոչ անում տարհանվել, կարծես տղաների և տղամարդկանց կյանքը պակաս արժեք ունի։ Զինվորները զորակոչվում կամ կամավորագրվում են, և երբ նրանք հագնում են համազգեստը, դառնում են թիրախ, կարծես նրանց մայրերն ու հայրերը չեն լացելու, երբ լուր ստանան, որ իրենց զավակն այլևս չկա։
Շաբաթավերջին չորս իսրայելցի պատանդներ փրկվեցին, սակայն գործողության արդյունքում զոհվեց ավելի քան 200 պաղեստինցի և չորս անգամ ավելին հոսպիտալացվեց, ինչն ամրապնդում է այն պատումը, թե որոշ կյանքեր, որոշ խմբեր, որոշ մարդիկ ավելի արժեքավոր են, քան մյուսները։
Գոյություն ունի ավելի վեհ գաղափար և ավելի լավ զենք՝ մեր թշնամիներին հաղթահարելու համար։
Եթե պնդում եք, որ Աստված կյանքի հեղինակն է, ապա պետք է ընդունեք, որ յուրաքանչյուր կյանք թանկ է Աստծո համար։ Աստծո համար մարդկանց հիերարխիաներ չկան, ինչպես ուսուցանում է Հիսուսը։ Մենք՝ մարդիկ ենք ստեղծել անհավասարություններ։ Մենք ենք պատերազմներ հրահրում և պատասխանատու ենք դրանք դադարեցնելու համար։
Հիսուսի խոսքերը հստակ են. «Լսել եք, որ ասվել է՝ “Սիրի՛ր մերձավորիդ և ատի՛ր թշնամուդ”։ Իսկ Ես ասում եմ ձեզ. սիրե՛ք ձեր թշնամիներին, օրհնե՛ք ձեզ անիծողներին, բարի՛ գործ արեք ձեզ ատողներին և աղոթե՛ք ձեզ հալածողների համար, որպեսզի լինեք որդիները ձեր երկնավոր Հոր, որն իր արեգակը ծագեցնում է չարերի ու բարիների վրա և անձրև է տեղում արդարների ու անարդարների վրա։ Որովհետև եթե սիրեք նրանց, ովքեր ձեզ սիրում են, ի՞նչ վարձք ունեք. չէ՞ որ մաքսավորներն էլ նույնը չեն անում։ Եվ եթե միայն ձեր եղբայրներին ողջունեք, ի՞նչ ավելի բան եք անում. չէ՞ որ հեթանոսներն էլ նույնը չեն անում։ Արդ, դուք կատարյա՛լ եղեք, ինչպես որ ձեր երկնավոր Հայրն է կատարյալ»։ (Մատթեոս 5)
Մի այգի կա, որի կողքով երբեմն անցնում եմ առավոտյան զբոսանքներիս ժամանակ: Այնտեղ մի մեծ հուշարձան կա՝ նվիրված ԱՄՆ պատերազմների վետերաններին: Կենտրոնական հուշատախտակին զինված ուժերի տարբեր ստորաբաժանումների տարբերանշաններն են, որոնք շրջապատում են մի պարզ արձանագրություն. «Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ իր կյանքը դնի իր ընկերների համար»:
Ես գիտեմ, որ այս մեջբերումը Հիսուսինն է։ Հովհաննու Ավետարանում (15) Հիսուսը հռչակում է այս ճշմարտությունը իր աշակերտների հետ ունեցած վերջին զրույցի ժամանակ՝ նախքան մատնվելը, դատվելն ու խաչվելը։ Սակայն նրանց համար, ովքեր չեն կարդացել Աստվածաշնչի այս հատվածը կամ Հիսուսի հետ կապ չունեն, մեջբերումը թվում է որպես պարզ ճշմարտություն։ Եվ հենց այդպես էլ այն ներկայացվում է այգու և այս հուշարձանի այցելուներին։ Մեջբերումն առանց հղման է՝ ո՛չ Հիսուսին, ո՛չ էլ այն Ավետարանին, որում այն հայտնվում է։
Միացյալ Նահանգներում մեր ունեցած ամենագեղեցիկ ավանդույթներից մեկն արտահայտվում է Հիշատակի օրվա տոնի միջոցով: Սա երախտագիտության արտահայտություն է ամենամեծ պարգևներից մեկի՝ ազատության և դրա համար վճարված գնի նկատմամբ:
Ամեն ինչ կարելի է գնահատել, բացի մարդկային կյանքից: Կյանքը Աստծո կողմից միայն մեկ անգամ տրված պարգև է, և այդ պատճառով այն անգին է: Երբ ինչ-որ մեկը կորցնում է իր կյանքը որևէ նպատակի համար, մենք ասում ենք, որ նա վճարել է վերջնական գինը՝ կրկին ընդգծելով դրա անգին լինելը:
Մենք լսել ենք, որ ազատությունը անվճար չէ, և հետաքրքիր է, որ ազատության գինը չափվում է կյանքով. այսինքն՝ ազատության արժեքն այնքան մեծ է, որ այն կարելի է չափել կամ գնահատել միայն մարդկային կյանքի միջոցով:
Սթիվեն Սթիլզը գրում է. Արդյո՞ք ազատության գինը գտնում ենք Հողի մեջ թաղված Մայր երկիրը կկլանի ձեզ Դրեք ձեր մարմինը ներքև
Անկախ նրանից՝ Հիսուսի խոսքերը վերագրվում են նրան, թե ոչ, «Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ իր կյանքը դնի իր ընկերների համար» արտահայտությունը մնում է որպես աքսիոմ: Որպես քրիստոնյաներ՝ մենք մխիթարվում ենք իմանալով, որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսն այս խոսքերն ասել է որպես հայտարարություն իր զոհաբերության, իր ընկերների և իր զավակների հանդեպ ունեցած սիրո մասին:
Հիշատակի օրը մեզ հիանալի հնարավորություն է տալիս խորհելու մի բանի մասին, որի մասին պետք է պարբերաբար մտածել՝ կյանքի արժեքի և այն ամենի մասին, ինչը չափվում է հենց կյանքով: Կա՞ն արդյոք բաներ, որոնք Դուք ավելի շատ եք սիրում, քան հենց կյանքը: Ազատությո՞ւնը: Ընտանի՞քը: Սե՞րը: Հայրենի՞քը: Մանրակրկիտ ինքնաքննությունը կարող է շատ բան բացահայտել: Վերապատվելի դոկտոր Մարտին Լյութեր Քինգն ասել է. «Եթե մարդը չի գտել մի բան, որի համար արժե մեռնել, նա արժանի չէ ապրելու»:
Հիսուսը հստակեցրեց, որ ինքն այնքան է սիրում մեզ, որ իր կյանքը տվեց մեզ՝ իր ընկերների համար: Փոխարենը նա խնդրում է, որ մենք մեր կյանքը դնենք ոչ թե գերեզմանում, այլ նվիրաբերենք միմյանց սիրելուն: Սա Հիշատակի օրվա ամենամեծ վկայությունն է՝ հարգել այն գինը, որը վճարել են ուրիշները, և հասկանալ, որ ապրելով և լիարժեք ապրելով՝ մենք հարգում ենք նրանց զոհաբերությունը:
Աղոթենք. Այս Հիշատակի օրը մենք աղոթում ենք նրանց համար, ովքեր քաջաբար իրենց կյանքը տվեցին ազատության գործի համար: Թող նրանց զոհաբերության օրինակը Ձեր Որդու՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի անձնազոհ սերը ներշնչի մեզ: Օրհնե՛ք մեր զոհված զինվորների ընտանիքներին և լցրե՛ք նրանց տներն ու կյանքը Ձեր զորությամբ և խաղաղությամբ: Ամեն: (Ընդհանուր աղոթքներից)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/05/IMG_1375-EDIT.jpg9581337Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-05-24 00:01:162026-05-25 21:21:17Առավելագույն սեր. Հիշատակի օր
Ավագ շաբաթվա յուրաքանչյուր օր՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհին, Ձեզ է ներկայացվում մի հարց, որին միայն Դուք և ոչ ոք ուրիշը չի կարող պատասխանել։
Վերջին ընթրիքի ժամանակ Հիսուսը բացահայտ խոսում է իր սիրելի և սեղանակից աշակերտների հետ։
Ինչպես Հայրը սիրեց ինձ, այնպես էլ ես սիրեցի ձեզ. մնացե՛ք իմ սիրո մեջ։ Եթե իմ պատվիրանները պահեք, կմնաք իմ սիրո մեջ, ինչպես ես պահեցի իմ Հոր պատվիրանները և մնում եմ նրա սիրո մեջ։ Այս բաները խոսեցի ձեզ, որպեսզի իմ ուրախությունը ձեր մեջ լինի, և ձեր ուրախությունը լիարժեք լինի։ Սա է իմ պատվիրանը, որ սիրեք միմյանց, ինչպես ես սիրեցի ձեզ։ Ոչ ոք ավելի մեծ սեր չունի, քան այն, որ մեկը իր կյանքը դնի իր ընկերների համար։ (Հովհաննես 15)
Հիսուսն ասում է իր աշակերտներին, որ հենց սիրո միջոցով են նրանք ճանաչվելու որպես իր հետևորդներ, այսինքն՝ քրիստոնեությունը սահմանվում է սիրով։ Սերը սկսվում է Աստծուց և արտահայտվում է զոհաբերությամբ, իսկ վերջնական զոհաբերությունը կյանքի ընծայումն է՝ Աստծո պարգևներից ամենամեծը։
Ընթրիքից հետո Հիսուսը Գեթսեմանիի պարտեզում աղոթում է. «Հա՛յր, եթե կամենում ես, այս բաժակը ինձանից հեռացրո՛ւ, բայց ոչ թե իմ կամքը, այլ Քոնը թող լինի»։
Այնտեղ է ժամանում ամբոխը՝ առաջնորդվելով 12 աշակերտներից մեկի՝ Հուդա Իսկարիովտացու կողմից։ Հուդան համբուրում է Տիրոջը՝ նրան ամբոխին մատնելու համար։ Հիսուսին ձերբակալում են որպես հասարակ հանցագործի, ապա տանում կրոնական վերնախավի մոտ՝ հորինված մեղադրանքներով դատելու համար։ Չարչարանքները, այսինքն՝ Տիրոջ տառապանքը, շարունակվում են ամբողջ գիշեր։ Կրոնական առաջնորդների կողմից կազմակերպված կեղծ դատավարություններից մինչև պետական պաշտոնյաներ, Նրան նվաստացնում են, ծեծում, ծաղրում և դատապարտում խաչելության։
Ձերբակալությունից մինչև դատավճիռը Հիսուսը լքված է եղել իր բոլոր ընկերների և հետևորդների կողմից։ Նրա ընկերներից մեկը դավաճանեց նրան (համբույրով), իսկ մյուսը՝ Պետրոսը, երեք անգամ ուրացավ նրան, երբ հարցրին՝ ճանաչո՞ւմ է արդյոք Հիսուսին։ Այնուամենայնիվ, Հիսուսը ոչ ոքի չի լքում՝ ո՛չ իր ընկերներին, ո՛չ իր հետևորդներին, ո՛չ էլ նույնիսկ իրեն մեղադրողներին կամ մեզանից որևէ մեկին։ Նա կանգնած է որպես Սիրո զորության վկայություն։ Նա ընդունում է դատավճիռը և ուղևորվում դեպի Խաչ։ Հենց այստեղ է, որ մենք հասկանում ենք, որ Խաչը, հետևաբար, հայ ուղղափառ աստվածաբանության մեջ Սիրո վերջնական արտահայտությունն է։
Հարության ճանապարհին այս վեցերորդ հարցը հնչում է այն ձևով, որն առաջին անգամ ուղղվեց Հուդային՝ «Համբո՞ւյրով ես մատնում Աստծո Որդուն», իսկ հետո՝ Պետրոսին՝ «Դո՞ւ էլ ես Հիսուսի հետ»։ Սրանք նույն հարցն են. սերն է այն, ինչը մեզ սահմանում է որպես քրիստոնյա՝ ըստ Հիսուսի, և ինքը՝ Հիսուսը, սիրո դրսևորմամբ զոհաբերում է իր կյանքը։ Դուք նրա՞ հետ եք, թե՞ դավաճանել եք նրան։ Անշուշտ, շատ ծանր հարցեր են շատ ծանր գիշերվա համար։ Մեր Տիրոջ չարչարանքների գիշերը։
Վաղը՝ Խաչը
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/Question-6.jpg8441184Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-28 00:01:092024-03-27 21:28:57Սիրո արտահայտություն. Ավագ հինգշաբթի (Հարց 6)
Քրիստոսի ներկայությունը. Ավագ չորեքշաբթի (Հարց 5-ը 9-ից)
Այս չորեքշաբթի՝ դեպի Հարություն տանող ճանապարհի հինգերորդ օրը, մենք հիշում ենք մեր նպատակը՝ Քրիստոսի ներկայությունը։ Հայ եկեղեցու ավանդույթում Քրիստոսի ներկայությունը հասանելի է բոլորին։ «Թո՛ւյլ տվեք երեխաներին գալ ինձ մոտ,- ասում է Հիսուսը,- և մի՛ արգելեք նրանց, որովհետև երկնքի արքայությունը նրանց նմաններինն է» (Մատթեոս 19:14)։ Երեխաները, լինելով սրտով մաքուր, ունեն այդ հասանելիությունը, հետևաբար՝ յուրաքանչյուրի համար այն ունենալու հնարավորությունը տրված է։
Մինչ մատնվելը, մինչ դատավարությունն ու խաչելությունը, Հիսուսը վերջին ընթրիքը կիսեց Իր սիրելիների հետ։ Հայտնի որպես «Վերջին ընթրիք»՝ սա այն պահն է, երբ Հիսուսը պատվիրաններ տվեց Իր աշակերտներին։ Դիմելով նրանց նույն նկարագրական արտահայտությամբ՝ «Որդյակներս», Հիսուսն ասում է. «Նոր պատվիրան եմ տալիս ձեզ, որ սիրեք միմյանց. ինչպես Ես սիրեցի ձեզ, այնպես էլ դուք սիրեք միմյանց։ Այս բանով բոլորը պիտի իմանան, որ Իմ աշակերտներն եք, եթե սեր ունենաք միմյանց հանդեպ» (Հովհաննես 13)։ Նա սերը դրեց որպես Քրիստոսի հետևորդ լինելու ամենաբարձր չափանիշ։
Մինչ նրանք ուտում էին, Հիսուս հաց վերցրեց, օրհնեց, կտրեց, տվեց աշակերտներին և ասաց. «Առե՛ք, կերե՛ք, սա՛ է Իմ մարմինը»։ Ապա վերցրեց բաժակը, գոհություն հայտնեց և տվեց նրանց՝ ասելով. «Խմե՛ք դրանից բոլորդ, որովհետև սա՛ է Իմ արյունը նոր ուխտի, որ թափվում է շատերի համար՝ մեղքերի թողության համար»։ (Մատթեոս 26)։ Հաստատման այս խոսքերը հիմնեցին Հաղորդության խորհուրդը։ Սա սուրբ և աստվածային արարողություն է, որի միջոցով մենք բառացիորեն և ամբողջությամբ ընդունում ենք Քրիստոսին՝ որպես այն էներգիայի աղբյուր, որով մենք ապրում ենք սիրո արտահայտությունը։ Քրիստոսի ներկայությունը Ձեզանից դուրս չէ, այլ, Հիսուսի խոսքերով՝ «Աստծո արքայությունը Ձեր ներսում է» (Ղուկաս 17)։
Այսօրվա հարցը՝ Որտե՞ղ է Քրիստոսի ներկայությունը Ձեր կյանքում։
Վաղը՝ Սիրո արտահայտությունը
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/03/9-Questions-Cover-5.jpg9451275Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-27 00:01:532026-03-29 06:20:41Քրիստոսի ներկայությունը. Ավագ չորեքշաբթի (Հարց 5/9)
Մեր կյանքը կառուցված է վստահության վրա։ Վստահությունն ու հավատը մեր կյանքին կայունություն են հաղորդում։ Վստահությունն ու հավատը ծնվում են փորձառությունից, այսինքն՝ դրանք հիմնված են մեր անձնական փորձի և անցյալի վրա։ Օրինակ՝ մենք վստահում ենք, որ երբ լուսացույցը մեզ համար կանաչ է վառվում, հանդիպակաց երթևեկության համար այն կարմիր է։ Այս վստահությունը հիմնված է հազարավոր լուսացույցների մոտով անցնելու մեր փորձի վրա, երբ լիակատար վստահությամբ ենք ընթանում, որ հանդիպակաց երթևեկությունը կանգնած է։ Եթե չունենայինք վստահության այս տեսակը, մենք կապրեինք վախի և կասկածի մեջ։ Մենք կկանգնեինք յուրաքանչյուր լուսացույցի մոտ՝ անորոշության մեջ, թե ինչ սպասել։
Եթե մի փոքր ավելի խորը մտածենք լուսացույցի մոտ մեր վարքագծի մասին, կտեսնենք, որ մենք վստահում ենք բազմաթիվ մակարդակներով։ Մենք վստահում ենք սարքավորումներին՝ էլեկտրոնիկային, անջատիչներին և բուն լամպերին։ Մենք նաև վստահում ենք ծրագրավորողներին, ովքեր սահմանել են կարմիր և կանաչ լույսերի ժամանակային անջատիչները։ Մենք կարող ենք վստահաբար ասել, որ հավատում ենք, թե ծրագրավորողը վստահելի անձնավորություն է, այսինքն՝ մեկը, ով մեզ չի խաբի՝ միաժամանակ կանաչ լույս վառելով և՛ մեզ, և՛ հանդիպակաց փողոցի համար։ Մեր վստահությունը ծրագրավորողին (կամ ազդանշանային համակարգը ստեղծողին) դարձնում է մեր վստահությանն արժանի անձ։
Վստահության այս տեսակը մենք սովորում ենք։ Սա փորձի վրա կառուցված վստահություն է։ Հենց այս վստահության վրա ենք մենք կառուցում կյանքի հանդեպ մեր ակնկալիքները։ Եթե մենք չունենանք այս հիմնարար վստահությունը, ապա կմատնվենք քաոսային կենսակերպի։ Կյանքը դառնում է քաոս, այն չունի կարգ ու կանոն կամ ռիթմ։ Այն քաոսային է դառնում, քանի որ մենք չափից ավելի տարված ենք վախով՝ անհայտի և այն վնասի վախով, որ կարող է հետևել։
Հետևաբար, վախն ու քաոսը հաղթահարվում են հավատքով և վստահությամբ։ Մենք սովորում ենք ունենալ հավատք և վստահություն, որոնք իրենց հերթին իմաստ և նշանակություն են հաղորդում մեր կյանքին ու գոյությանը։
Այս շաբաթ մենք մարտահրավեր ենք ստանում՝ նայելու մեր աղոթքի կյանքին նոր տեսանկյունից, այսինքն՝ ոչ միայն որպես Աստծո հետ զրույցի, այլև ինքներս մեզ հետ զրույցի։ Մենք դիմում ենք դեպի ներս՝ գտնելու ուժը դեպի դուրս մղվելու համար՝ այդ սերն ու կարեկցանքը դուրս մղելու համար։ Մենք գտնում ենք դա անելու ուժը, որովհետև վստահում ենք։ Մենք վստահում ենք սիրուն, քանի որ հասկանում ենք, որ այդ սերը Աստված է։
Աստված սեր է։ Անվերապահ սեր։ Եթե մենք սեր ունենք մեր սրտում և եթե մենք սիրում ենք միմյանց, Հիսուսը մեզ ասում է. «Դրանով բոլորը կիմանան, որ դուք իմ աշակերտներն եք, եթե սիրեք միմյանց»։ Մենք քրիստոնյա ենք այն սիրով, որը կիսում և տարածում ենք։
Երբ մեզ համար դժվար է կիսել մեր սերը, դա սովորաբար նշանակում է, որ մենք չենք վստահում։ Մենք չենք հավատում, որ սերը մեզ կվերադարձվի։ Մենք չենք վստահում, որ սերը ցավ չի պատճառի։ Մենք կորցրել ենք սիրո հանդեպ վստահությունը։ Բայց այսօր մենք կանգնած ենք այլ հայացքով և մեր հավատքի ու տիեզերքում մեր տեղի հասուն ըմբռնմամբ. մենք այժմ հասկանում ենք, որ Աստված սեր է։ Եվ այս ըմբռնումը փոխում է ամեն ինչ։
Մենք վստահում ենք Աստծուն, քանի որ Աստված տիեզերքի միակ հաստատունն է։ Նա է՝ «Ես եմ»-ը։ Ոչ թե Նա էր, ոչ թե Նա կլինի, այլ Նա է։ Աստված՝ որպես Հավերժ Ներկա, միակ բանն է, որին կարելի է վստահել։ Նա մեր կյանքի միակ հաստատունն է, որը ցրում է վախը և կարգուկանոն բերում քաոսին։ Որպես այդպիսին՝ Նա՝ այս հաստատունը, թույլ է տալիս մեզ վստահել ինքներս մեզ, այն սիրուն, որը մեր սրտում է։ Աստծուն վստահել նշանակում է վստահել սիրուն։ Հետևաբար, մենք կարող ենք մղել ինքներս մեզ և դեպի դուրս մղել այդ սերը՝ առանց վախի։
Պահքի այս 32-րդ օրը մենք նկատում ենք մեր ճանապարհորդության փոփոխությունը։ Այն, ինչ սկսվեց որպես հավատքի ճանապարհ, այժմ վերածվում է գործողության ուղու։ Դուք ձեր մեջ ունեք գործելու, ձեր գործողություններին վստահելու ուժը, քանի որ դրանք կառուցված են հավատքի վրա, դրանք կառուցված են սիրո վրա, այսինքն՝ դրանք կառուցված են Աստծո հանդեպ ձեր ունեցած վստահության վրա։
Այսօր մենք ունենք պարզ վարժություն՝ սիրել։ Սա գործողության ուղու սկիզբն է։ Սա գործողության առաջին քայլն է։ Սա ճշմարիտ սեր է, որը կարող է ցավեցնել, բայց մենք վստահում ենք դրան։ Մենք լիովին հանձնում ենք մեզ այդ սիրուն։ Աստծուն հանձնվելը սիրուն հանձնվելն է։ Ստիպեք ինքներդ ձեզ այսօր ազատորեն ուսումնասիրել Աստծուն հանձնվելը։ Փոխարինեք սերը այնտեղ, որտեղ մտածում եք Աստծո մասին։ Փոխարինեք Աստծուն այնտեղ, որտեղ մտածում եք սիրո մասին։ Ստիպեք ինքներդ ձեզ սիրել ուրիշներին՝ ընտանիքին, ընկերներին կամ մեկին, ում չեք ճանաչում։ Ստիպեք ինքներդ ձեզ կատարել սիրո պատահական մի արարք։ Այնուհետև օգտվեք առիթից և իսկապես ստիպեք ինքներդ ձեզ սիրել ձեր թշնամուն։ Հենց այնտեղ՝ ձեր գործողության մեջ, դուք կտեսնեք Աստծո դրսևորումը։ Այնտեղ դուք կտեսնեք Աստծո ծնունդը։ Այնտեղ դուք կտեսնեք քաոսը կարգի բերված և վախը ցրված։ Հենց այդ պահին դուք իսկապես կհասկանաք՝ «Թող լինի Քո կամքը»։ Նրա կամքն է, որ մենք սիրենք միմյանց։
Աղոթենք. Ո՛վ Քրիստոս Հիսուս, երբ ամեն ինչ խավար է, և մենք զգում ենք մեր թուլությունն ու անօգնականությունը, տուր մեզ Քո ներկայության, Քո ուժի և Քո սիրո զգացումը։ Օգնիր մեզ վստահել Քո պաշտպանիչ սիրուն և Քո զորացնող ուժին, որպեսզի ոչինչ չվախեցնի մեզ։ Քանզի Քեզ մոտ ապրելով՝ մենք կտեսնենք Քո ծրագիրը, Քո նպատակը և Քո կամքը ամեն ինչում։ Ամեն։
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/signal.jpg149160Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-14 00:01:562024-03-08 17:53:57Վստահություն. Մեծ պահքի 32-րդ օր
Մեծ պահքի ուղեգրության 27-րդ օրը՝ Ընկերություն Հայ եկեղեցին Մեծ պահքի շաբաթ օրերից մեկի ընթացքում նշում է Սեբաստիայի 40 մանկանց հիշատակը: Թեև Սեբաստիան հայկական քաղաք է, ողջ քրիստոնյա աշխարհը ոգեկոչում է այնտեղ տեղի ունեցած նահատակությունը՝ որպես քրիստոնեության, տոկունության, զոհաբերության և ընկերության դաս:
Սեբաստիայի 40 նահատակների պատմությունը տեղի է ունեցել 4-րդ դարում, երբ Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքով զինված հռոմեական բանակի 40 զինվորներ փորձության են ենթարկվում՝ կա՛մ հրաժարվել հավատքից, կա՛մ կորցնել կյանքը: Նրանք հրաժարվում են դավաճանել կամ ուրանալ Քրիստոս Հիսուսի հանդեպ իրենց հավատքը: Նրանց դատապարտում են տանջալից մահվան՝ ձմեռվա կեսին սառցե լիճը նետելով: Քառասուն տղամարդիկ ձեռք են մեկնում միմյանց: Նրանք ամուր բռնում են միմյանց՝ ստեղծելով կենդանի լաստ: Ջուրը հրաշքով տաքանում է: Աստված հնարավորություն է ստեղծում, որ սառցե ջուրը ջերմություն և կյանք տա: Այդպիսով՝ նրանք նաև հնարավորություն են ստանում սրբերի պսակ ստանալու:
Այս պատմությունը բազմաշերտ է: Հրավիրում եմ Ձեզ ընթերցելու դրա մասին, քանի որ այն հանդիպում է բազմաթիվ գրքերում և հոդվածներում: Այժմ ցանկանում եմ կենտրոնանալ այն ընկերության վրա, որ գոյություն ուներ այդ զինվորների միջև, հատկապես այն պատճառով, որ նրանք ունեին նույն նպատակը և հավատքի նույն հիմքը: Ավելին, նրանք պատկանում էին մի համայնքի, որը միավորում էր նրանց:
Մենք հարաբերություններ ենք կառուցում այն մարդկանց հետ, ում հետ հաստատում ենք այսպես կոչված «ընկերություն»: Հաճախ դրանք սահմանափակ գործընկերություններ են. այսինքն՝ մենք կարող ենք խոսել ամեն ինչի մասին, բացի հավատքի հարցերից: Մենք գուցե խուսափենք հավատքի կամ կրոնի մասին խոսելուց: Ինչո՞ւ: Որովհետև մեզ պայմանավորել են, մեզ սովորեցրել են, որ քաղաքավարի չէ կրոնի մասին քննարկումներ ծավալել խառը հասարակության մեջ: Ի վերջո, քաղաքականությունն ու կրոնն այն երկու բաղադրիչներն են, որոնք երբեք չեք ցանկանա ներառել ընկերության մեջ: Մեզ ասում են, որ քաղաքականության և կրոնի պատճառով ավելի շատ վեճեր են ծագում, քան որևէ այլ թեմայից:
Մեծ պահքի այս ճանապարհորդության ընթացքում Դուք նայել եք ներս և դուրս: Դուք կառուցել եք Ձեր աղոթքի կյանքը՝ որակով և քանակով: Դուք Ձեզ ընկալում եք որպես կարգապահ էակներ՝ օժտված պահքի և ժուժկալության պրակտիկայով: Ձեր քրիստոնեական ողորմածությունը սահմանվում է պատասխանատվությամբ և հոգատարությամբ: Այս չորրորդ շաբաթվա ավարտին Դուք հասկանում եք, որ քրիստոնեությունը բնավ այն աղավաղված պատկերացումը չէ, որի մասին շատերն են խոսում, այլ քրիստոնեության մեջ մաքրություն կա: Քրիստոնեությունը ոչ միայն սիրով է սահմանվում, այլև այն մաքուր սիրո արտահայտությունն է: Այն կոչ է անում Ձեզ ընդլայնվել և նվիրվել միմյանց: Դա զոհաբերություն է, որը դրսևորվում է ընկերության և հարաբերությունների մեջ: Դուք սիրում, պատվում, հարգում և փայփայում եք միմյանց:
Քանի որ Քրիստոսի պատգամն այնքան մաքուր է, այն մեզանից յուրաքանչյուրին հնարավորություն է տալիս աճելու այդ նույն մաքրության մեջ:
Քառասուն նահատակները գտան այդ մաքրությունը միմյանց մեջ: Նրանք կարողացան բռնել միմյանց ձեռքը և մնալ ջրի երեսին այդ լճում: Նրանք կարողացան ուժ քաղել միմյանցից: Մենք նույնպես ուղևորության մեջ ենք, որը կոչվում է կյանք: Մենք փնտրում ենք ընկերներ և երբեմն հեռու ենք մնում, քանի որ զգում ենք, որ մյուսները գուցե չհասկանան մեր դիրքորոշումը: Իսկական ընկերությունը նշանակում է, որ մենք կարող ենք անկեղծ լինել միմյանց հետ: Այն նշանակում է, որ մենք կարող ենք ապավինել միմյանց: Մենք կարող ենք հենվել ուրիշների վրա և ակնկալել, որ նրանք նույնպես կհենվեն մեզ վրա: Դրան հասնելու համար մեզ անհրաժեշտ է բաց երկխոսություն: Այդ երկխոսության համար գոյություն ունի բանաձև: Այն սկսվում է կյանքի հիմնական էության մասին խոսելով, ներառյալ մեր հավատքը, մեր հոգևորությունը, թե ով ենք մենք, ինչպես ենք հասկանում ինքներս մեզ և ինչ նվիրվածություն ունենք սիրո հանդեպ: Մենք այժմ արագորեն հասկանում ենք, որ հավատքի հարցերում ամաչելու ոչինչ չկա: Այժմ մեր էության անբաժանելի մասն է դառնում հպարտորեն կանգնել և ասել. «Այո՛, ես քրիստոնյա եմ, որովհետև Քրիստոսի ընտանիքի անդամ եմ»: Պարզ ասած՝ մենք ասում ենք. «Այո՛, ես կոչված եմ սիրելու»: Ոչ ավելին, և անշուշտ՝ ոչ պակաս:
Սիրել, կարողանալ ոտքի կանգնել և օգնել: Կարողանալ նստել դժվարության մեջ հայտնված ընկերոջ կողքին: Կարողանալ ձեռք մեկնել կարիքավորին: Եվ կարողանալ առաջարկել ուժ ու քաջություն՝ բարձրացնելու ընկածին: Տեսնում եք, քրիստոնեությունը հենց այն է, որ շարունակենք այն, ինչ սկսեց Քրիստոսը:
Սեբաստիայի քառասուն մանկունք Քրիստոսի պատգամը հասկանում էին որպես համայնքի դրսևորում։ Տոնի անունն իսկ հուշում է համայնքի մասին։ Մենք հիշում ենք ոչ թե մեկ նահատակի, այլ քառասուն։ Սա հավաքականություն է՝ մարդիկ, որոնք կառչած են միմյանց, պահում են իրար և չեն ընկրկում կյանքի դժվարությունների առաջ։ Երբ մենք գիտակցում ենք սա, սկսում ենք ձեռք մեկնել միմյանց։ Մենք այլևս չենք վախենում վստահել մեր ընկերներին։ Փոխարենը՝ ձևավորում ենք առողջ ու անկեղծ հարաբերություններ և դառնում իսկական բարեկամներ։ Ձեռք մեկնել, կառչել միմյանց, մնալ կյանքի ջրերի երեսին... Հասկացե՛ք, որ հենց այսպես են կատարվում հրաշքները, քանի որ հենց այդ պահերին է Աստված տաքացնում ջրերը։ Մենք ևս մեկ հնարավորություն ունենք իսկապես նավարկելու և իրականացնելու այն երազանքները, որոնք միայնակ անհնար են, բայց միանգամայն հասանելի՝ համայնքային միասնության շնորհիվ։
Մեծ պահքի այսօրվա առաջադրանքը պարզ է. կապ հաստատեք Ձեր ընկերների, Ձեր ընտանիքի հետ: Ներգրավեք նրանց հավատքի մասին զրույցի մեջ: Օգնեք նրանց հասկանալ, թե որքան կարևոր է այդ հավատքը Ձեզ համար, և իսկապես բացատրեք, թե որոնք են այդ հավատքի չափումները: Ոչ թե պարզապես պատմություններ կամ առասպելներ, այլ իրական պատմություն՝ հույսի, հավատքի, միմյանց ձեռք մեկնելու և միմյանց ոտքի կանգնելուն օգնելու մասին: Միասին: Աստծո օրհնությամբ Դուք կհասնեք Ձեր առջև դրված նպատակներին և երազանքներին:
Նույն ոգով աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու հետ. Փառավորյալ Տեր, ընդունիր Քո ծառայի աղաչանքները և բարեհաճորեն կատարիր իմ խնդրանքները՝ Աստվածածնի, Հովհաննես Մկրտչի, Սուրբ Ստեփանոս նախավկայի, մեր Լուսավորիչ Սուրբ Գրիգորի, սուրբ առաքյալների, մարգարեների, վարդապետների, նահատակների, հայրապետների, ճգնավորների, կույսերի և երկնքում ու երկրի վրա եղող Քո բոլոր սրբերի բարեխոսությամբ: Եվ Քեզ, ո՛վ անբաժանելի Սուրբ Երրորդություն, փառք և երկրպագություն հավիտյանս հավիտենից: Ամեն: (24/24)
Լուսանկարը՝ 2009 թ., Տեր Վազգեն Մովսեսյան
https://epostle.net/wp-content/uploads/2013/03/DSC04355.jpg12001600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-03-09 00:01:392024-03-06 22:02:48Սեբաստիայի 40 մանկունք – Մեծ պահքի 27-րդ օր
Մեծ պահքի մեր ուղու ընթացքում մեզ ուղեկցում են բազմաթիվ հույզեր և զգացմունքներ։ Քանի որ յուրաքանչյուրս եզակի արարած ենք, յուրաքանչյուրս մեր հոգևոր կյանքին մոտենում ենք տարբեր ձևերով։ Ոմանք կարող են հանգստություն զգալ։ Ոմանք կարող են ներքին խաղաղություն զգալ։ Մյուսները կարող են անհանգստություն զգալ՝ անհայտի հանդեպ վախ, այն ամենի հանդեպ, ինչ առջևում է։ Իսկ ոմանք էլ գուցե չկարողանան ընկալել այն ֆիզիկական փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունենում սննդակարգի սահմանափակումների պատճառով։ Անկախ նրանից, թե որտեղ եք Դուք Ձեր հոգևոր որոնումներում, կարևոր է հիշել, որ մենք այս ճանապարհորդությունը սկսել ենք նպատակով՝ մաքրվելու, նվազեցնելու, իմաստ և նպատակ գտնելու ոչ միայն Մեծ պահքի ընթացքում, այլև մեր ողջ կյանքի համար։ Մենք պետք է հասկանանք, որ այս 40 օրը մեզ պատրաստում է մեր առջև սպասվող մյուս 325 օրերի համար։
Մտածեք այն մասին, որ մենք սկսել ենք մի կետից և ուղղվում ենք դեպի մեկ այլ կետ։ Զարմանալին այն է, որ երբեմն այդ վերջնակետը կարող է լինել հենց սկզբնակետը. այսինքն՝ ճանապարհորդության ավարտը կարող է լինել հենց այնտեղ, որտեղից մենք սկսել ենք։ Չեմ ցանկանում շփոթեցնել Ձեզ, բայց մտածեք Ձեր կյանքի փորձառությունների մասին։ Երբ բախվում եք խնդիրների կամ դժվարությունների, գուցե խորհում և պատասխաններ եք փնտրում, մինչդեռ այդ պատասխանները վաղուց Ձեր մեջ են։ Մենք այդ պատասխաններն ունեցել ենք հենց սկզբից, ինչպես Դորոթին Օզի աշխարհում իր ճանապարհորդության ավարտին հասկացավ, որ պատասխաններն ամբողջ ընթացքում իր ոտքերի տակ էին։ Նա մեծ հայտնություն ստացավ, որ տան նման տեղ չկա, ոչ թե դրսից, այլ այն փաստով, որ հասավ այդ գիտակցմանը։ Այս շաբաթ մենք նույն հայտնությունը գտանք Անառակ որդու առակում։ Որդին տուն վերադարձավ, որովհետև պատասխաններն այնտեղ էին։
Իրականում մենք տեսնում ենք, որ Աստված մեզ շնորհել է այն բոլոր պարգևները, որոնք անհրաժեշտ են մեր կյանքում։ Այդ պարգևները դրված են մեր տանը, մեր սրտում, սակայն մենք շեղվել ենք մեր ուղուց։ Մենք հեռացել ենք Աստծուց։ Բայց եթե ուշադիր նայենք, կհասկանանք, որ այս հոգևոր ճանապարհորդության ընթացքում պատասխանները ոչ թե մեր շրջապատում են, այլ մեր ներսում։ Ինչո՞ւ ոչ։ Եթե Աստված է մեզ ստեղծել և հոգի պարգևել, ապա ինչո՞ւ պետք է «օգտագործման ուղեցույցը»՝ պատասխանների գիրքը, մեր ներսում չլինի։ Պատասխանները հենց այնտեղ են՝ յուրաքանչյուրիս մեջ, որտեղ միշտ էլ եղել են։
Աստված խոսում է մեզ հետ։ Մեր սրտի խորքից մենք լսում ենք Նրա ձայնը։ Նրա խոսքերը պատասխաններն են, որոնք միշտ մեզ հետ են, ուր էլ որ գնանք։ Երբ Հիսուսն ասում է. «Ես եմ ճանապարհը, ճշմարտությունը և կյանքը», դա սիրո խորին արտահայտությունն է։ Կա մեկ ուղղություն։ Կա միայն մեկ ճանապարհ։ Դա սիրո ճանապարհն է։
Սուրբ Ներսես Շնորհալին հիշեցնում է մեզ, որ սիրո անունը Հիսուս է։ Մենք բացահայտեցինք, որ դա «այբբենարանն» է, և այժմ հասկանում ենք Հիսուսի խոսքերը այնպես, որ Սերը Ճանապարհն է, Ճշմարտությունը և Կյանքը։ Մենք բոլորս էլ միշտ գիտեինք դա։ Սա նորություն չէ։ Պարզապես մենք մեր հոգու, մտքի և ոգու այդ հատվածը օտարել ենք կարևորից և մոռացել, որ կա միայն մեկ ճանապարհ և մեկ ճշմարտություն։ Դա Սերն է։ Մենք փնտրել ենք այլուր՝ փոխանակ նայելու մեր ներսը։
Սուրբ Նեկտարիոսը հիշեցնում է մեզ. «Մի՛ փնտրիր արքայությունը քեզնից դուրս, արքայությունը քո ներսում է»։ Հիսուսը հիմնեց իր Եկեղեցին, իր Արքայությունը այստեղ՝ երկրի վրա, և այդ Եկեղեցին իր հիմնական հիմքն ունի մարդկային սրտում։ Այնտեղ է պատկանում օգտագործման ձեռնարկը։
Այս շաբաթ մենք անդրադարձանք Անառակ որդու առակի երեք կերպարներին՝ կրտսեր որդուն, ավագ որդուն և հորը։ Այսօր թող մեզ հիշեցվի, որ Մեծ պահքի այս ճանապարհորդությունը ոչ միայն Ա-ից Բ կետ հասնելու ուղի է, այլև կարող է լինել Ա-ից Ա վերադարձի ճանապարհ։ Մեր կյանքը նորոգվում է, կարծես հինը վերստեղծված լինի։ Այն այլևս հին կյանք չէ, այլ նոր կյանք՝ լցված նոր ըմբռնումով և մեր հարաբերությունների ու շրջապատի հանդեպ այլ մոտեցմամբ։
Այն, ինչ սկսում ենք տեսնել, ապաշխարության հայեցակարգն է, այսինքն՝ շրջվելը, վերադառնալը. Ա կետից Ա կետ՝ Բ կետի միջոցով։ Քրիստոնյայի ամենահզոր գործիքը ապաշխարությունն է։ Երբ գիտակցում ենք, որ սխալ ենք գործել, մենք ինքներս մեզ բարելավելու կարողություն ունենք։ Մենք կարող ենք հետ շրջվել։ Այդ տուն վերադարձը օգնեց Անառակ որդուն։ Մեր կյանքի յուրաքանչյուր ուղի տարբեր է, բայց դրանք բոլորն էլ տանում են դեպի ճանապարհորդության ավարտը։ Ոմանց համար այս ճանապարհորդությունը կլինի Ա-ից Բ կետ։ Մյուսների համար՝ Ա-ից Բ, գուցե նաև Գ և Դ կետեր՝ մինչև Ե հասնելը։ Իսկ ոմանց համար էլ դա կլինի ամբողջական շրջան՝ վերադարձ տուն՝ Ա կետ։ Օղակից կամ փոքր շրջանցումից պետք չէ վախենալ։ Դա վերագրեք կյանքի փորձին։ Կյանքի սխալներից և ցավերից մենք սովորում ենք։ Բարեբախտաբար, Աստված մեզ շատ հնարավորություններ է տվել հետ շրջվելու համար։
Աղոթենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքով. Անմահության աղբյուր, թող ապաշխարության արցունքները հոսեն իմ սրտից, ինչպես մեղավոր կնոջ արցունքները, որպեսզի դրանք լվանան իմ հոգու մեղքերը, նախքան այս աշխարհից հեռանալս։ Ողորմիր Քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեծ մեղավորիս։ (Հավատով խոստովանում եմ, 18/24)
https://epostle.net/wp-content/uploads/2024/02/ECUAD084.jpg900600Վազգեն Մովսեսյանhttps://epostle.net/wp-content/uploads/2022/07/final_logo_large_for_epostle_web-300x189.pngՎազգեն Մովսեսյան2024-02-28 00:01:542024-02-27 21:11:47Շրջադարձ – Մեծ պահքի 17-րդ օր