Հայկական ուղղափառության արմատները. մանկական խաղեր

Հայաստանը շրջապատված է թշնամական հարևաններով։ Կարելի է հարց տալ՝ ինչպիսի՞ն է կյանքը հարձակման և պատերազմի մշտական վտանգի պայմաններում։ Մենք գիտենք, որ գոյատևման այդ անմիջական սպառնալիքը իրականություն է աշխարհի շատ մասերում։

Հայաստանում Դուք կտեսնեք առողջ ընտանեկան կյանք, որտեղ փոքրիկները անհոգ խաղում են փողոցներում մինչև ուշ երեկո։ Փողոցները բառացիորեն լի են կյանքով։ Սա կլիշե չէ, այլ իրականություն, որին կարելի է ականատես լինել շաբաթվա ցանկացած երեկո։

Մենք նստած էինք Երևանի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ մայր տաճարի բակում։ Մի կողմից մի երիտասարդ դրոն էր թռցնում։ Մյուս կողմից՝ ձեռք ձեռքի տված երիտասարդները ծիծաղում էին ինչ-որ կատակի վրա։ Զբոսաշրջիկների մի խումբ միացավ զվարճանքին՝ տեղի վաճառողից պաղպաղակ գնելով և վայելելով վանիլային ու շոկոլադե համերը։ Սքեյթպարկում սքեյթբորդիստներն ու հեծանվորդները միմյանց մարտահրավեր էին նետում՝ ցուցադրելով գեղեցիկ վարժություններ, որոնք գրեթե բեմադրված էին թվում։

Սահելով նոր օրվա բարակ սառույցի վրայով...

Ծնողները, հեռվից վստահ լինելով, որ իրենց երեխաներն ապահով են, վայելում են միմյանց ընկերակցությունը։

Մեզ համար՝ Միացյալ Նահանգներից եկածներիս համար, դժվար է նույնիսկ պատկերացնել նմանատիպ իրավիճակ այսօրվա ԱՄՆ-ում։ Այո՛, եղել է ժամանակ, երբ անհոգությունը ձեռք ձեռքի էր տալիս երիտասարդության հետ, բայց այդ օրերը մնացել են մեր հիշողություններում, իսկ երբեմն էլ՝ ֆիլմերի տեսարաններում։ Այսօր ներքին վախը կաթվածահար է արել հասարակությանը՝ զրկելով նրան այդ պարզ պահերը վայելելուց, ինչը հարց է առաջացնում՝ ո՞րն է տարբերությունը այստեղ և այնտեղ։ Մի՞թե մենք նույնպես չենք բախվում անմիջական վտանգի։ Պատահական հրաձիգներն ու երեխաների առևանգումը հարձակման և պատերազմի համարժեքներն են։

Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթքը 15-րդ ժամից հասնում է մեզ. «Քրիստոս, ամենքի պահապան, թող Քո աջը պաշտպանի և հովանի լինի ինձ օր ու գիշեր, տանը և ճանապարհին, քնած և արթուն ժամանակ, որպեսզի երբեք չսայթաքեմ։ Ամեն»։