Արմոդոքսիան այսօր. Ներքին տաճարի մաքրագործումը

Հիսուսի կողմից սեղանները շրջելու և տաճարը վաճառականներից ու լումայափոխներից մաքրելու պատմությունը Ավետարանների ամենատպավորիչ դրվագներից է։ Այն պարունակում է բեմական արդյունավետ տարրեր, որոնք այս պատմությունը դարձրել են Հիսուսի մասին ֆիլմերի սիրված հատվածներից մեկը։ Տաճարում Հիսուսի բռնկումը հաճախ օգտագործվում է որպես զայրույթի պոռթկումները արդարացնելու փաստարկ՝ պարզունակ փիլիսոփայական բացատրություններով, թե իբր նույնիսկ Հիսուսը՝ Խաղաղության Իշխանը, չկարողացավ զսպել իր զայրույթը, ուստի երբեմն մեզ նույնպես թույլատրելի է նույն կերպ վարվել։ Ե՞րբ։ Այն ժամանակ, երբ մայրուղու վրա կոպիտ վարորդը կտրում է ճանապարհս, երբ երեխաներս չեն ենթարկվում, երբ ընկերս վիրավորական բան է ասում և այլն։

Ինչ-որ առումով, կյանքը թատրոն է, և մենք տեսնում ենք, թե ինչպես ենք շարժվում ֆիլմի կադրերի հետ (այո, նույնիսկ թվային դարաշրջանում մենք կյանքը դիտարկում ենք որպես ժամանակային գծի վրա շարժվող պատկերների անալոգային հաջորդականություն)։

Հիսուսն ուներ բարոյական հեղինակություն՝ մատնանշելու այն, ինչը տաճարում տեղ չունի։ Նրա կոչը մեզ հետևյալն է. «Մի՛ դատեք, որպեսզի չդատվեք, որովհետև ինչ դատաստանով որ դատում եք, նույնով պիտի դատվեք, և ինչ չափով որ չափում եք, նույնով պիտի չափվի ձեզ» (Մատթեոս 7)։

Որպես մարմնացյալ Սեր, որպես Ճանապարհ, Ճշմարտություն և Կյանք՝ Հիսուսը կարող է կոչ անել մաքրելու Աստծո տունը այն ամենից, ինչն այնտեղ տեղ չունի։ Սակայն մեզ կոչ է արվում մաքրել Աստծո առաջին տաճարը՝ այն է՝ մեզ։ Սուրբ Պողոսի խոսքերով՝ «Դուք Աստծո տաճարն եք, և Աստծո Հոգին բնակվում է ձեր մեջ»։

Մենք աղոթում ենք. «Տե՛ր, Դուք, որ իմ հոգին կերտեցիք որպես սուրբ բնակավայր, Ձեր ձեռքերով ձևավորված կենդանի տաճար, մտեք հիմա իմ սրտի թաքուն սենյակները։ Լուսավորեք Ձեր լույսով այնտեղ, որտեղ դեռ ստվերներ են մնացել։ Մաքրեք հին վախերի փոշին, դժգոհության սարդոստայնները, այն կուռքերը, որոնք ես կառուցել եմ հարմարավետության, հպարտության կամ ցանկության հիման վրա։ Մաքրագործեք այն, ինչ հնացել է, բուժեք այն, ինչ վիրավորվել է, վերականգնեք այն, ինչ անտեսվել է։ Ամեն»։