Արմոդոքսի՝ այսօրվա համար. Ճզմված փշեր

Վախը ծնում է անհանգստություն: Անհանգստությունը, ինչպես բազմիցս թափահարված գազավորված ըմպելիքի տուփը, փորձում է ճեղքել ամենաթույլ կետը՝ հանգստություն գտնելու համար: Ըմպելիքի տուփը պայթում է, երբ բացում եք կափարիչը, իսկ ավելի վատ՝ եթե չեք բացում, այն կարող է պայթել կարերից: Մարդկանց դեպքում մարմինն ունի բազմաթիվ կետեր, որոնք նախատեսված չեն նման ծանրաբեռնվածության համար: Ճնշումը կուտակվում է, և վաղ թե ուշ ինչ-որ բան պետք է տեղի տա: Որքան շուտ հրաժարվեք անհանգստությունից, այնքան ավելի քիչ կլինի մարմնի վրա աղետալի հետևանքների հավանականությունը:

Աստված մեզ հետ խոսում է Իր Սուրբ Եկեղեցու միջոցով: Նրա ձայնը լսելի է Սուրբ Գրքի և ուսմունքների միջոցով, և հաճախ այնպիսի եղանակներով, որոնք մեր թույլ ընկալումները դժվարանում են զգալ:

Մի քանի օր առաջ մի ընկեր ինձ ուղարկեց Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցիներից մեկի ներսի լուսանկարը: Լուսանկարին կից հաղորդագրության մեջ հարցնում էր, թե արդյոք կարող եմ վերծանել կամարներից մեկի տակ գրված տեքստը: Ես մոտեցրի լուսանկարը և տեսա հայերեն «ոչ եղիցին փուշ ցաւոց» տառերը, որոնք նայում էին ինձ: Ես նայեցի բառերին և թարգմանեցի դրանք՝ «ոչ եղիցին փուշ ցավոց»: Ես շատ բան չհասկացա առանձին բառերից դուրս, և իմ միտքը, որը սովորաբար պատրաստ է ծածկագրեր վերծանելու մարտահրավերին, զբաղված էր սիրելի մարդու առողջական խնդիրների վերաբերյալ անհանգստություններով:

Այդ մտահոգություններից առաջացած անհանգստությունը թույլ չտվեց ինձ քնել այդ գիշեր, և հաջորդ օրը ես եկեղեցի գնացի այդ անհանգստությունների բեռով: Այդ առավոտ պատահաբար հանդիպեցի մի քահանայի, ով երկար տարիներ անցկացրել էր Վատիկանում: «Հենց այն մարդն է, ում պետք է հարցնեմ», - մտածեցի ես: Ես ցույց տվեցի նրան լուսանկարը և հարցրեցի, թե արդյոք նա տեղյակ է այս գրության մասին: Նա նույնպես չէր տեսել այն, բայց նա դուրս եկավ բառացի թարգմանության սահմաններից և ինձ փոխանցեց հաղորդագրության էությունը. «Ոչ մի փուշ անգամ չի ցավեցնի ձեզ»!*

Դա մի հաղորդագրություն էր, որը հասավ ինձ հստակ և պարզ: Իմ անհանգստությունները զուր էին: Ոչ մի փուշ անգամ չէր կարող մեզ ցավեցնել:

Եթե սա իմ կյանքում լիներ միայն մեկ օրինակ, ես այն չէի հիշատակի, բայց Աստծո խոստումը կրկնվել է ինձ համար: «Խնդրեցե՛ք, և պիտի ստանաք», - ասում է Տերը: Ինչո՞ւ ենք մենք շարունակում կասկածել: Կամ մեր Տիրոջ խոսքերով. «...Մի՛ անհանգստացեք... Ձեր երկնավոր Հայրը գիտի, որ դուք կարիք ունեք այս ամենի: Այլ նախ փնտրեցե՛ք Աստծո արքայությունը և Նրա արդարությունը, և այս ամենը կավելանա ձեզ: Ուրեմն մի՛ անհանգստացեք վաղվա օրվա համար, որովհետև վաղվա օրը կհոգա իր մասին»:

Ես ձեզ թողնում եմ այս կարևոր ասացվածքով, որը երբեք չեմ հոգնում ինքս ինձ հիշեցնելուց. «Եթե պատրաստվում եք աղոթել, մի՛ անհանգստացեք: Իսկ եթե պատրաստվում եք անհանգստանալ, մի՛ աղոթեք»:

*հմմտ. Եզեկիել 28:24