Կամուրջը և օդորակիչով մեքենան

Կամուրջը և օդորակիչով մեքենան

Այս պատմությունը ներկայացրել եմ իմ 2025 թվականի Զատկի քարոզի ժամանակ։ Հեղինակն անհայտ է։

Գասը բանուկ գետի վրայով անցնող շարժական կամրջի հպարտ աշխատակիցն էր։

Ամեն օր նա քաշում էր լծակները, որոնք բարձրացնում էին հին երկաթուղային կամուրջը՝ թույլ տալով նավերին անցնել ներքևով։

Մի շաբաթ օր, տարիներ առաջ, Գասը հրավիրեց իր 10-ամյա որդուն՝ Պետերին, օրն անցկացնել իր հետ կամրջի մոտ։ Պետերը հրճվանքից ցատկոտում էր։ Նա միշտ հիացել էր կամրջով, դրա լծակներով և մեծ ատամնանիվներով։ Նա կարծում էր, որ հայրն աշխարհի ամենալավ աշխատանքն ունի։

Երբ մի հին ձկնորսական նավակ մոտեցավ կամրջին, Գասը ցույց տվեց որդուն, թե ինչպես են աշխատում լծակները։ Ճռճռոցով ու մռնչոցով հին կամուրջը բաժանվեց և բարձրացավ դեպի աշնանային երկինք։ Պետերը հիացմունքից շունչը պահեց, մինչ նավակը դանդաղ անցնում էր կամրջի տակով։

Գասը սկսեց հետևել չափիչ սարքերին և նշումներ անել հաշվետվության մատյանում։ Հանկարծ լսվեց այն անսխալ ձայնը, որը Գասին ստիպեց վերադառնալ լծակներին։ Ժամը 10:05-ի հարավային գնացքի սուլոցը։ Գնացքը մի փոքր շուտ էր, և նախազգուշական սուլոցը մի փոքր ուշացել էր։ Գասը գիտեր, որ պետք է արագ իջեցնի կամուրջը՝ ողբերգությունից խուսափելու համար։ Գասի մեծ, ձեռնոցավոր ձեռքերը բռնեցին փայլուն լծակները և քաշեցին։ Նա ուսի վրայով նայեց Պետերին։ Ո՞ւր էր տղան։ «Պե՛տեր»։ Գասի ստամոքսը կծկվեց, իսկ հայացքը անհանգիստ սկսեց փնտրել կամրջի վրա։

«Պե՛տեր»։ Կամուրջը սկսեց իջնել։

«Հա՛յրիկ, հա՛յրիկ»։ Խուճապի մեջ ընկած՝ Գասը նայեց ներքև և տեսավ որդուն՝ կամրջի հսկայական ատամնանիվների վրա։ Մեխանիզմի հսկա ատամները բռնել էին տղայի բաճկոնը։ Այժմ դրանք դանդաղորեն ներքաշում էին նրա ձեռքն ու մարմինը աղացող մեխանիզմի մեջ։

Գասը ձգվեց դեպի լծակները։ Բայց արդեն մոտենում էր 10:05-ի գնացքը՝ լի ուղևորներով, սուլոցը ոռնում էր, և այն սլանում էր դեպի կամուրջը։

«ՀԱ՛ՅՐԻԿ, ՕԳՆԻ՛Ր ԻՆՁ»։ Տղայի ձայնի սարսափը կարծես հարվածում էր հոր մարմնի յուրաքանչյուր մկանին։

Գասը նայեց գնացքին, ապա՝ իր անօգնական որդուն։ Այդ վայրկյանին նա պետք է ընտրություն կատարեր իր որդու կյանքի և գնացքում գտնվող հարյուրավոր մարդկանց կյանքի միջև։

Գասը ամուր պահեց լծակները։ Կամուրջը շարունակեց իր իջեցումը՝ գթասրտության քայլ կատարելով գնացքի ուղևորների համար։

Գասը լաց էր լինում, մինչ մեխանիզմը խլում էր որդու կյանքը։ Երբ տղայի ճիչերը մարեցին, 10:05-ի գնացքը անցավ հին կամրջի վրայով։ Հանգստացող ուղևորները գաղափար անգամ չունեին, թե ինչ էր տեղի ունեցել կամրջի տակ։

Օդորակիչով հարմարավետ վագոններում նստած ուղևորները ձեռքով էին անում և ժպտում Գասին, մինչ գնացքը սլանում էր նրա կողքով։

Երկու հազար տարի առաջ նմանատիպ իրավիճակի առջև կանգնեց սիրող Հայրը։ Այն ժամանակ շատ ավելի մեծ բան էր վտանգված։ Սակայն, կանգնելով այդ ահեղ որոշման առջև, Հայրը թույլ տվեց, որ Իր Որդին մահանա, որպեսզի մենք կարողանանք ապրել։

Այժմ մենք կանգնած ենք հուզիչ հարցերի առջև։ Ինչպե՞ս ենք մենք ցույց տալու Աստծուն, որ Նրա Որդու կյանքն ավելի թանկ է մեզ համար, քան պարզապես անցնելիս ձեռքով անելն ու ժպտալը։ Արդյո՞ք պատրաստ ենք դուրս գալ մեր հարմարավետությունից և Աստծո սերը արտացոլել շրջապատի մարդկանց հանդեպ։ Ի՞նչ է հարկավոր մեր ուշադրությունը գրավելու համար։