Ինչո՞ւ ոչ ես։

Արմոդոքսիան այսօր. ինչո՞ւ ոչ ես

Մենք եզրափակում ենք անառակ որդու առակի (Ղուկասի 15-րդ գլուխ) ուսումնասիրության այս շաբաթը՝ դիտարկելով պատմության երրորդ կերպարին, այն է՝ ավագ եղբորը։ Երեք կերպարներից հավանաբար հենց ավագ որդին է նա, ում հետ մենք կարող ենք լավագույնս նույնանալ, գուցե այն պատճառով, որ, ի վերջո, նա լավ մարդ է, համենայն դեպս, ինքն է այդպես ասում։ Նա ընկերասեր մարդ է։ Նա այն մարդն է, ով ճիշտ է վարվել և հավատարիմ մնացել։ Նա մնացել է տանը և չի վատնել այն գումարը, որ հայրը տվել էր իրեն։ Նա հավատարիմ էր։ Նա հնազանդ էր։ Հիմնականում մենք տեսնում ենք նրան՝ մարդու, ով, ինչպես և մենք բոլորս, գիտակցում է կյանքի անարդարությունը։ Նրա աչքի առաջ անարդարություն էր կատարվում, որովհետև կրտսեր եղբայրը տուն վերադարձավ, և տոնակատարություն եղավ։ Կարծես թե նրան պարգևատրում էին կարգապահությունը խախտելու համար։

Ավագ եղբայրը հարցնում է՝ ինչո՞ւ ոչ ես։ Ինչո՞ւ են լավ բաներ պատահում վատ մարդկանց։ Ինչո՞ւ են վատ մարդկանց արարքները պարգևատրվում, մինչդեռ լավ գործերը, օրինակ՝ իմը, աննկատ մնում։ Մեր կյանքում անարդարության բազմաթիվ օրինակներ կան։ Հաճախ մենք տեսնում ենք մարդկանց, ովքեր կարծես թե չեն արժանի պարգևատրման, սակայն նրանց պատվում են արտոնություններով և պարգևներով։ Ինչո՞ւ ոչ ես։ Այս անհավասարությանը հետևող բնական հարց է։ Սա ոչ միայն բնական է, այլև տրամաբանական։ Եթե մենք հավատում ենք, որ բարին պետք է պարգևատրվի, ապա ես ճիշտ եմ վարվել։ Ես լավ մարդ եմ։ Իհարկե, ես էլ ունեմ թերություններ, բայց հիմնականում ես լավ մարդ եմ։ Ինչո՞ւ իմ բարությունը չի պարգևատրվում։

Պատմության մեջ հայրը պարզ պատասխան է տալիս։ Նրա պատասխանը բխում է ծնողական տեսանկյունից։ Որդի՛ս, ասում է նա, ես միշտ քեզ հետ եմ եղել։ Այն ամենը, ինչ ունեմ, արդեն քոնն է։ Բայց այս իմ որդին՝ քո կրտսեր եղբայրը, կորած էր և այժմ գտնվել է։ Նա մեռած էր և այժմ կենդանի է։ Այսպես ասելով՝ Հայրը խնդրում է որդուն տեսնել ավելի մեծ պատկերը։ Խոսքը միայն այս պահի մասին չէ, այլ ավելի մեծ ծրագրի։ Ի վերջո, Աստծո նպատակն է մեզ բոլորիս հաշտեցնել ողջ արարչագործության հետ։ Խոսքը սիրո և ներդաշնակության վիճակի մասին է, որպեսզի յուրաքանչյուրը հասանելիություն ունենա դեպի արքայություն։

Այժմ եկեք մի փոքր ավելի առաջ գնանք և մարտահրավեր նետենք ինքներս մեզ, քանի որ, ի վերջո, աշխարհում իրական անարդարություն կա։ Բայց Մեծ պահքի ընթացքում մենք հասկանում ենք, որ իրական խնդիրը նպատակի՝ մրցանակի մեր ընկալման մեջ է։ Մենք այդ ավելցուկներին և նյութական բարիքներին ենք նայում որպես մրցանակի և կորցնում ենք տեսադաշտից այն իրական գանձը, որն արդեն իսկ կյանքի մի մասն է։ Ապացո՞ւյցը։ Հենց հիմա խորը շունչ քաշեք։ Զգո՞ւմ եք, թե ինչպես է այն մտնում ձեր թոքերը։ Դա Աստծուց տրված մի պարգև է, որի վրա չեք կարող գնապիտակ դնել։ Դուք սիրո՞ւմ եք որևէ մեկին։ Մեկին, ում կարող եք նայել՝ երեխա, ծնող, ամուսին, կին, ընկեր, ընկերուհի, դա պարգև է։ Դուք ունե՞ք ժպտալու այս կարողությունը։ Ունե՞ք ծաղկին, ծառերին, լեռներին, ծովին նայելու և մի վայրկյան կամ երկու հիացմունքով կանգ առնելու կարողությունը՝ գիտակցելով, որ կա մի բան, որը շատ ավելի մեծ է, քան նյութական բարիքները, որոնցով մենք զբաղված ենք։ Դա է պարգևը, և դա մի պարգև է, որը տրվել է ձեզ Աստծո կողմից։ Նա ասում է՝ մի՛ չարաշահեք այն։ Մի՛ եղեք անառակ որդու պես։ Մի՛ վատնեք այն, ինչ ես տվել եմ ձեզ, և այլևս ավելին մի՛ փնտրեք։ Ամեն ավելորդ բան ավելցուկ է։

Աստված սեր է դրել ձեր սրտում, և մեր պարտքն է օգտագործել այն, այլ ոչ թե չարաշահել։ Մեր պարտքն է կիսել այն մեր սիրելիների, մեր ընտանիքի, մեր համայնքի և մեր աշխարհի հետ։

Այսօր մենք ավարտում ենք Սուրբ Ներսես Շնորհալու այս աղոթքով. Ողորմած Տե՛ր, ողորմի՛ր քո բոլոր հավատացյալներին, նրանց, ովքեր իմն են, և նրանց, ովքեր օտար են, նրանց, ում ճանաչում եմ, և նրանց, ում չեմ ճանաչում։ Կենդանիներին և մեռյալներին։ Ներիր իմ բոլոր թշնամիներին և ինձ ատողներին այն հանցանքների համար, որ գործել են իմ դեմ։ Հեռացրո՛ւ նրանց իմ հանդեպ տածած չարությունից, որպեսզի նրանք արժանի լինեն քո ողորմությանը։ Ողորմի՛ր քո բոլոր արարածներին և ինձ՝ մեղավորիս, ամեն։