Մեծ պահքի ուղին՝ օր 16. Ավագ եղբայրը

Պատմության մեջ հայրը շատ պարզ պատասխան է տալիս։ Նրա պատասխանը բխում է հայրության տեսանկյունից։ «Որդյա՛կ», - ասում է հայրն իր ավագ որդուն, - «Դու միշտ ինձ հետ ես։ Այն ամենը, ինչ ես ունեմ, արդեն քոնն է։ Բայց այս իմ որդին կորած էր և այժմ գտնվել է, մեռած էր և այժմ կենդանացել է»։ Այսպես ասելով՝ հայրը խնդրում է իր որդուն տեսնել ավելի մեծ պատկերը։ Խոսքը միայն այս պահի մասին չէ, այլ գոյություն ունի ավելի մեծ «ծրագիր»։ Ի վերջո, Աստծո նպատակն է, որ Իր բոլոր զավակները հաշտվեն Իր ողջ արարչագործության հետ։ Խոսքը սիրո և ներդաշնակության վիճակի մասին է, որպեսզի յուրաքանչյուրը կարողանա մասնակից լինել այդ Արքայությանը։

Այժմ եկեք մի փոքր ավելի առաջ գնանք և մարտահրավեր նետենք ինքներս մեզ, քանի որ, ի վերջո, աշխարհում իրական անարդարություն գոյություն ունի։ Բայց Մեծ պահքի այս ճանապարհին մենք հասկանում ենք, որ իրական խնդիրը նպատակի և պարգևի մեր ընկալման մեջ է։ Մենք նայում ենք այդ ավելցուկներին և նյութական բարիքներին որպես պարգևի և կորցնում ենք տեսադաշտից այն իրական գանձը, որն արդեն մեր կյանքի մի մասն է։ Ապացո՞ւյց։ Խորը շունչ քաշեք։ Զգո՞ւմ եք, թե ինչպես է այն մտնում Ձեր թոքերը։ Դա Աստծուց տրված պարգև է, որի վրա Դուք չեք կարող գնապիտակ դնել։ Դուք սիրո՞ւմ եք որևէ մեկին։ Մեկին, ում կարող եք նայել՝ երեխա, ծնող, ամուսին, կին, ընկեր, ընկերուհի։ Դա պարգև է։ Դուք ժպտալու կարողությո՞ւն ունեք։ Դուք կարողանո՞ւմ եք նայել ծաղիկներին, ծառերին, լեռներին, ծովին և մի պահ հիանալ՝ գիտակցելով, որ կա մի բան, որը շատ ավելի մեծ է, քան այն նյութական բարիքները, որոնցով մենք զբաղված ենք։ Դա պարգև է։ Եվ դա այն պարգևն է, որը Ձեզ տրվել է Աստծո կողմից։ Նա ասում է՝ մի՛ չարաշահեք այն։ Մի՛ եղեք անառակ որդու պես։ Մի՛ վատնեք այն, ինչ Ես Ձեզ տվել եմ։ Եվ այժմ, ավելին մի՛ փնտրեք։ Որովհետև ցանկացած ավել բան այն ավելցուկներն են, որոնց դեմ Դուք միևնույն է պետք է պայքարեք։ Մի՛ փնտրեք այդ հավելյալ բաները, քանի որ Դուք արդեն ստացել եք կյանքի պարգևը։ Ի՞նչ ավելի մեծ պարգև կարող է լինել։ Դուք Ձեր սրտում ունեք սիրո պարգևը, ինչպես նաև այդ սերը վերցնելու և ուրիշների հետ կիսելու կարողությունը։

Մեծ պահքի ճանապարհին այսօրվա մարտահրավերը ցանկացած նախանձից ձերբազատվելն է, որը կարող է սպառել մեզ և խանգարել հաջորդ քայլն առաջ կատարելուն։ Ինչպես առակի հայրը մարտահրավեր նետեց ավագ որդուն, այնպես էլ մենք մարտահրավեր ենք ստանում հենց Ինքնին Առակից՝ քայլելու հոր կոշիկներով։ Մենք կնկատենք, որ նրա երկու որդիների հանդեպ ունեցած անվերապահ սիրո մեջ նախանձի համար տեղ չկա։ Աստծո Սերը գերազանցում է ամեն ինչին, անկախ նրանից, թե որքան ուժեղ կարող են լինել նախանձի կամ խանդի այդ զգացմունքները։

Հիշե՛ք, Աստված սեր է դրել մեր սրտերում։ Մեզանից է կախված այն օգտագործելը, ոչ թե չարաշահելը։ Մեզանից է կախված այն կիսելը նրանց հետ, ում սիրում ենք, մեր ընտանիքի, մեր համայնքի և այս աշխարհի հետ։