Քրիստոնեության նորեկներ. Առանց Աստվածաշնչի փորձառությունը

Արմոդոքսիան այսօր. Այսօր Աստվածաշունչ չկա

Այսօր սկսվում է Առաջավորաց պահքը։ Այս քառօրյա շրջանը յուրահատուկ է Հայ եկեղեցու համար։ Այն տեղի է ունենում Մեծ պահքից մի քանի շաբաթ առաջ և հնարավորություն է ընձեռում մաքրագործման՝ սննդակարգը սահմանափակելով միայն հացով և աղով։

Առաջավորաց պահքի չորս օրերի համար սահմանված աստվածաշնչյան ընթերցումներ չկան։ Ճաշոցը եկեղեցական արարողությունների ժամանակ ընթերցվելիք Աստվածաշնչի հատվածների ցանկ կամ գիրք է։ Տարվա ամեն օրվա համար նախատեսված են Աստվածաշնչի ընթերցումներ, որոնք վերաբերում են տվյալ օրվան։ Օրինակ՝ Սուրբ Հարության ճաշոցը ներառում է Ավետարանից Հարության պատմությունը։ Առաջավորաց պահքի այս չորս օրերը միակն են, որոնք ճաշոցում նշանակված ընթերցումներ չունեն, ինչը հարց է առաջացնում՝ ինչպե՞ս կարող է լինել Եկեղեցի առանց Աստվածաշնչի։ Իրականում, ավելի ճիշտ հարցն այն է՝ ինչպե՞ս կարող է լինել Աստվածաշունչ առանց Եկեղեցու։

Մեզ սովորեցրել են հավատալ, որ Աստվածաշունչը մի գիրք է, որը մեզ է տրվել Աստծուց։ Բողոքական բարեփոխումների հետ եկավ այն հռչակումը, որ միայն Աստվածաշունչն է հավատքի և գործունեության բոլոր հարցերում վերջնական հեղինակությունը։ Եվ ուստի, լսելը, որ Եկեղեցին քրիստոնեության մեջ հեղինակության կենտրոնն է, շատերի համար, ովքեր դուրս են ուղղափառ և հռոմեական կաթոլիկ ավանդույթներից, հակասում է կրոնական ընդունված կարծրատիպերին։

Ճշմարտությունն այն է, որ Աստվածաշունչը մեզ չի տրվել Աստծուց։ Աստված մեզ տվեց Աստվածաշնչից շատ ավելի մեծ բան։ Նա մեզ տվեց Իր Միածին Որդուն՝ Հիսուս Քրիստոսին։ Նույնիսկ Քրիստոսը մեզ Աստվածաշունչ չտվեց։ Նա ոչինչ չի գրել, որքան մենք գիտենք, և ոչ էլ գիրք է հանձնել իր աշակերտներին։ Ավելի կարևոր է, որ Նա մեզ տվեց Իր Մարմինը՝ Սուրբ Եկեղեցին, և Իր խոսքերով, որոնք չեն կարող ստել, ասաց. «Դժոխքի դռները չեն հաղթահարի այն» (Մատթեոս 16:18)։ Հետևաբար, հենց Եկեղեցին ստեղծեց Աստվածաշունչը, և այդ Աստվածաշունչը նախատեսված էր որպես գործիք Եկեղեցու համար՝ ավետարանելու և ուսուցանելու ապաշխարողներին։ (Ապաշխարողը քրիստոնեության նորադարձ է, որը մկրտությունից առաջ ուսուցում է ստանում։)

Պատմությանը մի հայացք նետելը ավելի կպարզաբանի այն հանելուկը, թե որն է առաջինը եղել՝ Աստվածաշունչը, թե՞ Եկեղեցին։ Հիսուսի ժամանակ Աստվածաշունչ չկար։ Նրա խաչելության ժամանակ Աստվածաշունչ չկար։ Նրա Հարության ժամանակ Աստվածաշունչ չկար։ Մեր իմացած Աստվածաշունչը վերջնական տեսքի է բերվել Եկեղեցու կողմից՝ տարբեր գրքերով 5-րդ դարում։ Հինգ դար շարունակ Եկեղեցին գոյություն է ունեցել և առաջնորդել քրիստոնեական համայնքը առանց Աստվածաշնչի։

Եկեղեցու հեղինակությունը մեկն է՝ Հիսուս Քրիստոսը։ Սուրբ Եկեղեցուն «առաքելական» կոչումը նշանակում է, որ այն ուղղակի հաջորդականության մեջ է Սուրբ Առաքյալների հետ, որոնք կոչվել են հենց Հիսուս Քրիստոսի կողմից։ Սուրբ Աստվածաշունչը Հայ եկեղեցում յուրահատուկ տեղ ունի և կոչվում է «Աստծո շունչ»։

Այս առաջիկա օրերին մենք կանցնենք Առաջավորաց պահքի ճանապարհով՝ ավելի մոտիկից ճանաչելու Քրիստոսի և քրիստոնեական հավատքի գեղեցկությունը։

Մենք աղոթում ենք քրիստոնեության նախապատրաստվողների աղոթքը. «Տե՛ր Աստված մեր, որ բնակվում ես երկնքում և հայացքդ ուղղում ես Քո բոլոր արարածներին, հայացքդ ուղղիր Քո ծառաներին՝ քրիստոնեության նախապատրաստվողներին, և մեզ, որ խոնարհել ենք մեր գլուխները Քո առաջ, և մեզ պարգևիր թեթև լուծ։ Ամեն»։

31i23